Wilfredo was born in Cajamarca-Peru and studied Zootechnic Engineering, specialized in improvement of livestock and smaller animals. Judith was born in The Netherlands, but grew up in Peru. She studied Environmental Engineering and specialized in Environmental Education working in Spain and Peru. Now we´re working together, as a couple, for the social, economical and spiritual development of the poor villages of the Peruvian Andes.
Na drie jaar konden we eindelijk ook in Cajamarca stad een leidersconferentie organiseren. 41 mannen en vrouwen van het binnenland zijn gekomen om drie dagen Bijbels onderwijs te krijgen en workshops te doen. Helemaal weg uit hun omgeving, weg van het land en de beesten om geconcentreerd aan de slag te gaan.
Hieronder een. Beeld van hoe dat eraan toe gaat: 👉 https://youtu.be/5q2oioiHEUQ 👈
Vandaag gingen we met verschillende kerken van Cajamarca de straat op om te vieren dat we Gods liefdesbrief hebben gekregen en de vrijheid hebben om eruit te lezen en te onderwijzen!
Een gat in de grond als wc met vieze plankjes om op te staan, geen water om zelfs de handen te wassen, ijzige koude wind, een hard bobbelig matras van stro... Iemand vroeg: waarom doe je dit hier eigenlijk?
L-R: Ronner, Pacífico en Wilfredo bij aankomst
We sturen vaak foto´s van indrukwekkende landschappen en mooie mensen, maar de omstandigheden waarin zij leven zijn vaak niet zo mooi of makkelijk… Ik denk: het is maar voor een paar dagen, niet verder denken en genieten. Genieten? Ja, genieten!
Ver weg
Ontbijt!
Na vijf uur onderweg te zijn geweest, al vragend naar de weg, slingerend door de bergen, komen we 10am in Chugur aan. Bijna 3500 meter boven zeeniveau. Ronner rent naar ons toe. Jullie zijn er! Kom verder! We lopen de heuvel op, waar de kerk al bomvol is en de Bijbelstudies volop aan de gang zijn. We mogen niet naar binnen vóór we het ontbijt op hebben. We krijgen van voorganger Pacifico een bord groene soep, daarna broodjes, daarna nog havermout. Stralend kijkt hij ons aan: eindelijk, eindelijk zijn jullie bij ons op bezoek!
Overvloed
Ik mag ´s middags in de warme “keuken” zitten: een kleine ruimte naast de kerk waar op de grond tussen twee stenen met hout wordt gekookt. De borden worden overvol naar buiten gebracht voor de ruim 200 mensen die zijn gekomen. Ik klets even met de kinderen naast mij en zonder het te merken wordt een extra stuk vlees op m’n bord gedaan. Gastvrijheid is synoniem van eten in overvloed: ook al is het eigenlijk winter, ook al is er nog geen oogst van het droge land en leven ze hier in (extreme) armoede.
IJzige kou
Het zonnetje schijnt ´s ochtends, maar al snel wordt het bewolkt en gaat het miezeren. Brrrr, vijf lagen kleren, jassen, muts en shawl. Met dezelfde kleren gaan we laat in de avond slapen. Ja echt, zo koud is het! Wederom denk ik: wij gaan morgen naar huis... zij wonen hier in de hoogte, de modder en de kou. Toch lijken zij daar nu geen last van te hebben, want de dienst gaat tot bijna middernacht door. Ze genieten zichtbaar van het samen zijn en de muziek met een oude synthesizer en een viool.
Heimwee
Als het afscheid komt zie ik uit naar een warme douche en mijn zachte bed, maar terwijl ik dit schrijf mis ik die gastvrijheid en warmte van “onze” mensen weer. Wat kunnen we nog veel van ze leren!
Klik hier voor een korte VIDEO over de conferentie in CHUGUR:
“Kom alsjeblieft niet via deze weg naar de conferentie; we reden zonet bijna het ravijn in!“- klonk het aan de andere kant van de telefoon, terwijl we tussen de regenbuien door met de auto onze weg baanden over de modderpaden in het Andesgebergte.
Koken tijdens de stortregen
GLIBBERIGE WEGGETJES
Op verzoek van de kerkleiders zullen dit jaar de Bijbelstudies en conferenties in verder weg gelegen dorpen gehouden worden, als ondersteuning en bemoediging voor de minder bereikte gebieden. Helaas hebben we juist dit jaar in Cajamarca modderlawines en overstromingen gehad door excessieve regenval. Daar zaten we dus middenin. Sommigen waren de dag ervoor al vertrokken en hadden bijna 8 uur onderweg stilgestaan, totdat een voorlader de modder weghaalde en ze verder konden glijden. Je kunt je de vreugde voorstellen toen we na zoveel moeite elkaar konden zien en omhelzen!
SFEER VAN VERTROUWEN
De kerk was bomvol, we mochten veel zaken in vertrouwen met elkaar bespreken en activiteiten als jeugdweekenden en kinderwerk inplannen. Samen eten, samen zingen, samen lezen en samen vieren! Jongens die 10 jaar geleden in de jeugdweekenden kwamen, waren er nu bij: Ronner en Ruben zijn daar een voorbeeld van. Een gemeentelid van BetEl had op z´n hart ieder van de leiders een studiebijbel te geven, zodat ze hun gemeente beter kunnen onderwijzen: 58 blij verraste gezichten!!
NIET MEER WEG
Minder blij verrast waren we toen we de volgende ochtend niet meer over dezelfde weg terug konden gaan: alle wegen waren afgesloten... ook toen werden alle schouders eronder gezet en gingen de mannen met schoppen en touwen mee tot de plek waar de modderlawine was gevallen. Zo kwamen we er allemaal doorheen. Waldesmiro, voorganger van San Juan, zat bij ons in de auto en zei: ik zou jullie graag mee naar mijn kerk meenemen en jullie nooit meer loslaten... we beloofden gauw weer een keer te komen, maar laat het eerst maar een beetje opdrogen :).
