Pech Onderweg!

Diverse activiteiten

In de vorige nieuwsbrief vertelden we over de verhuizing van de kinderclub naar een school dichterbij het dorp Tantachual Bajo, zodat meer kinderen er aan konden deelnemen. Om de twee weken,zaterdags,  gaan we er met een team naartoe om bijeenkomsten te hebben met de kleintjes en de tieners. De kinderen die in San Lucas deelnamen, komen er nu ook weer bij. We pikken hen vroeg aan de weg op, om in de school met een stabiele groep van 18 kinderen te werken.

Maar we werken niet alleen met de kinderen. We hebben al een paar keer op verzoek van de school een film aan de ouders laten zien. Op een andere zaterdag hebben we kappersservice vanuit Cajamarca meegenomen, zodat de kinderen eens netjes werden geknipt. De ouders waren zo enthousiast, dat ze smeekten of de kapster wilde blijven. En die keerde pas laat in de avond naar Cajamarca terug. We zijn nu met een team optometristen in contact gekomen, om te zien of we ook hen naar Tantachual kunnen meenemen om het gezichtsvermogen van de kinderen en hun ouders te evalueren.

Panne panne panne, pech pech pech

Twee weken geleden hebben we de verjaardag van vier van de kinderen mogen vieren. We vertrokken ´s morgens om 7 uur van Cajamarca om er, zoals altijd, rond 9 uur te zijn en om 10 uur de club te beginnen. Onderweg reed ik, Wilfredo, een vrachtwagen voorbij en meteen daarna begon de auto te trillen en even leek hij onbestuurbaar geworden. Gelukkig konden we goed tot stilstand komen, waarna we zagen dat we een lekke band hadden. Waarom de reserveband er uitgehaald was, weet ik nog niet goed, maar het feit was, dat we niet verder konden. We belden meteen een contactpersoon in Tantachual, zodat ze wisten dat, als we er vóór halfelf nog niet waren, ze de kinderen helaas naar huis moesten sturen.

Ik belde mijn schoonvader of hij misschien vanuit Cajamarca wilde komen en de band wilde meenemen. Dat was ongeveer een uur rijden. Die maakte zich meteen klaar. Ondertussen belde ik nog een jongen van de kerk, die “toevallig” naar zijn werk bleek te rijden en dichtbij ons was. Hij vertelde zijn collega’s dat ze even zouden uitwijken om ons te helpen. Bij ons aangekomen bleek zijn gereedschap ook niet te werken voor onze auto, dus reed hij weer verder. Nog geen vijf minuten later belde hij dat er “toevallig” een bandenplakker in de volgende bocht was (dat is buiten de stad echt heel zeldzaam!). Hij haalde dat gereedschap op, kwam weer naar ons toe, nam de lekke band mee, liet ‘m plakken en we konden de band weer onder de auto zetten. Dit alles onderweg naar zijn werk en met zijn collega’s in de pick-up. Mijn schoonvader hoefde gelukkig niet meer een uur vanuit Cajamarca te rijden en wij konden toch nog op tijd met de viering beginnen.

Verjaardagen vieren

De kinderen waren natuurlijk dolgelukkig. We hebben er een speciaal feestje van gemaakt met ballonnen en taart. Ik denk dat het voor alle vier de eerste verjaardagstaart in hun leven was. Misschien hebben ze nog nooit eens een felicitatie gehad; daar wordt namelijk weinig aandacht aan besteed, vooral in het binnenland en in grote gezinnen. Dus willen wij in ieder geval, om de zoveel tijd, de jarigen eens mooi in het zonnetje zetten!

Onveilige situatie in Cajamarca

Over een weekje gaan we naar Oxamarca, waar we een tienerweekend hebben georganiseerd. Oxamarca is onderdeel van de provincie Celendin, waar op het moment veel geweld is rondom protesten tegen een nieuw mijnproject voor metaalwinning. We schreven hier eerder over in november 2011. De hele regio van Cajamarca heeft ermee te maken, maar in en rondom Celendin is het erg uit de hand gelopen en zijn er intussen ook vijf doden gevallen. “Onze” mensen hebben er dus best direct mee te maken, enerzijds omdat ze in hun dorpen worden verplicht om aan de protesten mee te doen en anderzijds, omdat al het verkeer en handel voor hun streek via het stadje Celendin gaat.

