Gemeentebouw

Ik ben verheugd en dankbaar dat ik kan schrijven over het werk dat we voor God mogen doen, zowel in de stad Cajamarca met onze gemeente Bethel van de Assemblees of God, als in het binnenland met de Pinksterkerkjes van Casa de Oración in Celendin; en dit met jullie te mogen delen.

Jongerenwerk

Evangelisatie campagne

Zoals sommigen misschien al hebben gelezen in eerdere brieven, hebben we dit jaar twee jeugdweekenden mogen organiseren, voor de jongeren van Sucre en voor de jongeren van in en rondom Oxamarca. In beide gevallen hebben we een groot aantal deelnemers gehad, die actief aan het programma meededen. (lees hierover eerder op ons blog) We zagen hun wil om te leren en te integreren, gezien jongeren door hun eigen cultuur van “platte” land, normaal gesproken erg verlegen en teruggetrokken zijn: vooral de meiden. Maar we hebben een progressieve verandering kunnen zien, vooral in de jongeren die vaker hebben meegedaan aan deze weekenden: ze zijn expressiever, doen actief mee en zijn bereid ook emoties te laten zien.

We hebben Gods werk mogen zien in het leven van deze jongeren en een aantal gaf hun leven aan Jezus in deze jeugdweekenden, zowel in Sucre als in Oxamarca, hoewel vaak ruim de helft van hen uit niet-christelijke gezinnen komt. De jongeren die hun leven wijden aan God worden door de lokale kerk opgevangen en onderwezen. Wij programmeren bezoeken aan de jeugdgroepen, in overleg met hun voorganger, en we proberen de thema’s van het jeugdweekend te versterken en ook de thema’s, noden die aan bod komen tijdens de bezoeken. De eerste week van september zullen we een bezoek brengen aan de groep van Oxamarca. De afgelopen tijd heeft het ongewoon veel geregend en we bidden dat de wegen goed begaanbaar en onze auto sterk genoeg zal zijn voor deze reis.

Bethel - Huis van God

Wilfredo in Bethel

Maar het werk in onze kerk Bethel in de stad gaat gewoon door. Waar ik, Wilfredo en mijn vrouw, Judith, voorgangers mogen zijn. Dit werk is in 2000 begonnen als dochter gemeente van een grotere gemeente in het centrum van de stad. Deze gemeente, Rosa de Saron, heeft in de verschillende wijken van de stad een kerkje geopend om daar de mensen met het Woord te bereiken. De eerste vier jaar was ik in Bethel verantwoordelijk voor de muziek, waarna het leiderschap me werd gegeven voor deze kerk. Toen nog alleen en later, na ons trouwen, samen met Judith, waren en zijn we verantwoordelijk voor een groep van ongeveer 25 leden.

Dit jaar hebben we twee projecten als doel, waarvoor we bidden en werken. Waar we al eerder over schreven is ten eerste de aanschaf van een stuk grond voor de bouw van een eigen lokaal.  Voor de aanschaf van grond zijn we het hele jaar al activiteiten voor fondswerving aan het doen, die jullie ongetwijfeld ook op het blog hebben kunnen volgen. Daar gaan we hard mee door, want de grondprijzen in Cajamarca zijn erg hoog. Als tweede hebben we ons voorgenomen een goed muziekteam op te zetten: zowel geestelijk als technisch; en natuurlijk de aanschaf van de basis instrumenten. De eerste etappe van Bijbels onderwijs over lof en aanbidding, voor alle gemeenteleden, zijn we nu aan het afronden. Hierna zullen we overgaan naar de selectie van wie instrumenten zullen leren spelen met hulp van professionele leraren.

Kinderclub in het binnenland

Bijna drie jaar geleden zijn we begonnen met een zendingsproject van Bethel, 2.5 uur het binnenland in. We hadden er een kinderclub die om de week zaterdags bij elkaar kwam. Twee maanden geleden, na een evangelisatiecampagne waar verschillende kinderen, maar ook volwassenen hun leven aan de Heer gaven, werd ons een huis aangeboden door een christelijk echtpaar, om daar samen te komen. We komen er nu niet meer om de week, maar elke zondag. We hebben er banken heen kunnen brengen en hebben als doel niet alleen de kinderen, maar juist ook hun ouders en andere volwassenen te kunnen bereiken.

