Christina Daniella opgedragen

Vandeweek hebben we Christina in onze gemeente opgedragen. Daarvoor hebben we een kleine fotoreportage gemaakt.
Christina Daniella NL

Hemos dedicado a Christina en la Iglesia y para eso hemos hecho un pequeño álbum digital
Christina Daniella ES

Als je zekerheden wegvallen

Sommige mensen vertrouwen op strijdwagens, andere mensen op paarden. Maar wij vertrouwen op onze Heer God – Psalm 20:8

Ineens stortte de hele wereld van Jaïrus in. Zijn dochter, zijn enige dochter was doodziek! Ook al was hij een belangrijk religieuze leider, welgesteld, met geld en aanzien; al deze zekerheden konden niets doen voor zijn kleine meisje.

Soms gebeuren er dingen in je leven, die je weer back to the basis brengen. 8 december was zo´n dag. Judith ´s vliezen braken na slechts zes maanden zwangerschap. Die avond gingen we naar het ziekenhuis in Cajamarca en de volgende ochtend werden we in een ambulance naar Chiclayo gebracht: een vreemde stad, zes uur van Cajamarca vandaan. Het was de enige plaats waar ze eventueel zo´n premature baby konden ontvangen.

Toen ik, Wilfredo, het verhaal van Jaïrus weer las in Lukas, kon ik me goed indenken hoe hij zich moest hebben gevoeld. Toen we onze Esther van 4 moesten achterlaten bij opa en oma, om te zien of het leventje van onze tweede dochter gespaard kon worden, kregen we te maken met heel veel onzekerheden. Wat zou er gebeuren, zou er een bed voor Judith zijn in dat ziekenhuis, zouden mijn vrouw en dochtertje het redden, waar kon ik ondertussen verblijven?

In Lukas 8 zien we dat zowel Jaïrus als de zieke vrouw zich moesten overgeven aan Jezus. We hebben twee opties in zulke situaties: er bij de pakken neer zitten, wanhopig worden en God de schuld geven, of je overgeven aan God, Zijn aanwezigheid zoeken en je in Zijn armen vol hoop laten vallen. Dit is wat Jaïrus en de zieke vrouw deden. Zelfs toen het dochtertje van Jaïrus al overleden bleek te zijn.

Christina Daniella is op 13 december geboren. Judith had een ernstige ontsteking aan de baarmoederwand en moest sterke antibiotica kuren doorstaan om eruit te komen. Onze kleine vechtster ademde zelfstandig na haar geboorte. Ze verblijft nu, na zes weken nog altijd in de couveuse; maar het wachten is nu alleen nog op gewichtstoename en stabiliteit van de lichaamstemperatuur. God heeft ons keer op keer laten zien trouw te zijn! We konden niets meer dan ons overgeven aan Hem, want mensen maken fouten en de zorg is niet optimaal. Toch kijken we toe en zien dat Hij voor haar zorgt! Exodus 14:14 De Heer zal voor jullie strijden. Wees maar rustig, jullie hoeven zelf niets te doen.

Geboorte van Christina Daniella

Al vanaf het begin was deze zwangerschap moeilijk, maar ook vanaf het begin, hield onze Christina Daniella vast aan het leven. 13 december werd onze kleine meid geboren na maar zes maandjes zwangerschap. De vliezen braken en met spoed werden we naar Chiclayo aan de kust gebracht. Zes uur van Cajamarca vandaan. 

Zes dagen later werd ze met een spoedkeizersnee geboren. Zo klein als ze is, zo sterk is ze door de kracht van de Heer. Ze heeft geen beademing nodig gehad en na een paar dagen ook geen extra zuurstof. Ze is nu 12 dagen oud en komt langzaam aan, als de melk goed getolereerd wordt door de kleine darmpjes. 

We zien in alles Gods beschermende hand: zorg, voorziening, vrede in de storm, in soms moeilijke omstandigheden...

We zijn door een lief Nederlands zendingsechtpaar opgevangen en zullen snel ook Esther weer bij ons hebben.

Waarschijnlijk zullen we hier lang (maanden?) moeten verblijven om daarna terug te kunnen naar de bergen. We danken voor de betrokkenheid en vragen jullie ons steeds te gedenken in gebed.

Hartelijke groeten, Wilfredo, Judith, Esther en Christina

Heer, U kent mij door en door. U weet alles van mij, waar ik ook ben. U weet alles wat ik denk. U bent dag en nacht bij mij, U bent aan alle kanten om mij heen en uw hand rust op mij. Psalm 139

Voor wie het aandurft en doorzet!

