Een maandje sneeuw en warme ontmoetingen

Bezoek aan Nederland

Esther naast ons sneeuw-konijn

De maand Januari mochten we in Nederland zijn. We hebben mogen genieten van zacht herfstweer maar ook winterse landschappen en sneeuwpoppen. Vooral hebben we genoten van bezoekjes aan en van vrienden en familie, die Esther voor het eerst ontmoetten. Natuurlijk is de tijd altijd weer te kort en moeten we tot een volgende keer wachten om anderen weer te kunnen opzoeken. Maar de hoofdreden van ons bezoek aan Nederland was het consolideren van het zendingswerk in Perú vanuit Nederland, het versterken van vriendschappen die bij dit werk betrokken zijn en het opbouwen van nieuwe contacten, die dit werk kunnen ondersteunen.

De afgelopen jaren werkten we al samen binnen het zendingswerk van Ger en Froukje Prakken, maar het is uitgebreid en een zelfstandige “afdeling” geworden. Hoe dit gegroeid is, kunnen jullie uitvoeriger lezen op “wie zijn wij?” op ons blog.

Zendelingen

Fam. Grim van de Vredekerk

en de voorzitter van Z&G, Durk de Jong

Sinds vorig jaar mogen we ons lid van de Vredekerk in Den Haag noemen en als zodanig zijn we zendelingen hier in Perú. Ons contact met de Vredekerk in Den Haag begon in december 2009, toen we de gemeente mochten bezoeken en wat konden vertellen over het werk dat we doen met de jeugd in Cajamarca. Eind 2010 maakten we kennis met de jeugdleiders Rieke en Reinout, die in Cajamarca op bezoek kwamen. In die tijd hadden we ook al contact met Pauline Grim om als vrijwilligster te komen werken, wat sinds september 2011 een feit werd.

De overkoepelende organisatie Stichting Zending en Gemeente vertegenwoordigt ons in Nederland. Zoals we al schreven, is dit in de loop der tijd zo gegroeid, maar wilden we dat van twee kanten ook officieel en persoonlijk maken en dat hebben we gedaan afgelopen januari. Het is de voortzetting van het werk dat God op ons pad heeft gebracht, met de versterking van een Gemeente en een organisatie in Nederland die daarin een stuk geestelijke en praktische verantwoordelijkheid op zich hebben willen nemen.

Tegelijkertijd is het een nieuw begin voor het opzetten en uitbreiden van een thuisfront en andere gemeentes die vooral geestelijk en op den duur ook financieel dit werk onder de jongeren en in de armere streken willen ondersteunen. We vragen jullie gebed en nadere betrokkenheid hiervoor, zodat God wegen zal banen en deuren zal openen. Zoals Jesaja 43 zegt: Dit zegt de HEER, die een weg baande door de zee en een pad door machtige wateren... Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis.

Weer van start met kinderen en tieners

Wilfredo met een aantal van de kinderen

Meteen bij terugkomst in Cajamarca begon de eerste week van februari de vakantiebijbelschool voor de kinderen. 20 kinderen uit de buurt van onze kerk Bethel kwamen iedere middag naar de kerk om daar samen al spelend en zingend over Gods liefde te leren. De twee wekelijkse reizen naar de kinderclub in het binnenland Tantachual zijn ook van start gegaan met een groep van 18 kinderen. We hopen via hen meer contact te krijgen met hun ouders en in de loop van dit jaar basis-cursussen te doen, die lijken op de Alpha-cursus.

Onze kinderwerkers verzorgen een poppenkastvoorstelling

Het eerste weekend van maart zullen we de schoolvakantie afsluiten, die hier in januari en februari is, met een tienerweekend. Het is de eerste keer dat we in de stad zo’n weekend zullen organiseren. We doen dit al jaren in verschillende dorpjes van het binnenland, maar dit zien we als een nieuwe uitdaging. De tieners hebben hier in de stad veel meer flitsende afleiding, waardoor we benieuwd zijn hoe het zal gaan. In de twee Nederlandse jeugdgroepen van Den Haag en Eindhoven,  waar we mochten spreken, was de reactie gelukkig zeer positief. We hebben verschillende kerken van dezelfde organisatie uitgenodigd mee te doen en hopen dat de voorgangers hun jongeren weten te stimuleren, zodat ze sterk en fris het nieuwe schooljaar in te gaan.