Vorige week hadden we een leidersconferentie, die bijna weer niet kon doorgaan (die was al een keer verzet) doordat er geen verkeer mogelijk was naar Cajamarca. We zijn ervan overtuigd dat mede door het gebed van de kerken hier en in Nederland, juist die drie dagen rustig zijn verlopen. We willen daarom nogmaals jullie gebed vragen voor deze ingewikkelde situatie en voor een behouden reis volgende week naar Oxamarca. We hebben er veel zin in om de tieners weer te mogen zien en samen de aanwezigheid van God te zoeken.

Kinderen

Tieners

Pittig voedsel

Moeilijke thema’s

Het was een grote uitdaging om de jeugdleiders-training voor te bereiden en uit te voeren, omdat de thema´s die we aan zouden snijden niet erg bespreekbaar zijn in deze maatschappij, helemaal niet in het binnenland en zeker niet in kerkelijke kringen: seksualiteit en drugsgebruik.

In de loop der tijd hebben we geprobeerd meer diepgang te brengen in de jeugdweekenden, maar ook in de thema´s die we aanreiken en die de jeugdgroepen zelf wekelijks uitwerken in hun dorpen. Eerst zijn ze aan de slag gegaan met normen en waarden, goed en fout gedrag, anders durven zijn, wie is God?, gehoorzaamheid en mannen en vrouwen te zijn naar Gods hart. Vorig jaar hebben we een eerste introductie gedaan voor de thema´s van dit jaar, door de film “the cross and the switchblade” (Het kruis in de asfaltjungle) aan de jeugdleiders te laten zien. Deze film speelt in een heel andere plaats en tijd, maar de problemen van de jeugd zijn nog altijd vergelijkbaar: gevoel van onbegrip, bij een groep willen horen, in contact komen met drugs en vrije seks.

Dit jaar wilden we eerst de jeugdleiders beter trainen, informeren en klaarmaken voor deze thema´s zodat ze hun tieners en jeugd kunnen begeleiden als ze met vragen komen, waar ze met niemand over kunnen praten, of als ze problemen ontdekken en er nog op tijd richting aan gegeven kan worden.

Drugs, wat zijn dat?

Zoals jullie weten hebben we groepen tieners hoog in de bergen, maar ook groepen jeugd die dichter bij de stad wonen. Toen we over drugs begonnen te praten, dachten velen dat het alleen over cocaïne en cannabis zou gaan, maar al gauw kwamen we erachter dat iedere plaats wel een locaal “goedje” heeft waar lichamelijke verslaving, maar vooral sociale en psychische verslaving bij komt. Het materiaal waar we normaal gesproken in de groepen mee werken gaf weinig inzicht; er stond alleen: drugs zijn fout, want het is zonde, zo zegt de Bijbel... in principe klopt dat ook, maar waarom zegt de Bijbel dat? De wijze adviezen van de Schepper hebben een reden: dat we er zowel lichamelijk als emotioneel en geestelijk beter, sterker en gezonder van worden, als we die opvolgen. We hebben best interessante ervaringen gehoord en gesprekken kunnen hebben. Iedere groep krijgt de film mee om die in hun dorp te laten zien, en een kopij met nadere informatie over de effecten van verschillende drugs en gevaren van verslaving, zodat ze de lessen beter kunnen uitwerken in hun dorpen. In hun dorp, hoog in de bergen sluiten ze de TV op een accu aan, en gaan dan met hun 16 tieners en uitgenodigde vrienden de DVD bekijken. Geweldig toch?

Seksualiteit en jeugd

Een ander, zeer actueel en interessant thema in de jonge levens is natuurlijk: seksualiteit. Zelfs wijzelf wisten niet goed waar we eigenlijk mee zouden moeten beginnen en wat zou kunnen helpen dit thema beter bespreekbaar te maken voor de jongeren en in de kerk. Gelukkig hebben we een verloskundige in de kerk die vaker workshops geeft in het binnenland en op een heel natuurlijke, gezonde en heldere manier kon uitleggen wat het is, waartoe het dient, hoe mooi het bedoeld is door God en hoe het invloed heeft op het gedrag van tieners en jeugd. Aan het begin van de workshop wat het muisstil en was er weinig feedback, maar met de tijd kwamen er steeds meer vragen, die duidelijk bij sommigen hoog zaten. Aan het einde was er nog tijd voor een ronde vragen, maar er kwam alleen nog een dankwoord van één van de jongens die zei dat hij erg blij was met deze workshop en de openheid daarbij en dat hij er erg behoefte aan had gehad dit allemaal te horen We hebben er zelf ook veel van mogen leren, vooral over de omgang met tieners en jongeren die midden in heel het proces van ontdekking zitten. We zullen ook voor de jeugdweekenden dit thema verder uitwerken en we hebben daar veel wijsheid van Boven voor nodig.