Gemeentebouw

Kinderclub Tantachual

Maar toch gaat niet alles over rozen. We merken tegenstand van verschillende kanten. De eerste samenkomst die we zouden hebben op zondag, kwam maar één van de volwassenen die naar voren kwam bij de campagne. Daarna hebben we geprobeerd op verschillende manieren in contact te komen met de rest, maar we hebben ze niet allemaal kunnen bereiken. Sommigen zeiden dat het moeilijk was om naar de samenkomsten te komen wegens hun werk of de afstand.

Aan de andere kant hadden we in de samenkomsten in de school altijd 15-25 kinderen. Maar nu we in het huis tegenover de school zitten, komen er maximaal 14 en soms zelfs 5. We begrepen niet waar dit aan lag en we begonnen ons af te vragen of dit wel goed was. Toen hoorden we van één van de ouders dat er een gerucht de ronde deed, en zelfs via de radio was afgekondigd, dat er mensen waren die kinderen roofden en dat wij, die hier al meer dan twee jaar kwamen, daar schuld aan hadden: dat wij kinderen kwamen stelen en dat de ouders hun kinderen beter niet meer naar de club moesten sturen. Zelfs de directeur van de school, waar we altijd mee hebben overlegd, had dit aanbevolen. Het was grappig en onaangenaam tegelijkertijd. Maar daar bleef het niet bij wat betreft de lage opkomst.

Er waren verkiezingen geweest in het dorp, waarbij de mensen erg verdeeld. Sommige van de ouders hadden één politieke partij ondersteund en andere hadden juist de tegenstander daarvan geholpen. De eigenaar van het huis, waar nou de samenkomsten worden gehouden, was voorstander van één kandidaat en de ouders van de kinderen die voor de andere, verliezende kandidaat waren, hebben hun kleintjes verboden naar de kinderclub te gaan. Dit hebben we nogmaals gemerkt toen we die kinderen huis aan huis zijn gaan bezoeken. We hebben geprobeerd de ouders aan te moedigen en uit te leggen dat dit niets met politiek te maken heeft, en aan de hand hiervan hebben sommigen gelukkig besloten hun kinderen toch te sturen. Er zijn nu 8 kinderen en 3 volwassenen, maar er is nog een weg te gaan.

Gebed gevraagd

We zijn God enorm dankbaar voor de kinderwerkers uit Cajamarca, die zelfs het onmogelijke doen om iedere zondag bij deze kinderen te kunnen zijn. Bid aub voor hen, Marcela en Rosa, en hun echtgenoten, Julio en Luis, die niet christen zijn, waardoor het voor hen moeilijk is te begrijpen waarom hun vrouwen iedere zondag naar Tantachual reizen. Ieder evangelisatie- en zendingsproject heeft geestelijke en financiële ondersteuning nodig waarvoor we ook uw gebed vragen, zodat God zal blijven voorzien, zodat we benzine, transport en werkmateriaal genoeg zullen hebben.

Hartelijke groeten en Gods zegen,

Wilfredo

Verre Oorden

Te voet 

Jongeren van Jelic 

Vorige week hebben we een bijzondere tijd mogen hebben met 66 deelnemers aan het jeugdweekend in Oxamarca, 6 uur rijden naar het binnenland vanuit Cajamarca. Tenminste, dat was voor ons, met eigen vervoer… een groepje van een dochtergemeente van Oxamarca moest 4 uur lopen; 8 jongeren kwamen uit een andere streek – Jelic-San Marcos, 8 uur lopen (!) om erbij te kunnen zijn. Het is een voorrecht voor deze jongelui een gevarieerd, intensief geestelijk en recreatief programma te mogen draaien.

Andere gewoontes

Ook al hebben we een algemeen jaarthema, dat we in beide jeugdweekenden in Sucre en Oxamarca uitwerken, is het toch weer heel anders. Dit komt vooral doordat we verder het binnenland in gaan en de cultuur van het platteland en de stad veel verschilt. We hebben zelfs gemerkt dat we de liederen, ritmes en melodieën erop aan moeten passen. Wat altijd een aandachtspunt blijft, is dat vooral jongens praten en meisjes zich achter hun “chale” (mantel) verschuilen. Door te werken in groepjes en daarna voor de rest uit te leggen, proberen we dit te doorbreken.

