Vreemd

Vreemd, dat 100 euro zo veel lijkt als je naar de KERK gaat, maar zo weinig als je ermee gaat shoppen.

Vreemd, hoe lang het duurt God een uur te dienen, maar hoe snel 90 minuten voetbal omgaan.

Vreemd, hoe lang een paar uur in de KERK duurt, en hoe kort dat is, als je naar een film kijkt.

Vreemd, dat we vaak niet weten wat we bidden moeten, maar dat we onze vriend of vriendin altijd wel wat te vertellen hebben.

Vreemd, dat het zo spannend is als de voetbalwedstrijd in de verlenging gaat, en hoe we zuchtend op ons horloge kijken als de kerkdienst langer duurt dan anders.

Vreemd, hoe moeilijk het is om een hoofdstuk uit de HEILIGE BOEK te lezen, maar hoe makkelijk het is om 100 bladzijden van een bestseller te verslinden.

Vreemd, hoe mensen bij een concert dolgraag op de voorste rij willen zitten, en zich in de kerk om een plaats op de achterste rij verdringen.

Vreemd, dat we 2 tot 3 weken nodig hebben om een kerkelijke aangelegenheid in ons drukke schema in te passen, maar een andere aangelegenheid op het laatste moment ingepland kan worden.

Vreemd, hoe moeilijk het is voor de mensen om het Goede Nieuws te vertellen, maar hoe makkelijk het is om de laatste roddels te vertellen

Vreemd dat zich de grappen over internet razendsnel verspreiden, maar als iemand begint nieuws te verzenden waarin God verheerlijkt wordt, denken mensen wel twee keer na of ze het door zullen sturen.

Vreemd, of niet? Lach je? Denk je na?

Verspreidt het goede nieuws en geef God de eer, want Hij is goed!

Vreemd, hoeveel op jouw adreslijst deze mail niet ontvangen omdat jij niet zeker bent of ze dit wel zullen waarderen?

Vreemd?Treurig!

Merkwaardig, dat wij geloven wat er in de krant staat, maar twijfelen aan wat er in de heilige geschriften staan.

Merkwaardig, dat iedereen in de hemel wil komen en dan toch aanneemt, dat men niet hoeft te geloven, te denken, te zeggen en te doen wat er in de HEILIGE BOEK staat. Is dat soms te beangstigend?

Merkwaardig, hoe iemand zeggen kan: 'Ik geloof in God.', maar desondanks de duivel volgt (die zelf trouwens ook in God 'gelooft').

Merkwaardig dat de grappen via mail zich als een lopend vuur verspreiden, maar als men begint over God, krabt men zich wel eventjes op het hoofd eer men het doorstuurt,

Merkwaardig, hoe het obscene, vulgaire, gewelddadige, en occulte vrij de cyberspace passeren kan, maar een openlijke discussie over GOD in de scholen en werkplaatsen onderdrukt wordt.

Merkwaardig, nietwaar? Raar, dat ik me meer bezorgd maak over wat de mensen over mij denken, dan wat God van mij denkt.

Werk, Carnaval en Eetzaal: ¿wat hebben ze gemeen?

Al een tijdje wil ik jullie weer schrijven, maar het kwam er niet van. We hebben op het moment (gelukkig) alles een beetje weer op gang op het werk, dus het zijn volle dagen. Gelukkig, want de eerste maand was best wat frustratie. Het went toch niet bij de gemeente: iedere dag maar kijken hoe ik me nuttig kon maken, want de tijd uitzitten is mij te moeilijk zoals velen gewend zijn. Weer de draad oppakken om te zorgen dat waar je mee bezig was toch door kan gaan. Het is voor mij “onlogisch” maar hier schijnbaar heel normaal om alles van vorig jaar te vergeten en te doen alsof je inderdaad nieuw aan het werk gaat… te denken dat we niet eens kerst- en oudjaarsvakantie hebben gehad… maar goed, nu dus weer in de running en dat bevalt me beter.

Ik zag twee weken geleden een advertentie van de goudmijnen hier bij Cajamarca (50min buiten de stad), ze zochten iemand voor de milieuafdeling, dus natuurlijk meteen geschreven: Graag wat meer uitdaging… en centjes. Meestal zijn die zaken toch al intern geregeld, maar zoals een vriend die daar werkt zei: dan weten ze tenminste dat je bestaat. Nou denk ik dat dat sowieso wel is, want Cajamarca is al niet zo groot, zoveel blonden loper er niet rond en in de “milieuwereld” werken we meestal met dezelfde mensen van de verschillende organisaties en bedrijven. Ik heb daarnaast wel het nadeel dat ik geen ervaring heb op mijngebied en nog altijd geen rijbewijs heb… dat laatste valt hier makkelijk te regelen/ kopen :D

Drie weken geleden was het Carnaval, zoals overal ter wereld. Cajamarca wordt op Nationaal niveau beschouwd als de hoofdstad van het Carnaval… er is zoveel meer om te zien en te beleven zoals de route naar Kuelap en Chachapoyas (Machu Picchu van het noorden), maar helaas wordt dat laatste niet zoveel gepromoot en denken ze hier dat ze het van deze feesten moeten hebben.