Toewijding

Op het einde van het trainingsweekend hebben we een tijd genomen voor aanbidding en toewijding. We hebben één voor één met de jeugdleiders gebeden, zodat ze eerst zelf reinheid en toewijding zullen hebben om daarna weer anderen te kunnen begeleiden in hun zoektocht door het leven. Bid aub mee: voor deze jeugdleiders, voor ons en voor degenen die ons zijn toevertrouwd.

Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God, en weet u niet dat u niet van uzelf bent? 1 Kor. 6:19

De kinderclub is verhuisd

Het loopt vaak toch anders

Afgelopen december spraken we met de directeur van de basisschool bij San Lucas, die heel enthousiast vroeg of we niet ook met de ouders wilden spreken. 8 Maart zou de eerste oudervergadering zijn waarna we een film zouden draaien.

Wilfredo vertelt:

Met deze groep gaan we om de week naar San Lucas

Zoals altijd vroeg, 6.30am, met een generator in de achterbak, speakers en Dvd-speler, gingen we op weg naar het dorp Tantachual Bajo, bij San Lucas. Daar aangekomen begonnen we alles op te zetten in de basisschool, waar we de film zouden laten zien, terwijl de directeur zijn vergadering had met de ouders. Er is geen stroom in het dorp, dus moesten we de generator gebruiken. Die deed het gelukkig, de Dvd-speler en DVD ook, maar de speakers wilden maar geen geluid uitbrengen. Tegen de middag hadden we een computer kunnen regelen, waar wel geluid uit kwam, maar die kon geen DVD lezen. Het was sowieso al bijzonder een computer te vinden in een dorp waar geen elektriciteit is natuurlijk, maar een nieuwere versie was te veel gevraagd.

Uiteindelijk was de vergadering pas tegen drieën afgelopen en dus konden we beter terug naar huis. Toch was dit bezoek niet voor niets, omdat we nu een lokaal aangeboden hadden gekregen voor de kinderbijbelschool die we altijd zaterdags houden. Dit is heel mooi, want dan hoeven we niet meer 45 min heen en weer 45 min terug te lopen naar het huis waar we eerder samenkwamen met de kinderen. De nieuwe datum voor de film was ook al geprikt: 17 maart.

Kinderclub

De spelletjes waren een succes

Afgelopen zaterdag gingen we dus weer vol goede moed met generator, dvd-speler en speakers naar Tantachual Bajo. Deze keer hadden we alles van te voren getest. We kwamen bij de school aan en de kinderen, die met hun ouders waren meegekomen voor een schoonmaak-werkdag op school, stonden al op ons te wachten.

Zoals meestal in de campo (binnenland), waren de kinderen eerst heel verlegen en terughoudend, maar met de spelletjes kwamen ze helemaal los. We hebben ontzettend gelachen. We hadden 19 kinderen. Sommige kinderen van San Lucas hadden niet op tijd te horen gekregen dat we van nu af aan de kinderbijbelschool in de school zouden doen. Ze zullen de volgende keer langs de weg wachten en dan nemen we ze mee.


Film

Tijdens de film; men zit ook helemaal achterin

Na de kinderclub hadden we een korte eetpauze om daarna de film aan de ouders te laten zien. De kinderen mochten naar huis, maar wilden niet. We stuurden ze naar huis om snel te eten en daarna mee film te kijken. Sommigen waren al binnen 10 minuten terug: bang dat ze iets zouden missen. We lieten een waar gebeurd verhaal zien aan de 26 ouders en hun kinderen. Het gaat over een familie, waarvan de vader aan de drank gaat, er vanaf probeert te komen, de moeder die hem steeds weer in huis neemt als hij spijt heeft en belooft te beteren, hij probeert zijn dochter aan te randen terwijl hij dronken is en uiteindelijk eindigt hij in de goot, terwijl één van zijn vrienden er wel bovenop komt door zijn leven aan Christus te geven. Veel mensen herkennen helaas deze situatie en het geeft stof om over te praten en nazorg te geven. Één van de aanwezige moeders gaf haar leven aan Jezus, een andere moeder kwam weer terug bij de Heer en een andere vroeg specifiek gebed.