Workshops

Het kost meer tijd en inspanning om de groep “los” te krijgen, ook al heeft de helft van de jongeren ooit een keer meegedaan met zo’n evenement, omdat we dit al bijna 9 jaar doen in verschillende dorpen. Wat enorm helpt, is dat zowel de kerk van Oxamarca als van La Quinua (2 uur de berg op), jeugdwerk doen. Ze zijn het gewend samen te komen, Bijbelse vraagstukken uit te werken in groepjes, te zingen etc.

Jongeren van La Quinua

La Quinua is een klein dorpje dat tot voor kort alleen te voet bereikbaar was. Nu gaat er een busje dagelijks naartoe en komt de melkwagen ook dagelijks langs om melk te kopen en naar de fabrieken in Cajamarca en Lima te brengen. In dit kleine dorpje komen de jongeren regelmatig samen en 15 deden mee aan het jeugdweekend. Dit is een relatief grote groep, waar we toch graag aandacht en gebed voor willen vragen. Voorgangers vinden vaak dat de jongeren voor de jongeren moeten zorgen, want zij zorgen zelf al voor de ouderen en volwassenen van hun gemeente. 

Jeugdgroep van La Quinua

We hebben de afgelopen jaren de jeugdleiders van verschillende dorpen materiaal gegeven en opgeleid, zodat ze regelmatig bij elkaar kunnen komen, een programma op maat hebben en geestelijk en emotioneel kunnen groeien. Maar zonder de actieve betrokkenheid van hun voorganger en directe leider, is dit toch moeilijk. We ontvingen steeds iemand anders als “jeugdleider” van La Quinua en begonnen, als het ware, weer van voor af aan. Deze groep heeft daarom niet echt kunnen werken aan diepgang en volwassenheid, waardoor sommige jongelui en zelfs hun leiding zijn afgedwaald of verdwenen uit de kerk.

Verrassend

Toch was het juist de club uit La Quinua, die zaterdagavond wilde beginnen met een muzikale special, die ze hadden voorbereid. Daarna wilde iedere groep van de vijf verschillende dorpjes wel een lied voordragen. Heel leuk om te zien hoe ze iedere keer weer loskomen en bijdragen aan het programma ter bemoediging ook voor ons als organiserend team.

Birgit

Sinds een paar maanden is een Duitse zendelinge in Cajamarca, die het werk van Centro Bíblico (van de Open Vergadering der Gelovigen) komt ondersteunen. Ons contact met deze gemeente, als vroegere gemeente van Judith, is nog altijd intensief en daarom vroegen we haar ook een keertje mee te gaan. Ze heeft de jongeren veel sport en spel geleerd en het was erg leuk om te zien hoe iedereen actief meedeed, maar ze heeft ook een heel praktisch thema gegeven over “mijn persoonlijke ‘date’ met God”: stille tijd.

Weersomstandigheden

Achter de wolken schijnt de zon :) J

Door effecten van de stroming “El Niño” aan de Peruaanse kust, waren er ongewone weersomstandigheden. Normaal gesproken zijn juli en augustus droog, zonder enige regen. Vorige week vrijdag, net na aankomst in Oxamarca, begon het te stortregenen, waardoor de groep uit El Alizo – 4 uur lopen van Oxamarca vandaan, een uur moest schuilen en daarna voorzichtig verder ging, uitkijkend dat ze niet zouden uitglijden in de modder. In de nacht van zaterdag op zondag regende het zonder ophouden, waardoor we bezorgd waren, gezien alles modder, glad en nat was, maar ‘gelukkig’ was er de volgende ochtend weer zon en konden ze veilig weer terug naar hun dorpen lopen!

De eerste week van september willen we weer naar Oxamarca om zowel de lokale groep als de jeugd van La Quinua te bezoeken in hun eigen samenkomst en bemoedigen. Blijf hen in gedachten en gebeden gedenken, omdat we zien dat de jeugdgroepen wel groeien, maar er hoge nood is naar goed leiderschap en leidersteams.

Zending Bethel Cajamarca

Roep tot Mij...

Op zoek naar meer personeel!

Het was een drukke, intensieve maar mooie tijd, die we mochten doorbrengen met de 65 jongeren die aan het jeugdweekend in Sucre deelnamen. De inschrijvingen waren de week voor de aanvang eigenlijk al gesloten, maar nog vier dagen ervoor kregen we toch twee telefoontjes of er aub nog een paar bij mochten. Een grote zegen om voor zoveel tieners en jeugd een weekend te mogen organiseren, maar tegelijkertijd ook een zorg, gezien het team voor dit werk in het binnenland niet groeit en voor zo’n grote bruisende groep dat toch echt een noodzaak is. Soms gaat er iemand mee om een thema te delen, maar die wil vaak niet weer een tweede keer mee, omdat ze de “campo” toch vaak ongemakkelijk en vies vinden… gebedspunt dus!

