Warme ontvangst

Toch een beetje thuis

We werden bij aankomst in Nederland heerlijk warm ontvangen met twee weekjes nazomer, waarna het zacht bleef in de eerste herfstweken. Als je wilt weten hoe het weer in Cajamarca is? Nou, ongeveer zo. Niet te warm, niet te koud, rond de 22 graden. Al kan het in juli-augustus ´s nachts wel koud worden en dan missen we ´s avonds en ´s ochtends wel een verwarming: wat een luxe, heerlijk! 

Al eten we het liefst ´s middags warm i.p.v. ´s avonds, is het toch ook erg genieten van: zo veel verschillende toetjes, chocola, haring (voor Judith), kibbelingen (voor Wilfredo), pindakaas en zoveel lactosevrije lekkernijen voor Esther (chocola, ijs, kaas, en sojaproducten).

Vorige week hebben we een geweldig opbouwende en vernieuwende week gehad tijdens de conferentie van Zending en Gemeente. Z&G bestaat al 45 jaar! Bijna alle zendelingen kwamen bij elkaar en het gaf een gevoel van samen-familie-zijn, terwijl wij, als nieuw zendingsechtpaar, eigenlijk net de anderen leren kennen. Omdat Z&G voornamelijk gericht is op het Caribisch gebied en Latijns-America, werd er veel Spaans gesproken en ook in de dienst gezongen; daarom voelden we er ons beiden erg thuis. Sommigen gingen daarna al vrij snel weer terug naar hun land, maar wij blijven nog een maandje bij jullie in de Lage Landen.

Bezoek aan verschillende gemeentes

Al vrij snel na onze komst, mochten we de gemeentes bezoeken om over ons werkt te vertellen en het Woord te mogen delen. Dit is het filmpje dat we dan laten zien. Dit doen we iedere week weer ergens anders. We voelen ons welkom en zijn blij sommigen na lange tijd persoonlijk te kunnen groeten. Het is heel bijzonder dat er altijd na de dienst een paar mensen naar ons toe komen, die het heerlijk vonden om eens een spreker te horen in hun eigen taal. Gezien de veelkleurigheid van de Spaanse taal, is het vast ook de taal die we straks in de hemel zullen spreken J

We hebben heel bewust gekozen voor twee maanden in NL, om veel gemeentes te kunnen bezoeken, die op de een of andere manier met Peru en/ of ons verbonden zijn om zo jullie deel te maken van het belangrijke werk dat we in Cajamarca mogen doen. Daarnaast is Esther vanaf volgend jaar, met drie jaar, leerplichtig en zullen we afhankelijk zijn van de schoolvakanties in januari en februari.

Wilfredo spreekt en Judith vertaalt

We genieten niet alleen van de heerlijke toetjes, maar ook van de familie en vrienden. We weten niet wanneer we elkaar hierna weer zullen zien, dus is elk moment heel kostbaar. Esther kan het goed vinden met haar neefjes en iedere dag spreekt ze meer Nederlandse woorden. We zullen eraan blijven werken als we weer naar huis gaan, al zal het straks op school natuurlijk allemaal in het Spaans gaan. We hebben nog aardig wat bijeenkomsten en vergaderingen in de agenda tot 20 November: het werk gaat gewoon door. Mocht je ons ergens willen zien, horen, ontmoeten, dan zijn hieronder nog wat data waarop dat kan. 

•             Zondag 26 Oktober, 10 am – Gemeente De Schutse – Rotterdam

•             Woensdag 29 Oktober, avond - Gemeente Sion – Gorkum

•             Zondag 2 November, 3pm – Pinkstergemeente Vlissingen

•             Vrijdag 7 November, avond – Jeugdbijeenkomst Meppel

•             Zondag 9 November, 10am – Gemeente Spoorzicht – Winterswijk

Graag tot dan en anders heel welkom in Cajamarca!