Hartelijk dank voor het meeleven, meebidden, meelezen en schrijven. Dit verbindt ons met jullie en Perú met Nederland.  

Esthers eerste jaartje!

Enorm dankbaar zijn we dat we Esther's eerste verjaardag mochten vieren, en wel met de familie in Nederland, waarvan de meesten haar op deze dag voor het eerst zagen. 

Als we terugkijken, zien we vooral Gods wijsheid en kracht, die ons door de eerste moeilijke periode heeft gedragen. Het was niet alleen een te vroege start, maar er kwamen een paar maanden van ernstige darmontstekingen waarbij niet werd ontdekt wat de oorzaak was. Wonder boven wonder groeide ze toch goed en liep ze zelfs in gewicht na twee maanden helemaal op schema. Ons meisje bleek ook nog een neurologische afwijking te hebben door haar vroeggeboorde, wat zich uitte in spasticiteit in de rug waardoor draaien en kruipen moeilijker ging dan bij andere kinderen. Door fysiotherapie is dat grotendeels ook weer goed gekomen en gaat het sneltreinvaart richting lopen.  

We kunnen alleenmaar dankbaar zijn aan onze Vader voor dit kleine meisje: lief en ondeugend, sterk en ontdekker. Heerlijk haar zo te mogen zien groeien en ontwikkelen!

Het feest is begonnen!

Afgelopen zaterdag hebben we kerstfeest gevierd met de kinderen van de kinderclub, waar we alweer bijna twee jaar om de week naartoe gaan om Gods liefde met hen te delen. Ze kwam met hun vriendjes en ook hun ouders. We hebben de arme kinderen ook kleren mogen geven. Het was natuurlijk feest! Hierbij een fotorapportage.

Kinderleiders

Wilfredo doet een quiz

Kijken naar de poppenkast

Poppenkast voorstelling

Spelletjes

Dramastuk over kerst

Liedjes met gebaren

Cadeautjes voor de kinderen

De kinderen met hun cadeautjes

Samen kerstbrood eten

Samen kerstbrood eten met chocolademelk

Kleren uitdelen voor de arme kinderen

Porque nos ha nacido un niño, se nos ha concedido un hijo; la soberanía reposará sobre sus hombros, y se le darán estos nombres: Consejero admirable, Dios fuerte, Padre eterno, Príncipe de paz. Isaías 9:6.

For to us a child is born, to us a son is given, and the government will be on his shoulders. And he will be called Wonderful Counselor, Mighty God, Everlasting Father, Prince of Peace. Isaiah 9:6

Een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven; de heerschappij rust op zijn schouders. Deze namen zal hij dragen: Wonderbare raadsman, Goddelijke held, Eeuwige vader, Vredevorst. Jesaja 9:5

Het is bijna feest!

Kerst en recycling 

Eind november was de laatste seminar voor de stabiele en groeiende zondagscholen van 10 verschillende dorpen van het binnenland. We moesten de seminar van begin november naar het einde van de maand verzetten, en dat is altijd een hele klus. Veel van deze dorpen hebben geen telefoon en ook geen mobiel bereik, waardoor we vaak via-via op de markt en busjes die er soms komen, proberen berichten mee te geven. Helaas was het bericht naar Jelic niet aangekomen: het verst gelegen dorp. Om bij de seminar van Sucre te komen, lopen ze negen uur naar Oxamarca en gaan dan nog twee uurtjes in een volgepakt busje verder. Dit deden ze begin november, omdat ze niet wisten dat het verzet was, en wéér op de datum dat de seminar wel werd gegeven… als dat geen doorzetters zijn?!