Meer diepgang

Een maand geleden zijn we begonnen met een meerjarenplan te maken, specifiek voor dit werk, zodat we eerst de echte nood van de jongeren van de kerken konden ontdekken en daar op konden inspelen. Één van de vruchten van het werk, dat we alweer 8 jaar samen mogen doen, is dat er vier dorpen zijn waar de jongeren nu regelmatig zelf bij elkaar komen. Maar we zien tegelijkertijd ook, dat het niet direct als gevolg heeft, dat deze groep en hun leiding geestelijk groeien en volwassen worden. Daarom willen we tijdens deze jeugdweekenden daar meer aandacht aan besteden, als versterking van het werk dat de lokale kerk zelf moet (gaan) doen en waarvoor wij ze ook materiaal aanreiken.

De titel van het weekend was: “Clama a Mi… Yo te respondere” (Roep tot Mij en Ik zal je antwoorden). Alle thema’s en praktische workshops hebben we rondom dit onderwerp ontwikkeld. Het is een hele uitdaging thema’s uit te werken voor een groep in de leeftijd tussen 13 en 23 jaar, en daar komt bij dat de helft uit Christelijke gezinnen komt en de andere helft helemaal niet. Het zijn soms compleet verschillende werelden waar we rekening mee moeten houden. Maar het geeft ook aan dat er interesse is vanuit andere jongeren om deel te nemen. Ook al zijn we streng en is het een vol programma, is de propaganda van wie er al aan deelgenomen heeft, toch positief.

Praten met God: hoe doe ik dat?

In een workshop hebben ze zelf verschillende personen uit de Bijbel op moeten zoeken, die een gebed, nood of verzoek hadden tot God en wat daarop dat het antwoord was. Ieder groepje (we hadden 10 groepen gevormd) moest dit uitwerken op een groot stuk papier en het aan de rest uitleggen. Voor sommigen doodeng, maar ze deden het toch! Geweldig om te zien hoe ze beetje bij beetje loskomen. Dit zagen we bijvoorbeeld ook tijdens het spel van zaterdagavond. Wilfredo speelde en floot een bekend lied en de groepen moesten raden welk lied het was en dat gaan zingen. In het begin waren er maar twee groepen die de moeite deden om naar de bel te rennen en te zingen, even later moesten we ze uit elkaar halen, omdat ze allemaal tegelijkertijd de bel wilden halen en zingen, en natuurlijk punten scoren J.  

Omdat gebed vaak als iets zwaars en verplichts wordt gezien, door jong en oud, hebben we een praktisch uitgebeelde studie met ze gedaan. We hebben op de grond een schets gemaakt van de Tabernakel van het volk Israël, met een paar essentiële objecten erin: o.a. het brandofferaltaar, een wasvat, de Ark van het Verbond; en de jongeren op banken als buitenmuren. Toen zijn we Hebreeën 9 gaan lezen en uitwerken: hoe zag de Tabernakel eruit? Wat stond daarin en waarvoor was het? Wanneer mocht de priester naar binnen? Waarom was er een scheiding naar het Allerheiligste? Hoe is dat nu?

Juist omdat ze het voor zich zagen uitgebeeld, denken we dat het duidelijker is geworden wat gebed is, waarom we nu direct in Gods aanwezigheid mogen komen en wat een voorrecht dat eigenlijk is. Tijdens het uitwerken van deze vragen, was het heel speciaal en diepgaand toen we het lint (het voorhangsel) naar het Heilige der Heiligen mochten doorknippen… de weg is vrij!

Hun gebed

In het lokaal waar we samenkwamen, hadden we een stuk papier gehangen, wat de Klaagmuur symboliseerde, waar ze hun gebed op post-its konden neerschrijven. Heel ontroerend en bemoedigend is het dan te lezen dat een aantal van hen dankt voor onze aanwezigheid en bidt dat we ieder jaar terug zullen komen J; en dat hun geestelijk leven zal groeien.