Kom ons eens opzoeken

Bert en Rieke de Boer

Hoezo? Nou, een groep jongeren van de Vredekerk Den Haag is enthousiast geworden om een korte zendingsreis te organiseren naar Cajamarca-Peru. Als er genoeg aanmeldingen voor zijn, dan kun je in de zomer van 2015 de kinderen en jongeren van Cajamarca, in de stad en in het binnenland, gaan bemoedigen. Interesse? Schrijf dan naar Rieke de Boer: rieke@botau.nl  Rieke en haar man Bert hebben vaker zendingsreizen georganiseerd. De grote uitdaging is nu: de grote oceaan over te vliegen met een mooie groep jongeren, die graag willen dienen en het werk van dichtbij willen zien.

Wie weet tot snel!

Het is niet altijd feest

 Road Runner

Aankomst Oxamarca

Gisteren zijn we teruggekomen van ons bezoek aan Oxamarca. Het is ongelooflijk hoe mooi de weg ernaartoe is in deze extreem droge tijd van het jaar. De nieuwe geasfalteerde weg naar Celendin is inmiddels helemaal af en de zandweg naar Sucre en Oxamarca is afgeplat. We moesten ons vroeger klaar maken voor een reis van bijna 7 uur, maar nu deden we het in de helft van de tijd. Dat we nu de auto van de “zaak” mee hadden (4x4) in plaats van onze oude trouwe kever, hielp natuurlijk ook :).

Dorpsfeesten

Enedina. Vrouw van de voorganger en Jeugdleidster 

We gingen specifiek om de jongeren te bezoeken. Een dag eerder wilden we er al zijn en merkten dat we er in eerste instantie waren om het voorgangerechtpaar te kunnen bemoedigen.

Vorige maand zijn de dorpsfeesten geweest. We zullen proberen uit te leggen hoe dat in deze streken gaat. In een dorp is het leven vaak eentonig: opstaan, op het land werken, dieren verzorgen, eten en slapen. Daarom leven de meesten toe naar hét hoogtepunt: het feest van hun beschermheilige. Het heeft vooral meer van “feest” dan van beschermheilige… Ze leven er niet alleen naar toe, maar sparen er ook maanden voor. Daar, waar ze vaak niet eens geld voor goed eten, nieuwe kleding of zelfs schoolgeld hebben, weten ze voor dit doel alles bij elkaar te schrapen. Als het feest eenmaal van start gaat, wat vaak twee weken tot een maand kan duren, gaat al dat geld voornamelijk naar drank, en véél drank. Deze feesten zijn dan ook synoniem van losbandigheid, ruzies en zelfs misdaden, waar het normaal rustig en veilig is. Nadat alles voorbij is, is er alleen nog schaamte en vaak meer armoede over. Mensen gaan weer terug naar alledaagse zaken en hebben geen goede investering gezien van alles wat ze hadden gespaard.

Voor de jeugd

Het is dan ook  te begrijpen dat de kerken, die de persoonlijke en algemene ontwikkeling van hun dorp nastreven, niet aan dit soort activiteiten meedoen. Toch is het vooral voor de jongeren een moeilijk punt. Juist om deze reden zijn de jongerenbijeenkomsten destijds van start gegaan: om een alternatief te bieden in een groep van leeftijdsgenoten.

Een grote groep van de jongeren van de kerk van Oxamarca zit nu in de vijfde klas van de middelbare school. Dit is het laatste jaar voor ze gaan werken of verder studeren. Veel van hen komt daarna in Cajamarca studeren. Hiervoor zijn we bezig met het voorbereiden van een nieuw project, wat we al eerder met jullie deelden. Wil je het zien? Hier een kort filmpje.

Het einde van het jaar wordt altijd met een schoolfeest en een reis gevierd. Daarvoor moeten ze natuurlijk fondsen werven en het dorpsfeest is daar een mooie gelegenheid voor. Dat vinden de leraren in ieder geval: ze kunnen flink drank verkopen! Dit is verplicht voor alle leerlingen, die mee willen op reis. Dit bleek voor een aantal een te grote verleiding en gingen toch onderuit. Een week later, wordt er niet meer gesproken over het grote feest, maar over wie allemaal onderuit zijn gegaan, hoe iedereen zich heeft gedragen en over hoe het toch mogelijk is dat die jongelui, die onder begeleiding zijn van het voorgangerechtpaar, toch aan dit soort zaken meedoen.