We zien dat er deuren open gaan en daar willen we zeker in blijven investeren. Dorpen waar helemaal niets is, geen religieuze beweging, geen groepje mensen die samenkomt, maar waar wel vraag is naar echtheid, naar troost, naar vernieuwde normen en waarden, naar echt geloof. Blijf met ons meebidden voor deze kinderen en hun vaak gebroken gezinnen.

Heel hartelijke groeten, ook namens Judith en Esther,

Wilfredo

We staan er niet alleen voor

Met beide opa´s en oma´s

Gisteren hebben we Esther in de kerk opgedragen.

Ze is inmiddels twee maanden en groeit als kool, ze heeft haar ondergewicht door vroeggeboorte goed ingehaald. De vaccinaties heeft ze tot nu toe ook prima doorstaan. Toch gaat niet alles zonder zorgen. Twee weken nadat we haar mee naar huis kregen, werd ze toch weer ziek, ze had ontlasting met bloed. Het bleek  een darmontsteking te zijn. Ze kreeg een tweede antibioticum-kuur (de eerste was direct na haar geboorte wegens sepsis of bloedvergiftiging). Hierop reageerde ze goed, maar een week nadat de medicijnen waren gestopt, kregen we hetzelfde, zo ook na een derde kuur met medicijnen.

Ceremonie door de voorganger

Bij het opdragen aan God, zijn we ons heel bewust dat haar Maker haar beter kent dan welke dokter of specialist dan ook. Dat Hij haar bewaart, omdat ze nog altijd goed groeit en geen koorts heeft, dat Hij haar ook volledig zal genezen op Zijn ondoorgrondelijke wijze. Dat we Gods wijsheid nodig hebben voor alle keuzes die we nu voor haar maken en haar leren straks zelf keuzes te maken.
Wat is het geruststellend te weten dat we er niet alleen voor staan!

Hieronder een kleine indruk van dr eerste twee maandjes.

Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,

wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt.

Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel. 

Eerder dan verwacht, kwam ons prinsesje

Klik op t kaaartje om groter te zien

Gezegende Kerst

Vorige week heeft de kinderclub van San Lucas – Cochan afsluiting van het jaar gehad. De kinderen die het hele jaar door op de club zijn geweest, hebben een speciaal cadeautje gekregen. Ze waren heel blij met de boekjes met Bijbelverhalen. Veel van hen hebben niet eens een Bijbel in huis. Één van de oudere kinderen heeft al gespaard zodat we in de stad een kleine Bijbel voor hem kunnen kopen. Het was een echt feest met chocolademelk en kerstbrood (paneton), spelletjes en liedjes.

Tegelijkertijd zijn er twee groepen uit onze gemeente de huizen gaan bezoeken, de bergen gaan bewandelen, om de families te vertellen over het ware kerstverhaal: de komst van de Redder.

Een paar dagen ervoor is Wilfredo naar de leiders van het dorp geweest om zich officieel voor te stellen. Hij is eerst met de directeur en de leraren van de basisschool gaan praten; over het verloren gaan van waarden en normen en wat wij met deze samenkomsten willen bereiken. Ook heeft hij de gelegenheid gekregen om met de middelbareschool-leerlingen te praten. De directeur wilde meteen een datum prikken om ook met de ouders te praten en een film te laten zien. Dezelfde dag had de communiteit een vergadering, waar Wilfredo ze ook heeft uitgenodigd om hun kinderen naar de kinderclub te sturen. De reacties waren heel positief. God opent deuren!

Om de verschillende families te bereiken, moet men letterlijk door bergen en dalen, omdat de huizen ver van elkaar verwijderd zijn. Dit is het voorbereidend werk voor de activiteiten die we in het nieuwe jaar zullen voortzetten: kinderclub voor de jongsten en Bijbelonderwijs voor de ouderen. Bid u mee voor dit belangrijke werk, voor deze streek en deze kinderen?

Feliz Navidad

Gezegende Kerst

Dit jaar toch tot een goed einde kunnen brengen...

Anders dan gepland

Kinderwerkers van 7 dorpen uit het binnenland

Afgelopen weekend hebben we de laatste activiteit van dit jaar mogen uitvoeren: een seminar voor de kinderwerkers van de dorpjes van het binnenland. Om een idee te geven hoe de zaken hier toch vaak anders gaan dan gepland...