Cajamarca is het één na ARMSTE departement van PERÚ, ook al heeft het zoveel rijkdom aan mineraal, land- en veeteelt! De CHRONISCHE ONDERVOEDING is op vele plaatsen boven de 80%. Mensen hebben “geen geld” voor de eerste levensbehoeften zoals goed eten en kleding, een woning en wateraansluiting, maar op de een of andere manier is er ineens genoeg voor de dorpsfeesten en voor Carnaval… het moet uit de lengte of de breedte zullen we maar zeggen…

Hier in Cajamarca-stad beginnen de voorbereidingen al maanden van te voren en krijgt iedere wijk een flinke som geld van de Gemeente om mee te doen aan alle vieringen en kostuums. Je zou zeggen dat ze beter kunnen investeren in ontwikkelingsprojecten. Persoonlijk denk ik dat sommige aspecten zoals een kostuum-corso en culturele avonden nog wel interessant zou kunnen zijn, maar het staat nooit los van overmatig drankgebruik en vandalisme. Meer dan een maand voor Carnaval is het al een gestress om op straat te lopen want overal, OVERAL gooien ze met waterballonnen die best hard aankomen… in ieder geval vervelend als je op weg bent naar t werk en daar met vochtige kleren op een koud kantoor zit. Dat is nog te overzien, maar rond Carnaval zelf wordt het water vervangen door verf en afgedankte olie; alles moet eraan geloven: auto’s, mensen, huizen. De geuren naar urine op het hoofdplein na iedere avond “spreken” voor zich…

Maar goed, om die hele negativiteit te ontlopen zijn we met een groep tieners van Elsy´s kerk drie daagjes naar Trujillo gegaan, 6 uur rijden naar de kust. Met z’n 15-en op een bovenverdieping van vrienden van familie van Elsy. s Ochtends samen stille tijd en zingen: dat was verantwoordelijkheid van Wilfredo en mij. Daarna naar t strand of zwembad en s avonds naar een park. Gewoon even lekker weg. Ik merk dat ik vooral tieners leuk vind om mee te werken; zowel in mijn werk in workshops als bijvoorbeeld op jeugdweekenden. Je kunt naast ze staan, naar ze luisteren, met ze beredeneren en hopelijk soms ook wat leren. Voor velen van die meiden was het de eerste keer dat ze de zee zagen, terwijl het eerste strand vanaf Cajamarca al op 4 uur met de bus is.

Elsy, hulp voor mijn ouders en in het kinderwerk, heeft zo´n 6 jaar geleden een dochterkerk opgericht in een van de armere wijken van Cajamarca, waardoor de leden van haar kerk ook erg arm zijn. Vanaf dat ze daar begonnen is, heeft ze gezien hoeveel nood er is en is ze beetje bij beetje ook sociaal werk gaan opzetten. Elsy heeft met steun uit Nederland, Pan de Vida een eetzaal opgezet om de kinderen in iedere geval goed te laten ontbijten voor ze naar school gaan en drie keer een goede middagmaaltijd. Want het is echt zo, en hier is dat ook meteen merkbaar, dat kinderen met een lege maag zich niet goed kunnen concentreren. Ze worden ook vaak eerder de straat op gestuurd om te bedelen of snoepjes te verkopen dan naar school, want dat KOST alleen maar geld. Door de kinderen heen komt ze tot de ouders, meestal alleen moeders natuurlijk, want in deze landen en streken weten velen niet waar hun vader is. Met de moeders heeft ze workshops waar ze leren truien, tassen, versiersels te maken en te verkopen. Daar heb ik ook een workshop recycling mogen geven, voor het maken van kerstversiering.

Het is geweldig te zien hoe het werk en de steun groeit als iemand als Elsy zich zonder interessen en er iets voor terug te vragen zich zo inzet. Vorig jaar hebben ze een terreintje gekocht waarop de eetzaal, de kerk en de workshops functioneren. Het Evangelie van Jezus is INTEGRAAL in woord en daad!

Weer aan het werk...