Gezien we zelf leiding geven aan een gemeente en ook een groep jongeren hebben, weten we hoe het is om je zorgen te maken over een ieder van hen. Hun persoonlijke leven, geestelijke en emotionele volwassenheid, economische situatie, werk, studie, etc. We hebben die eerste dag tot s avonds laat gesproken over dit alles, en we hopen en bidden dat een luisterend oor ook verlichting geeft in hun zorgen. De volgende ochtend konden we het Woord delen met de kerk en meteen daarna hadden we een speciaal programma voorbereid voor de jongeren over de Geestelijke Wapenrusting. Als je een beter beeld wil hebben over dit soort reizen en bezoeken, kun je het ook hier bekijken, samengevat in minder dan 4 min.

Ook 7 jongeren uit La Quinua waren erbij. Zij moesten eerst twee uur lopen om erbij te kunnen zijn. Doordat de voorganger van La Quinua, Teobaldo, langdurig ziek is, is ook deze groep afgezwakt. We vragen altijd gebed voor deze jongeren.  Ons hart gaat naar ze uit. We hopen dat ze ook in jullie hart zijn.

Spreekbeurten Nederland 2014

Wil je ons in NL ontmoeten tijdens een dienst? Dit is onze agenda.
Wil je ons vragen voor een samenkomst door de weeks, dan kan dat nog! (6 oktober tot 20 november) Schrijf naar: j.a.prakken@gmail.com

Filmpje over ons werk

Tussen stad en platteland

De brede en de smalle weg

Onderweg naar het jeugdweekend in Sucre vergaten we bijna dat we in Peru zaten: mooie geasfalteerde wegen, waar we snel over konden rijden en zelfs verkeersborden aan de zijkanten. We hadden het er onderweg over, dat het vorig jaar op verschillende stukken nog zo slecht was en dat we ook uren moesten wachten tot we erdoor konden wegens de lang durende wegwerkzaamheden... maar al snel werden we er toch aan herinnerd dat we in Peru zaten. Opeens was de weg afgesloten en werden we geïnformeerd dat we via een alternatieve weg verder hadden moeten gaan: “Iedereen weet dat je over Polloc moet gaan”. Nou wij niet, het staat ook nergens aangegeven. We konden dus op het mooie stuk asfaltweg 40 minuten terugrijden om vervolgens over een zandweg verder te gaan. We wisten het weer! Dit waren de bekende hobbelwegen in de Andes!

Jeugdweekend in Sucre

Van te voren hadden we van de voorganger gehoord, dat er ongeveer 50 tieners en jeugd waren ingeschreven, om mee te doen in het jeugdweekend met als hoofdthema: de bibliotheek van God onderzoeken. We wisten ook dat de jeugdgroep van de kerk ongeveer 12 jongeren telt en de rest dus niet kerkelijk en niet uit Christelijke gezinnen kwam. Veel jongeren kwamen via de eetzaal van Pan de Vida, dat door de kerk wordt beheerd, en anderen kwamen ook mee met hun schoolvrienden uit nieuwsgierigheid. Dit soort gelegenheden zijn perfect om ze het Evangelie uit te leggen, waarna de lokale kerk de nazorg moet doen. Gelukkig gebeurt dat in Sucre ook.

Ook al hebben we eenzelfde jaarthema voor de jeugdweekenden, is de uitwerking met jongeren van Sucre, die toch dichterbij de stad wonen dan die het dorp Oxamarca, heel anders. Wat het meeste opvalt, is dat ze veel minder verlegen zijn. Tijdens de lessen en de workshops werd er actief meegedaan en tijdens het eten hoorden we altijd het gezellige geklets onderling. Tegelijkertijd hebben ze heel andere interesses en veel invloed van de technologie. Dit merkten we bijvoorbeeld in de uitvoering van de opdracht een “schilderij” te maken over het thema. Daarvoor moestem ze Het Woord van God en de verschillende symbolen die we daarvan in de Bijbel kunnen terugvinden uitbeelden: melk, honing, water, hamer, goud en zilver, zwaard, enz. Op een paar na, wilden ze dit zo snel mogelijk afmaken en kopieerden ongeveer wat de buurman had uitgedacht. De technologie en snelle prikkels komen de creativiteit in dit geval niet te goede.