Het was even spannend of we, na bijna twee weken stakingen en beperkt vervoer in onze regio (zie eerdere berichten op ons blog), de zondagsschool-seminar door konden laten gaan. Ook de materialen die we hadden besteld uit Lima, waren nog niet aangekomen, omdat de wegen geblokkeerd waren. Daarnaast had Alicia, de lerares die de seminars verzorgt, 10 dagen ervoor een voorspoedige, maar toch ingrijpende operatie gehad en moest ze nog rust houden. We konden de seminar ook niet een week opschorten, omdat deze gericht was op het kerstprogramma, dat met de kinderen zou moeten worden ingestudeerd vóór die tijd.

De wegen gingen net op tijd open

Vijf december werden de wegen weer geopend, drie dagen vóór de seminar, en konden de kinderwerkers uit het binnenland gelukkig toch naar de stad komen. Toch moesten we manieren vinden om iedereen op de hoogte te stellen dat alles toch doorging, en dat valt niet mee, als je t hebt over streken waar geen elektriciteit of telefoon is. Via via, werden de meesten op tijd gewaarschuwd; als er bijvoorbeeld toevallig mensen uit hun dorp in de grotere dorpen naar de markt gingen. Uiteindelijk is het gelukt om met de leiders van zeven dorpen, in Cajamarca, van donderdagavond tot zaterdagmiddag een goed programma te doen.

De lessen hebben we voornamelijk in het kleine appartementje van Alicia kunnen doen, waar ze regelmatig even op bed kon liggen. Ook al moesten de leraressen, die normaal gesproken Alicia helpen, lessen op de school inhalen en konden ze dus niet meewerken, hebben we allemaal kunnen bijdragen aan een goed verloop. Pauline (inmiddels wel bij jullie bekend) was de rechterhand van Alicia in de lessen: materialen kopen, kopietjes maken, knippen, plakken, verven, enz. Wilfredo en Judith zorgden dat de mensen in de kerk konden slapen en eten, en ook dat de kerstpakketten voor de kerken klaar-om-mee-te-nemen zouden zijn. Zuster Melchora zorgde zoals altijd voor heerlijke maaltijden, al was ook dat met kunst en vliegwerk, want tussendoor was het fornuis stuk, dus ook daarin hebben we onze creativiteit kunnen laten zien.

Hergebruik en recycling

Omdat veel dorpen verafgelegen zijn, let Alicia er altijd goed op dat de materialen die ze nodig hebben voor, bijvoorbeeld in dit geval: kerstversiering, goed te verkrijgen of gerecycled zijn. Zo leert ze hen Wc-rollen om te toveren in mooie kandelaars, oude posters in mooie vormpjes te knippen voor slingers en vooral ook de kinderen mee te laten doen in alle voorbereidingen van het kerstfeest. 

Theaterstuk: de Engel en Maria

(achteraan links: Pauline en Alicia zittend in de deur)

De kinderen leren ieder jaar ook een toneelstukje, dat ze opvoeren voor de hele kerk op kerstavond. Voor de hele verlegen kinderen van het binnenland is dit een hele uitdaging, maar ook altijd weer een succes. De leraren studeren het eerst tijdens de seminar samen in, zodat Alicia wat kan bijsturen en dan gaan ze het in hun dorpen de kinderen aanleren. Op deze manier leren ze de komst van de redder echt “levend” te maken en dit te gebruiken als evangelisatiemiddel voor de rest van het dorp, dat altijd voor kerst in de kerk komt kijken.

Kerstpakketten

We hebben een goede tijd gehad samen, de kinderwerkers zijn bepakt en bezakt naar huis gegaan. Sommigen moeten na een paar uur in de busjes, nog een paar uur verder lopen met de grote pakketten op hun rug. Ieder kind zal dit jaar een boekje met een Bijbelverhaal krijgen, een mooie sleutelhanger en armbandje erbij (zie foto’s onderaan). De zondagsscholen hebben een tamboerijn gekregen en de twee dopen waar wel elektriciteit is, twee CD´s met nieuwe kinderliedjes. In totaal zijn er 263 kinderen in deze zeven dorpen die het hele jaar door Bijbelonderwijs hebben gevolgd. Er worden in totaal zo´n 700 mensen verwacht in de verschillende vieringen in de kerken, waarvan zo’n 20% van buiten de kerk is. Denkt u ook aan hen in Uw gebeden in deze dagen?

Voor jullie hele fijne Kerstdagen en een zeer voorspoedig en gezegend 2012

  

Wilfredo en  Judith

Inhoud van een kerstpakket

Alle zes dozen moeten in grote zakken mee