Nieuwe Uitdagingen

Eerste groep die opgeleid werd voor jeugdleiders

Toen we begonnen met gestructureerd jeugdwerk in de dorpen in de Peruaanse Andes in 2010, was het nog niet zo simpel om geschikt materieel te vinden. Waar moet je kopietjes maken als er geen elektriciteit is, hoe kom je aan ballonnen, als er in het beste geval blikjes vis en suiker te koop zijn in het kleine winkeltje? Dit soort materialen worden vaak in de werkboeken gevraagd. Het vergt dus van veel creativiteit om alternatieven te vinden. Daarvoor hebben we trainingsweekenden georganiseerd en toen zijn de jeugdleiders aan de slag gegaan.

Veel groepen begonnen, maar twee hebben doorgezet en zijn een stabiele jeugdgroep geworden: één in Oxamarca en één in Sucre. In deze dorpen is in de tussentijd gelukkig een beter elektriciteitsnetwerk aangelegd en zijn de wegen verbeterd, zodat de aan en afvoer van producten en materialen makkelijker is geworden. Maar nadat ze alle boeken hadden door gewerkt, bleken geen nieuwe boeken meer te worden gedrukt. Andere boeken waren te ingewikkeld en dus begonnen ze opnieuw met de eerste.

We waren blij verrast met het telefoontje van de boekenwinkel begin oktober dit jaar. De nieuwe boeken waren er eindelijk! Meteen kochten we de laatste drie en konden deze met Oxamarca en Sucre delen. De nieuwe thema´s zijn uitdagend! Verschillende sektes komen aan bod, maar ook seksualiteit, reinheid, abortus, depressie, studie... Over het algemeen worden deze thema´s niet eens in de stad en al helemaal niet thuis gesproken. Laat staan in het binnenland, in dorpen waar het nog gebruikelijk is om als beestjes samen te wonen en geen communicatie onderling te hebben. We willen vanuit de kerken laten zien dat het anders kan, dat het beter kan, dat oprechte vriendschap bestaat, dat liefde echt meer kan zijn dan “zin hebben”.

Jongeren van Jelic met Roberto als leider, derde van rechts.

Er zijn dorpen die jongeren in de kerk hebben en die altijd deelnemen aan de jeugdweekenden, die we organiseren in hun regio. Zo zijn ze in Jelic geïnteresseerd in het werken met hun jeugd, maar durven het nog niet aan om echt te beginnen. We hebben de leiding van Oxamarca gevraagd om hun eerste boeken door te geven en een keer met ze mee te gaan, om aan te leren hoe ze het materiaal kunnen gebruiken. Voor beide kerken is dit hard werken. Jelic ligt op 9 uur lopen van Oxamarca vandaan. Bidt voor hen, voor Jelic, voor moed om te beginnen; voor Oxamarca, voor wijsheid om hun ervaring door te geven. 

Het kind zorgt voor problemen

Modderlawine onderweg naar Oxamarca

Al maanden bereidt Peru zich voor op een klimaatverandering dat wordt veroorzaakt door het fenomeen EL NIÑO (het kind). Dit is een warmwaterstroom, die de temperatuur van de zee aan de noordkust om de paar jaar beïnvloedt. Deze keer verwachten ze grotere temperatuurstijging en daardoor droogte aan de kust en wateroverlast in het binnenland. Voor ons betekent dit waarschijnlijk overstromingen van rivieren, wateroverlast in de stad en wegvagen van delen van de toegangswegen.

Wateroverlast in de stad

Voor onze broeders in het binnenland betekent het op het moment droogte, terwijl ze water voor de pas gezaaide akkers nodig hebben. Als er daarna te veel water valt, verrot het weer allemaal. Verwacht wordt dat het van november tot april aanhoudt. We bidden vooral voor de boeren gezinnen waar we mee werken, zodat ze hun inkomen niet letterlijk in het water zien vallen en veilig zullen zijn.

Lekker buiten spelen

Lekker buiten spelen in de regen en toch droog blijven!

Door de klimaatsverandering en verachtte wateroverlast door het fenomeen EL NIÑO, hebben alle scholen nu verlicht ook zaterdags les. Dit is zo georganiseerd, zodat de scholen begin december al de grote vakantie ingaan tot en met maart 2016. Ook Esther gaat met 3 jaar verplicht naar school. Ze vindt het best zwaar om zes dagen in de week les te hebben. Daarom genieten we extra van de middagen: mét of zonder zon. Haar Nederlandse regenpak komt in deze tijd erg goed van pas! 