De laatste seminar van het jaar staat natuurlijk in het teken van de kerstviering. Je kunt in de stad, net als in Nederland, allerlei blinkende ballen en versieringen kopen, maar in zo’n klein bergdorpje is dat heel anders. Vroeger werd kerst in deze dorpen eigenlijk nauwelijks gevierd, maar sinds de zondagscholen draaien, is het een waarlijk feest! Alicia, de ervaren kinderleidster die al jaren met “onze” mensen werkt, krijgt het altijd weer voor elkaar om ze te leren materialen te gebruiken die bij de hand of niet moeilijk te verkrijgen zijn. Dan kom je vaak uit op hergebruik en recycling: klokken van oude plastic flessen, kerstballen van kranten of tijdschriften en hutjes van stokjes van de bomen. In zo’n seminar leren ze niet alleen een stuk theater, dat de kinderen tijdens de nachtdienst kunnen opvoeren, maar ook allerlei versieringen voor de kerk te maken, samen met de kinderen.

 

Op weg naar Kerst

De afgelopen week zijn we druk bezig geweest met kerstpakketten te maken voor de 8 dorpen, die hard gewerkt hebben en aan alle seminars van dit jaar hebben meegedaan. Het hele jaar door wordt bijgehouden welke kinderen trouw komen en meedoen, zodat ze voor kerst iets speciaals krijgen voor hun inzet. Dat zijn er bijna 300! Natuurlijk komen er voor de kerstviering altijd kinderen en vooral ook volwassenen bij, zodat er dit jaar, alleen al in die acht dorpen, ongeveer 1000 mensen zullen deelnemen aan het feest dat de komst van de Verlosser gedenkt.

Elk jaar krijgt ieder kind een boekje met een Bijbels verhaal en dit jaar hebben we er een mooi cadeautje bij gedaan (zie foto met model Esther). Het is hier de gewoonte dat bedrijven en burgerlijke gemeentes “chocolatadas” organiseren, waarbij kerstbrood (paneton), chocolade melk en cadeautjes worden uitgedeeld (al zijn die niet altijd van erg goede kwaliteit).

 

Ook dit is niet weggelegd voor de kleine bergdorpjes, waardoor de kerstviering in de evangelische kerk, mogelijk gemaakt door het zendingswerk van Ger en Froukje Prakken,  druk bezocht wordt door de rest van de dorpsbewoners. Het is een mooie gelegenheid om het evangelie te kunnen delen met hen, die normaal gesproken bang zijn de kerkdrempel over te gaan.

De kerstpakketten zijn klaar en de broeders komen ze ophalen, om de grote dozen naar hun dorpen te brengen in busjes en vaak nog een eindje lopen. Toen ik de foto van ze maakte, bepakt en bezakt, heb ik gevraagd of ze dit jaar toch proberen een camera te bemachtigen om foto’s te maken. We hebben er zoveel plezier aan om cadeautjes voor deze mooie mensen uit te zoeken en ze te verwennen, dat we graag de gezichten zouden willen zien terwijl ze samen dit feest vieren en de kinderen mogen uitpakken. Hopelijk kunnen we dan een keer daar wat foto’s van laten zien; al was het pas over een paar maanden als we hen weer zien na de regentijd.

Waar we wel eerder over zullen vertellen, is over de “chocolatada” in Tantachual-San Lucas, waar we een kinderclub hebben, die we vanuit Cajamarca om de week bezoeken. Zaterdag de 22ste zullen we een kinderfeest hebben en deze kinderen van overwegend arme gezinnen verwennen. Het is meteen ook de afsluiting  van dit jaar.

Dankpunt en gebedspunt

We zijn God dankbaar dat we in Januari 2013 als gezin in Nederland mogen zijn en een aantal gemeentes en groepen mogen bezoeken om zo te kunnen vertellen over ons werk en kennis te maken met jullie. Wilt u ons komen opzoeken, bijvoorbeeld tijdens een dienst of bij ons gastadres, kunt U altijd schrijven zodat we jullie kunnen laten weten waar we zijn. E-mail: j.a.prakken@gmail.com 

We willen speciaal gebed vragen voor het rondkomen van de verlenging van Judith’s visum in Perú. Sinds een maand zijn de papieren in de hoofdstad, waar de nationale organisatie waaronder we werken, de jaarlijkse verlenging meestal zonder problemen regelt bij de migratiedienst. Op dit moment worden er “opeens” allerlei vereisten bij gevraagd, die langer duren dan verwacht, waardoor de spanning hoog is of alles op tijd rond zou zijn, vóór ons vertrek. BID AUB MEE.