Wat leuk is, is participatie in korte dramastukken, spelletjes en liederen. Aan het begin deden we een geïmproviseerd stuk over de gelijkenis van de zaaier en het zaad (Gods Woord), waarin iedereen deelnam als zaad, plant of vogel. Op deze manier gaan thema’s leven en blijven ze meer “hangen”. Na afloop, na het eten zondagmiddag, hoorden we nog een groepje binnen zingen met een gitaar: dat klinkt letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren.

Nieuwe studenten

Als iemand in Peru wil gaan studeren aan de Universiteit, is dat meestal alleen mogelijk voor families van midden en hoge economische klasse. De kwaliteit van het onderwijs hangt ook af van hoeveel je kunt betalen. Als je op de Staatsuniversiteit wil studeren, moet je je een jaar of een paar jaar voorbereiden op een academie, om daarna ingeloot te worden. De maandelijkse kosten voor een academie zijn gelijk aan de kosten voor het studeren aan een privé Universiteit. Daarom kiezen sommigen ervoor om dan maar direct naar een privé universiteit te gaan. Het grote nadeel daarvan is dat het vaak meer als bedrijf dan als onderwijsinstelling wordt gerund, wat niet te kwaliteit ten goede komt.

Sinds een paar jaar kunnen de beste leerlingen van de staatsscholen uit het binnenland zich inschrijven voor een beurs en aan één van de beste privé Universiteiten in Cajamarca, of elders gaan studeren. Sommige gezinnen die niet in aanmerking komen, doen er toch alles aan om hun kinderen te laten studeren. Zo komen er beetje bij beetje meet van “onze” jongeren in Cajamarca wonen, ver van huis en familie, vaak alleen op een kamertje. Sommigen komt Judith zelfs tegen op de Universiteit waar ze een paar uur in de week les geeft.

Met sommige van hen hebben we contact en die komen weleens bij ons in de gemeente. Van anderen horen we t pas tijdens zo´n jeugdweekend of die vinden ons via Facebook. Het leuke is dat wij voor hen bekend zijn in een vreemde stad en dat sommige ouders ook wat meer gerust zijn als ze weten dat ze bij ons kunnen aankloppen als het nodig is. Zo groeide in ons hart de wens om voor deze jongeren uit het binnenland in Cajamarca een thuis te bouwen. We zijn al twee jaar aan het bidden en sparen voor een terrein voor de bouw van een eigen kerk. In dat project willen we ook een Christelijk studentenhuis meenemen. Er is nog geen terrein en er zijn nog geen ontwerpen gemaakt, maar we geloven echt dat God dit op ons hart heeft gelegd en we willen ook geloven in wonderen voor een terrein dat tot nu toe onbetaalbaar lijkt. Bidt u met ons mee?

Plannen, delegeren en loslaten

Nog maar anderhalve maand en dan gaan we naar Nederland. We zien ernaar uit jullie te ontmoeten, maar tegelijkertijd is het ook spannend om de gemeente “alleen” achter te laten. Daarvoor hebben we verschillende vergaderingen met de diakenen van onze gemeente. Plannen, delegeren en loslaten: makkelijker gezegd dan gedaan. Graag jullie gebed ook hiervoor.

Speurders

“Lees de Bijbel bidt elke dag” zongen we aan het eind van het jeugdweekend in drie talen: Spaans, Nederlands en Engels. Het centrale thema van het hele weekend was: “Speuren in de Bibliotheek van God”. Ik kreeg achteraf de vraag: wat voor nieuws hebben jullie ontdekt? Gezien vele van de jongeren die meedoen, niet uit Christelijke gezinnen komen en niet eens een Bijbel in huis hebben, kunnen we wel zeggen dat bijna alles nieuw voor ze is!