De laatste dag, zondag, mochten we na afloop van het laatste thema bidden voor 7 jongeren die vroegen voor gebed om de strijd die ze ervaren in hun leven als Christen: vaak de enige van hun familie; en we mochten bidden voor 8 jongelui die naar voren kwamen om hun leven verder te wandelen met God. Bidden jullie ook mee voor deze groep helden?

Workshop met 10 groepen

Campagne in de bergen

Bus waarmee we reisden

Afgelopen zaterdag hebben we de campagne in Tantacual gehad. We konden een bus lenen van de burgerlijke gemeente van Cajamarca om met 22 man/vrouw van onze kerk naar deze streek te reizen. Met een goede auto of pick-up doe je er ongeveer 2 uur over. Met de bus natuurlijk een uurtje langer.

Normaal gesproken is de regentijd van november tot april, maar op de een of andere manier regent het de afgelopen tijd toch regelmatig. Helaas was dit zaterdag ook het geval. Het regende de hele nacht en ‘s ochtends hield het nog niet op. Toch hadden we hoop dat het in de loop van de ochtend zou opklaren, maar dat deed het niet. Ook al was alles buiten op het schoolplein opgesteld, hebben we alles weer naar binnen gebracht; naar de ruimte waar we gewoonlijk altijd met de kinderen samen komen.

Juist omdat de regen hier in de Sierra van Perú (hoogeberg

Kou buiten

te) aardig voorspelbaar is, komen mensen als het regent hun huis niet uit. De kinderen waren er wel vroeg bij, zoals altijd; onderweg hebben we nog 12 mee kunnen nemen, die altijd langs de weg wachten, tot we langs rijden. Maar tot onze verbazing kwamen langzaam ook de ouders binnendruppelen en zaten we uiteindelijk met  meer dan 30 kinderen en 20 ouders in het koude, maar steeds “ sociaal warmer” lokaal.

Kinderprogramma

Eerst hadden we een speciaal programma voor de kinderen met liedjes, spelletjes en poppenkast, waar de jongeren van onze kerk intensief aan meewerkten. De kinderen kwamen steeds meer los, maar de ouders waren niet minder geïnteresseerd.

Deze campagne hadden we vooral georganiseerd, zodat het werk in deze streek zal groeien en op den duur zelfstandig kan draaien. Het is best een eindje van Cajamarca vandaan en als wij er niet zijn, komen de kinderen niet bij elkaar. Na een duidelijke Bijbelse boodschap kwamen 6 volwassenen, 3 tieners en 5 kinderen naar voren. We willen deze groep niet alleen laten en hebben meteen voo

Ouders kijken geconcentreerd
naar de poppenkast

r aankomende zaterdag  een reis naar Tantacual gepland. We willen een cursus met ze beginnen om  een goede basis te leggen. Wilt U bidden dat ze zullen komen? Er zijn geen kerken in deze streek. Een kleine kerk van de Nazareners is op 30 minuten afstand van deze school. Ook hen willen we opleiden om kinderwerk te kunnen doen. Het eerste contact met de voorganger hebben we al gemaakt, maar het zal ook van hen afhangen of ze zich voor deze kinderen willen inzetten.

Hieronder een indruk van de campagne…

Spelletjes

Esther en oma Rosalia

Poppenkast

Theater van de jeugdgroep

Eten om samen te delen

Team voor het kinderprogramma

Wilfredo deelt het Woord

Moe terug naar huis

Doelgericht onderweg

Spannend onderweg

Afgelopen weekend hebben we de jeugdgroep van Sucre bezocht. Ieder jaar in maart plannen we alle bezoeken naar het binnenland van april tot oktober, omdat de regentijd de andere maanden de wegen moeilijk begaanbaar maakt. In vergelijking tot ons bezoek vorig jaar oktober, was het goed te doen met onze VW kever en hebben we er incl. wachten 3 ½ uur over gedaan (Cajamarca-Sucre is ong. 110 km). Er wordt nog altijd aan de weg gewerkt en juist die stukken zijn nu erg slecht; maar wat al wel klaar is, is ongelooflijk mooi: letterlijk, want hier in de Sierra (gebergte) kennen we geen glad geasfalteerde wegen.