En de engel zeide tot hen: Weest niet bevreesd, want zie, ik verkondig u grote blijdschap, die heel het volk zal ten deel vallen: U is heden de Heiland geboren, namelijk Christus, de Here, in de stad van David. LUCAS 2:10-11

Jeugdbijeenkomst in de bergen

Veilig heen

Wachten voor we erdoor mochten: 

nog op een goed stuk weg

Twee weken geleden alweer zijn we naar La Quinua gereisd. We gingen zaterdag heen en zondag weer terug. Dit in verband met de werkzaamheden aan de weg en het feit dat alle toegangswegen letterlijk worden afgesloten tussen 8.00am en 12.00pm op de zaterdag, en ook ´s middags door de weeks tussen 2.00-7.00pm. We wisten niet precies hoe lang we erover zouden doen om bij de stopplaats te komen, dus gingen we vroeg weg. Iets over elven sloten we aan bij de rij wachtende auto’s, bussen en vooral 4x4 pick-up´s. Precies om 12.00pm werd de weg geopend en mochten we er door. Een week ervoor was de regentijd van start gegaan, wat betekent dat het ´s ochtends vaak wel zonnig en droog is, maar het de hele middag en nacht regent. Dit komt natuurlijk niet ten goede van de wegkwaliteit, gezien het nog allemaal aangestampte zandwegen zijn, die later zullen worden geasfalteerd. Er was een plek waar we echt hebben zitten zweten, want zelfs de 4x4 hadden moeite met de glibberige modder en de losliggende stenen, waar we overheen moesten. Zoals iemand al een keer zei: het is toch heel bijzonder dat jullie er komen met jullie kever, er gaat een Engel mee... dat denken we zeker!

Vergadering met de leiding

De bus naar La Quinua

De weg naar Oxamarca en La Quinua gaat via Sucre, waar we van de broeders een warme maaltijd kregen om daarna verder te gaan. Rond 4.30pm kwamen we dan eindelijk in Oxamarca aan, waar we om 5.00pm met de voorganger van La Quinua: Teobaldo, de Jeugdleider: Ismael en een jongeman: Ermel, hadden afgesproken om een vergadering te hebben. Al eerder schreven we dat er instabiliteit is in de jeugdleiding van La Quinua, waardoor we graag met hen wilden praten. Ermel was dit jaar in Oxamarca in het Jeugdweekend en gaf aan dat hij graag actiever wilde dienen in de kerk. In ons allen was het “idee” gegroeid dat dit misschien de plek voor hem zou kunnen zijn. We hebben er samen over gehad en samen gebeden. Ermel gaf aan dat hij graag de jongeren zou willen leiden, zich daarvoor zou willen inzetten en opleiden, waarvoor we de jeugdleiders twee keer per jaar naar Cajamarca halen. Doordat de regentijd is begonnen, zullen we pas in 2013 weer doorgaan met deze trainingen, waardoor we nu eerst Ermel wegwijs moesten maken met behulp van de jongeren die wel naar deze trainingen zijn geweest. La Quinua is relatief dichtbij Oxamarca, waar een goed werkende jeugdgroep functioneert. Daar zal Ermel een paar keer in meedraaien om te zien hoe hij het materiaal kan gebruiken.

Jeugdbijeenkomst in de bergen

Voor het huis van de voorganger

We wilden tijden deze reis ook de jeugdgroep van La Quinua bezoeken. De vorige keer dat we er waren, hadden ze helaas geen samenkomst, maar deze keer wisten we dat ze zondags ´s morgens altijd samenkomen. Sinds een jaar is er een weg naar La Quinua geopend. Het is niet de mooiste en makkelijkste weg, maar anders deden we er ruim twee uur over om erheen te lopen. We zouden nu in principe met een motor gaan, omdat auto´s er echt niet naar boven kunnen “klimmen”, maar gelukkig ging er om 7.00am ook een bus heen, die 9.30am weer terug reed. Het is heel bijzonder hoe zo´n oude bus volgeladen met mensen en zakken vol aardappels, maïs en dozen met kuikens, veilig heen en weer kan rijden op die smalle, steile weggetjes. Ook hier zullen de Engelen veel werk hebben gehad.