Je weet nooit wat er komt

Jongeren uit Jelic

Tijdens de voorbereidingen hebben we altijd contact met de voorganger van de “ontvangende gemeente”, in het dorp waar alles plaats zal vinden. Zoals altijd zeiden we dat het maximum op 60 lag, omdat we nog altijd met z’n tweeën de hele programmering maken en draaien. Voorganger Gilmer zei dat hij niet veel verwachtte, omdat een aantal dorpen al hadden aangegeven niet mee te doen. La Quinua, waar ook een jeugdgroep draait (of draaide), was afgehaakt om diverse redenen, waardoor we hen later dit jaar hopen te bezoeken; daar kwam altijd een groep van 10-15 tieners vandaan. Andere dorpen hebben (nog) geen alternatief programma voor hun jeugd, maar toch kwamen er bijvoorbeeld uit Jelic vijf jongeren: dit betekent 9 uur lopen naar en van Oxamarca, ’s nachts vertrekken, zodat ze niet in de felle zon hoeven te lopen. Dit gold ook voor de groep jongens uit Malat, die jaren niet meer had meegedaan: omdat hun leiders nu weer verzoening zoeken, zijn ze enorm blij mee te doen met het programma.

Jongeren uit Malat

Op de dag dat we begonnen, wisten we nog niet hoeveel er zouden zijn, maar voor de zekerheid hadden we toch materiaal meegenomen voor 65 jongeren. Toen de lijsten vol waren en iedereen binnen zat, bleken er precies 65 te zijn… :) Volle bak, en hard werken om iedereen mee te krijgen, maar ook een grote zegen!

Een andere wereld

In een klein dorp midden in de bergen is het soms moeilijk uit te leggen, dat er landen zijn waar je niet zo makkelijk aan een Bijbel kan komen en het ook strafbaar is om er één te hebben. Je moet bedenken dat, als ze nog op school zitten, ze vaak nog niet eens verder na hun eigen provincie hebben gereisd, of niet eens weten hoe de wereldbol eruit ziet. Als aftrap hebben we BAMBOE IN DE WINTER van Open Doors laten zien. Daarvoor hebben we van te voren een en ander uitgelegd, zodat ze weten wat de waarde is van de geloofsvrijheid waarin we leven in Peru.

Naast thema’s als “De kracht van Het Woord” en “Hoe me te verdiepen in Gods Woord” zijn we creatief bezig gegaan met de symboliek die we in de Bijbel vinden over de betekenis ervan. We konden wel 12 verschillende symbolen voor “Het Woord” vinden!: zaad, goud en zilver, vuur, hamer, zwaard, lamp, melk, brood, honing, spiegel, water, regen. 

Ook dit was een hele uitdaging, omdat er in deze cultuur - vooral in kleine dorpen - niet veel wordt gedaan met dit soort creativiteit en visuele uiting. Elke groep, onderverdeeld in leeftijdsgenoten, kreeg verfmateriaal en een tekst dat ze moesten weergeven op hun papier: ieder op een eigen verschillende manier. Voor sommigen was het heel moeilijk en wilden voorbeelden zien om na te tekenen. Toch was het mooi te zien, hoe ze zich in een relatief korte tijd wisten te ontwikkelen en mooie afbeeldingen op papier wisten te zetten. Toen we de foto maakten van de kunstwerken aan de wand, zagen we dat een aantal al weg was, omdat ze die als aandenken mee naar huis wilden.

Zingend afsluiten

Aan het einde van het programma wilden we afsluiten met het lied “Tu Palabra es una Lampara a mis Pies” (Thy word is a lamp unto my feet - Michael W. Smith & Amy Grant), maar kregen meteen ook verzoeken om samen andere (nieuwe) liederen te zingen. Ook al was het moeilijk dit keer de 65 bloeiende, groeiende en spetterende tieners en jeugd het hele programma erbij te houden en actief mee te doen in alles, was dit een hele mooie afsluiting.

Jongeren Beth El

Zaterdagmiddag komen met onze jongeren samen. Hier wat leuke momenten op foto vastgelegd.

Onderwijs

Zelf onderzoeken

Muziek en zang leren

Kampvuur

Spelletjes

Verjaardag vieren

Modeshow met kranten