Maar toch… toch ging niet alles over rozen. Op de terugweg stonden we weer even stil voor wegwerkzaamheden en toen we mochten doorrijden, bleek dat niet meer te kunnen. De kabel van het gaspedaal was kapot gegaan. Even de ANWB bellen kunnen we hier niet; we konden überhaupt niet bellen, want er was op die plaats geen bereik. Wilfredo moest 30 min. een berg op klimmen om eerst zijn vader op te bellen om te zien of hij een specialist kon meenemen om het probleem op te lossen. Toen we wisten dat dát niet zou gebeuren, wist Wilfredo onze automonteur te bereiken, die via de telefoon aanwijzingen gaf om toch te kunnen starten en verder te kunnen. Helaas konden we in het volgende dorp nog altijd geen monteur vinden en dus moesten we tot Cajamarca verder met het “gas” op constante snelheid en moeilijk te kunnen remmen. We zijn enorm dankbaar dat we bewaard zijn gebleven en we dezelfde dag nog de auto konden laten maken.

Alles viel op z'n plaats

Sucre in de bergen

We hadden met het plannen van deze reis geen rekening gehouden met het feit dat het Moederdag was. Hier in Latijns-Amerika wordt dat uitgebreid gevierd, worden de moeders de hemel in geprezen en in de watten gelegd. Een belangrijke reden is, helaas, dat de vader vaak nergens te bekennen is en de moeder lange dagen hard werkt om haar kinderen te eten te geven en, als het kan, te laten studeren. Toen we erachter kwamen, waren we even bang dat de jeugd niet bij elkaar zou komen en ze thuis bij hun moeders zouden zijn, maar gelukkig troffen we een groep van ong. 20 jongeren aan, die wekelijks een eigen programma draait. Het is juist dat de jongeren een belangrijke taak hebben in de uitvoering van de “gemengde” diensten. Ook die zondag hadden ze samen met de vaders avondeten gemaakt voor de moeders van de kerk. Heel speciaal was dat Judith een roos kreeg van de jeugdleiding, net als de andere moeders van de jongeren :).

Toen we aan de jeugddienst deelnamen, hoorden we van hen dat het die week het dorpsfeest zou zijn. Ook dat wisten we niet van te voren, maar we begrepen toen waarom we juist dat weekend een bezoek aan deze jongeren moesten brengen.

Ook het woord dat Wilfredo had voorbereid, was heel toepasselijk. Misschien voor sommigen een beetje vreemd dit zo te lezen, gezien het “alleen” om de traditionele dorpsfeeste

n zou gaan… maar deze feesten, waarmee de dorpsheilige wordt gevierd, gaan altijd gepaard met ongeremd drinken en dus ook ongeremd gedrag, geweld en seksuele “vrijheid”. Voor deze jongeren was het belangrijk dat we er waren, we er aandacht aan konden besteden en ze te kunnen bemoedigen. In de toekomst willen we hen leren zelf jeugdweekenden te organiseren en aantrekkelijkere alternatieven te bieden, dan alleen maar “thuis blijven”.

Rollin; jeugdleider Sucre

Nadat Wilfredo een korte cursus volgde over “hoe jeugdwerk en de bediening te ontwikkelen”, en na dit bezoek aan Sucre, zijn we begonnen een specifiek project te schrijven voor de planning op korte- midden en lange termijn. Eerst willen we de werkelijke behoeften van de jeugdgroepen in het binnenland uitwerken en daar een antwoord op geven, middels gerichte trainingen voor de jeugdleiders, tiener- en jeugdweekenden voor alle jongeren en kampementen voor hen en hun vrienden. Hier zullen we dit jaar mee van start gaan.

Van kinderen naar ouders

Esther en een vriendinnetje van Sucre

Aan de andere kant gaat het werk in Tantachual met ong. 20 kinderen door. Om de twee weken gaat Wilfredo met een team van kinderleiders 2 ½ uur naar “boven” om deze kinderen zowel geestelijk als emotioneel en, waar mogelijk, praktisch met kleding en wat eten bij te staan. Dit jaar hebben we ons voorgenomen ons ook te richten op hun ouders, zodat het werk duurzamer wordt en uiteindelijk zelfstandig. Daarvoor hebben we verschillende activiteiten gepland, o.a. campagnes om de ouderen ook te bereiken. Zaterdag zullen we met onze kerkleden in een bus van de burgerlijke gemeente naar Tantachual gaan. Onze jongeren zijn een theaterstuk aan het voorbereiden om op te voeren op het plein van het schooltje waar we altijd samenkomen, we zullen een open lucht houden en ook samen het middageten delen. Volgende keer hopen we jullie hier meer nieuws over te schrijven en foto’s van te kunnen laten zien.