Timmerwerkplaats Sucre

In 2010 hebben we een project voor een timmerwerkplaats in Sucre opgezet met hulp van Stichting Handmelkers. In de loop der tijd werden de machines niet meer gebruikt. De mannen die er werkten, verhuisden of woonden te ver weg. Daarom zijn de machines van dit project van de week onder begeleiding van Wilfredo naar Celendin gebracht om door 4 timmermannen weer volop gebruikt te kunnen worden; ook ten dienste van de lokale kerk.

Zaaien in de bergen

Abner was nog helemaal high van het jeudweekend toen ik met hem sprak. Hij en Ismael, een jonge man van onze gemeente, waren Wilfredo gaan versteken in Oxamarca, om het programma met 59 tieners goed te laten verlopen.

Abner achter met de gitaar, Ismael voor

Abner is Wilfredo´s neef, die in Cajamarca opgroeide en naar Trujillo ging om te studeren. Dat is de kust, de grote stad, veel mensen, veel beweging, heel anders dan een dorpje in de Andes. Hij is in zijn kerk in de stad berokken bij jeugdwerk, maar dit was wel even wat anders, zei hij. De jongeren in het binnenland, in de dorpjes van de Andes, zijn gesloten en teruggetrokken. Het is moeilijk ze mee te krijgen en vooral mee te laten doen in spelletjes, gesprekken of praktische workshops.

Wat was je eerste indruk?

Roberto (derde van rechts) met zijn jongeren uit Jelic

Nou, toen we aankwamen waren er jongeren van 5 verschillende dorpen. 8 kwamen uit Jelic. Ze waren 3 uur ´s nachts te voet vertrokken om vóór de middag in Oxamarca aan te komen en geen last te hebben van de brandende zon.

    Natuurlijk gaan de jongeren die elkaar al kennen vooral met elkaar om. Het was moeilijk dit te doorbreken. Zaterdagochtend zaten ze allemaal nog in groepjes uiteen, maar beetje bij beetje zag je dat ze onderling mengden en een leuke tijd hadden met elkaar, als één groep.

Hoe zijn de verschillende activiteiten verlopen?

Tja, als je niet gewend bent te praten, is het heel moeilijk om voor de hele groep uit te leggen wat je eigen bevindingen zijn in de Bijbel over karakter en vruchten van de geest. Maar omdat het teamwork was, en ze een groot vel papier kregen om het eerst op te schrijven, ging het toch goed.

Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat er vrijwilligers zouden zijn voor het theater ´s middags. Dat is iets waar je ook expressief in moet zijn. Froukje, Wilfredo´s schoonmoeder, hielp hiermee, en ze hebben met tien mensen twee korte dramastukjes weten over te brengen aan de rest van de groep. Heel mooi, en we hebben ook zeker gelachen samen!

Denk je dat de thema´s hebben begrepen?

Zaterdagavond was filmavond. We hebben God´s NOT dead gedraaid. Ook al is de context van deze jongeren zo anders, en hebben ze waarschijnlijk nooit over filosofie gehoord, of zelfs een universiteit gezien, was het vraagstuk wel duidelijk: bestaat God? Op het moment dat in de film de medestudenten gaan staan en zeggen GOD´S NOT DEAD, gingen in de zaal waar we waren ook jongeren staan en klappen. Het was een indrukwekkend moment.

Zondagochtend was het thema: Christen zijn in de wereld. Zonder te veel emotioneel gepraat, maar een duidelijke boodschap, daagde Wilfredo de jongeren uit voor God te kiezen en voor Hem te leven. Ook al komen veel van hen uit Christelijke gezinnen, hebben de meesten nog geen eigen keuze gemaakt. Bij de oproep kwamen ze haast massaal naar voren. Het maakte niet uit dat ze teruggetrokken waren of verlegen.

Veel van de jongeren die naar voren kwamen vroegen om gebed om hun geloof te versterken. 9 van hen maakten voor het eerst een keuze Jezus in hun leven uit te nodigen. Twee jongens, Greydi en Julio, hadden zich een tijd van God afgekeerd. Dat vertaalt zich in de praktijk in meedoen aan de dorpsfeesten, je bezatten en natuurlijk niet meer naar de kerk gaan of durven. Ze wilden weer terug, misten de relatie met Jezus en het contact met andere Christenen. De lokale kerk neemt de nazorg op zich.

Wat is je het meest opgevallen?

Oxamarca

Wat is het anders om een jeugdweekend mee te maken in de bergen dan in de stad! Wat is het nodig dat er meer mensen betrokken zijn bij dit werk. Als wij een weekend doen in Trujillo, hebbe we een heel team, met ieder zijn eigen verantwoordelijkheid en afdeling. Jullie zijn met z´n tweeën, met praktische steun van een voorganger of jeugdleider, met ongeveer 60 jongeren… Als ik kan, ga ik zeker wéér mee!