Inzegenen van Ermel

In La Quinua aangekomen moesten we natuurlijk eerst bij de voorganger ontbijten, maar al gauw naar de kerk om de jongeren te ontmoeten. We troffen een mooie groep van 13 tieners aan die hun dienst begonnen en waarbij de meisjes hard inzetten om samen te zingen onder begeleiding van 6-8 tamboerijnen. Nadat Ismael een gedeelte uit de Bijbel deelde, gaf hij het woord aan Wilfredo. Wilfredo heeft, samen met broeder Teobaldo, Ermel aan de groep voorgesteld als hun leider en hem samen ingezegend. Ermel heeft nu de taak om deze groep in goede banen te leiden, in de samenkomsten hen te onderwijzen, maar ook de groep deel te laten zijn van de rest van de gemeente en ondersteuning van hun voorganger Teobaldo.

Veilig terug

Veel te snel kwam het busje alweer langs. We hadden van te voren gezegd dat we in de kerk zouden zijn en dat we graag mee terug wilden. Een zuster kwam rennend naar de kerk om te zeggen dat we snel moesten zijn. Omdat we niet snel genoeg waren, tenminste niet naar de wens van de chauffeur, reed hij weer een eindje aan... wij renden schreeuwend naar boven. Omdat de kerk onderaan de berg ligt en de weg een behoorlijk eind omhoog, waren we de hele weg totaan Oxamarca nog buiten adem. Hier meten we afstanden gewoonlijk in uren en niet in km, omdat het veel van de wegen afhangt hoe lang je erover doet. Van Cajamarca naar Sucre is de weg redelijk en daar doen we ongeveer 3,5 uur over (ong. 110km), maar van Sucre naar Oxamarca is de weg slechter en zijn er vooral veel meer bochten. Dat stuk is zo´n 30km, waar we 1,5 uur over doen. Naar La Quinua is het ongeveer 15 km, waar we een uur over deden met de bus.

We zijn dankbaar dat we heelhuids thuis kwamen, dat de auto het goed heeft gedaan, dat we bewaard zijn en dat we hebben kunnen doen waar we voor gingen: in de eerste plaats de jongeren en hun voorganger bemoedigen en daarnaast de nieuwe leider voorstellen en een beetje op weg helpen. Bidt U met ons mee voor Ermel en voor de tieners waar hij leiding aan geeft?

Kinderfeest in de campo

Afgelopen zaterdag hebben we voor het eerst een kinderfeest georganiseerd voor de kinderclub in de school van Tantachual Bajo (2,5 uur het binnenland in). Zowel de kinderwerkers als de jeugd van onze kerk BETHEL hebben zich hiervoor ingezet. Veel kinderen hebben nog nooit zoiets gezien of meegemaakt. Hier de foto´s die voor zich spreken: 

Voorbereiding

Ge-improviseerde box voor Esther, die overal mee naartoe gaat

Clowns zingen met de kinderen

Sketch over ´s nachts bang zijn 

Poppenkast-theater over Lazarus

Poppenkast voorstelling

Spel over Lazarus in "doeken" gewikkeld

Andere spelletjes

Dans en theater

Zoals beloofd: hier het vervolg over het jeugdwerk dat we in Cajamarca mogen doen met de kerkjes van het binnenland.

Trainingsweekend voor Jeugdleiders

Groep jeugdleiders van 3 dorpen

Het laatste weekend van Augustus hadden we de tweede training voor jeugdleiders georganiseerd. Twee keer per jaar komen ze van de dorpjes naar Cajamarca. Hier geven we hen gereedschap waar ze mee kunnen werken: boeken, spelmateriaal en ook toerusting voor de leiders, waarvan de meesten in 2010 zijn begonnen en steeds meer in dit werk groeien.