Nou, sinds gisteren ben ik weer op het werk... ben vorige week gaan praten met de personeelsbaas en die zei dat het naar huis sturen tijdelijk was, zodat je dus inderdaad alle rechten verliest... nou ja, dat zei die niet, maar daar komt het op neer... en dat we maandag 6 januari weer aan het werk zouden gaan en het contract dan pas inging alsof je pas nu in dienst komt... Ben dus gisteren gekomen en er zijn nog helemaal geen contracten en nog geen orders om die te maken... velen zijn gewoon vanaf vorige week doorgegaan alsof er niets aan de hand was, omdat ze dan denken dat er meer kans is dat ze blijven... maar ik wil ook niet komen en niet weten of ze me wel betalen. Ik moet er maar op vertrouwen dat dat vanaf de 6de wel gebeurt. Deze hele situatie in deze landen, want het is bijna bij alle gemeentes en zelfs privé bedrijven zodat mensen makkelijk kunnen worden vervangen om hun eigen mensen erin te brengen... deze situatie brengt de animo natuurlijk behoorlijk omlaag, en dus begrijp ik goed waarom mensen werken zoals ze werken... dus juist niet werken en de tijd uitzitten. Je wordt niet beloont om je werk en moet vooral niet te veel doen om op te vallen, zodat ze je maar laten zitten waar je zit... kan beter maar geen carrière willen maken, want dan ben je meteen doelwit. Al met al ben ik nu wat rustiger, omdat ik toch inkomen heb, maar zowel Wilfredo als ik zijn dit best wel zat en proberen een werksituatie te vinden waarin we al die onzekerheid minder hebben. Meestal kom je neer op een eigen bedrijf opstarten, maar kapitaal hebben we nog niet. In een grotere stad heb je natuurlijk altijd meer kans, dus misschien daar meer op richten. Hopelijk vind ik, vinden we, snel een stabieler plekkie zowel op werk als woongebied, want daar verlang ik onderhand toch wel naar: een eigen woonplekje met eigen spulletjes.

Beeld van het werk...Imagenes del Trabajo

Conferenties - Conferencias

Optochten op Milieudagen - Pasacalles por días Ambientales
Afvalstortplaats - Botadero

Luchtkwaliteit - Calidad del Aire
Workshops - Talleres de Reciclaje

Bid AUB mee...

´k Heb vandaag te horen gekregen dat het contract van degenen die dit jaar begonnen zijn te werken bij de Gemeente van Cajamarca, deze maand afloopt... dus thuis zonder inkomen tot nader order. Ik had al zoiets gehoord van commentaren in de "wandelgangen", maar het is toch weer een confrontatie met de harde realiteit: eeuwige onzekerheid en ongerechtigheid. Het gaat erom dat we net niet een heel jaar in dienst zijn geweest, om daarna nog steeds zonder ergens recht op te hebben te blijven werken ALS we teruggeroepen zouden worden. Het tweede doel is er mensen uitwerken, want er zijn te veel in dienst en dan gaat het niet om hoe je werkt maar om wie je kent... Al met al dus weer erg veel onzekerheid en daar is waar ik het meest van baal: zijn het een paar dagen, week of maand of is het misschien helemaal klaar... op zich misschien wel beter als je bedenkt dat de pijn en moeite niet gewaardeerd wordt: niet financieel en niet moreel... maar dan wel graag gebed voor ander werk, anders kan het verblijf in NL voor de bruiloft van mijn zus in mei 2008 nog heel moeilijk worden, want het lokale vervoer in NL is voor ons inkomen erg duur... en natuurlijk toch hier iets kunnen opbouwen op ten duur... of ergens anders... dat GODS WIL en de juiste weg OVER-DUIDELIJK mag worden op alle fronten.

Amen

KERST - NAVIDAD

KERST THUIS BIJ FAM. PRAKKEN en KLEINWOLTERINK (mn zus en co)
NAVIDAD CON FAMILIA PRAKKEN Y KLEIN (mi hermana y fam)














KERST THUIS BIJ FAMILIA CHUQUIRUNA (van Wilfredo)
NAVIDAD CON FAMILIA CHUQUIRUNA (de Wilfredo)

Het volk, dat in duisternis wandelt,
zal een groot licht zien;
degenen, die wonen in het land van de schaduw des doods,
over dezelve zal een licht schijnen. Js. 9:2

El pueblo que andaba en la oscuridad vio una gran luz; una luz ha brilladopara los que vivían en tinieblas. (Is. 9:2)

Broeders en broedsters

Zomaar wat foto´s om "onze kerk" te laten zien... en wat foto´s van de kerkjes waar mijn ouders mee werken... zoals Elly en Rickert zingen: en toch zijn we broertjes en zusjes... Cajamarca en het binnenland, Nederland en Perú.