"De oogst is wel groot, maar er zijn te weinig arbeiders. Bid daarom tot de Heer van de oogst dat Hij arbeiders stuurt om de oogst binnen te halen." Matt 9:37-38

Handen uit de mouwen steken!

Na kinderfeestjes, klussen, verf en kwasten, is het huis weer stil. We hebben van de week afscheid moeten nemen van de eerste groep vrijwilligers die we hier in Cajamarca mochten ontvangen. Een heel gevarieerde groep uit Den Haag van 21 tot 70 jaar, die allemaal van aanpakken weten: we zullen ze missen! We kunnen zelf veel vertellen over hun belevenissen in de twee weken dat ze bij ons waren, maar leuker is als we ze zelf aan ´t woord laten…

“Inmiddels is het zaterdagavond en zijn we terecht trots op al ons werk de afgelopen dagen. Binnen twee dagen hebben we kerk veranderd van betonnen schuur naar kleurige en gezellige kerkzaal.

Het programma van deze dag was er één waar we eerlijk gezegd een beetje tegen op zagen. De straat opgaan om kinderen uit te nodigen voor een kinderfeest en in de middag samen met de kerk van Judith en Wilfredo een programma aan de kinderen aanbieden. We hadden geen idee hoe we ons dat moesten voorstellen. Met frisse moet gingen we de straat op gewapend met ballonnen, flyertjes en snoepjes. Bij het aanblik van de eerste kinderkoppies waren we al snel verkocht en werden we steeds enthousiaster om tegemoet komende kinderen te verrassen. We liepen in stegen waar mensen woonden in krotjes van wat hout en een golfplaten dak. Wat een enorme tegenstellingen in één straat, ongelofelijk!!

Om 15.00 uur zou het feest beginnen, in Peruaanse tijd is de begintijd best flexibel. Voor de ingang voor de prachtige kerkzaal heeft Ilka samen met Ester meer dan 50 kinderen voorzien van een prachtig geschilderd gezicht. Het programma werd m.n. gedaan door 3 vrouwen uit de kerk en dat was echt helemaal super. Een soort kids to day in vogelvlucht. Er werden spelletjes gedaan zoals stoelendans, ballonnen trappen en wie het snelst het ander teamlid kon aankleden. Ook de poppenkast en het zingen was een succes. De kinderen en hun moeders zaten echt te genieten en deden met alle wat in hun was mee. Prachtig.” (Rieke den Boer) 

“Dinsdagochtend zijn we in alle vroegte vertrokken om een taxi te nemen richting Celendin, waar we met de combi (een kruising tussen een bus en een auto) richting Oxamarca zouden gaan. Met zijn zessen in een taxi, plus een chauffeur was een ervaring die we zeker niet mochten missen. Eenmaal in Oxamarca bleek dat mijn idee van een dergelijk dorp een decennium achterliep. Schijnbaar hadden licht, stromend water en (soms) internet hun weg met de combi ook gevonden. Nou betekende dat niet persé dat wij daar dan ook gebruik van konden maken; bij onze douche liepen de elektriciteitsdraden waar ook het water liep. Toch maar niet douchen dan.”

De volgende dag gingen we vol goede moed op weg om de plaatselijke kerk te verven. De voorbereiding was nog niet helemaal compleet (één roller, acht mensen), maar toen dat zo ver was konden we vol goede moed aan de slag. We hebben de hele dag geverfd, wat tot resultaat had dat het er allemaal weer mooi uitzag. Hoewel we het niet helemaal af hebben gekregen, omdat de verf op was, waren we erg tevreden. Later die dag hebben we nog een dienst bijgewoond waarin vier verschillende groepen (waaronder wijzelf) hun zangkunsten hebben mogen tonen.” (Suzanne Hofland)

  

…’s Avonds gingen we naar de kerk van Judith en Wilfredo. Daar werd afscheid van ons genomen. Allemaal best wel een beetje emotioneel. Je gaat heel snel houden van al die mensen. Het is zo een grote ontdekking dat je, met alle verschillen van cultuur en taal, toch een grote familie bent. Sommigen van die familie zal ik me altijd blijven herinneren. Zoals Ismael, Wilfredo en Judith.” (Theo van Kouteren)

We waren verdrietig omdat we afscheid moesten nemen, maar blij omdat we samen konden zijn. We zijn enorm dankbaar voor de bijna twee weken samen mochten optrekken, werken, reizen en tot zegen zijn. Top! Vredekerk: bedankt! (Wilfredo en Judith)