Dit keer hebben we speciaal aandacht besteed aan het naar buiten gericht zijn van de kerk en de jeugdgroepen. Daarvoor hadden we een gastspreker, die ook uit dezelfde streek komt en dus hun dorpen en soms ook sommige familieleden kent. Dit is heel belangrijk, omdat het verschil tussen stad en platteland heel groot is. De boodschap komt beter aan als ze voorbeelden horen uit hun eigen leefomgeving en ze zich geaccepteerd weten door degene die de boodschap brengt. Er is nog altijd veel discriminatie van stadsmensen t.o.v. plattelandsmensen, wat de eigenwaarde van veel jongeren omlaag trekt.

Juan Carlos en Denise tijdens theater

Binnen dit thema hebben we Juan Carlos en Denise ook weer uitgenodigd om een workshop te doen. Dit is het jonge echtpaar, dat ook mee is gegaan naar het Jeugdweekend in Sucre. Ze hebben theater, mime en dans geleerd aan de jeugdleiders, zodat die dat later weer met hun jeugdgroep in hun dorp kunnen gaan doen. Het is altijd weer leuk te zien hoe sommigen, die best timide lijken, ineens in theater of dans zich ontplooien. Vooral als je bedenkt dat de campo-mensen (mensen van het binnenland) best gesloten en houterig zijn. Dit soort workshops doen niet alleen uiterlijk wat met hen, maar geven aan sommigen ook middelen om zich anders en ook vrijer te kunnen uiten.

Bezoek aan de jeugdgroep van Sucre

Wilfredo spreekt in Sucre

Sucre zit eigenlijk net tussen stad en platteland in. De jeugdgroep is dus ook erg gevarieerd. Twee jongens en twee meisjes komen altijd naar de trainingsweekenden en geven leiding aan een groep van 20-30 jongeren. Vorige week hebben we hen bezocht.

Tot onze grote verbazing hadden ze de hele groep de dans al aangeleerd, die ze in Cajamarca hadden geoefend. Verder doen ze de lessen met het boek dat ze hebben meegenomen over thema´s van “drugs” en “relaties” en gebruiken ze ook het visueel materiaal om nieuwe liedjes aan te leren. In de laatste training hebben we hen Bijbelstudieboekjes meegegeven, die ze in Sucre in groepen uitwerken, zoals we vaak tijdens de jeugdweekenden doen. Het bemoedigt ons om te zien dat dit werk vrucht draagt en dat de jongeren als leiding zelf ook volwassener worden.

Dit was de eerste keer dat we met onze eigen auto de campo in gingen: een VW kever! En die heeft het heel goed gedaan! We hebben natuurlijk alles eerst laten nakijken en volgetankt, want onderweg zijn er geen tankstations en áls we dan tijdens de reis bij een tankstation zouden kunnen tanken, is die benzine meestal niet erg betrouwbaar en met water aangemengd. We hadden verwacht dat we er een paar uur langer over zouden doen, maar na 3,5 uur rijden waren we al in Sucre, wat met een nieuwe pickup 4x4 zo´n 2,5 uur is. Mooi toch!

Over twee weken gaan we naar La Quinua. Dat is eerst zo´n 6-7 uur naar Oxamarca en dan zullen we met een motor verder moeten. Het is vooral een hele organisatie, omdat er aan de weg wordt gewerkt tussen Cajamarca en Celendin, waardoor we er alleen door kunnen vóór 8.00 uur ´s morgens, of tussen 12 en 2 uur ‘s middags en na 7.00pm. We zijn van de week om 5 uur ‘s morgens vertrokken en waren toen al om half 9 ‘s morgens thuis.

Koeien onderweg

La Quinua is het kleinste dorpje waar we een jeugdgroep hebben, en waar ze nog niet erg stabiel zijn. Er is een groep van zo´n 17 jongeren, maar de jeugdleiding wisselt nogal. Vooral daarom is het belangrijk dat we hen zullen bezoeken, om hun voorganger te bemoedigen en aan te sporen geestelijk volwassen jongeren te vormen om deze groep te kunnen leiden. Willen jullie met ons meebidden voor de reis en voor de gesprekken die we zullen hebben?