Even Bijpraten

Waar te beginnen… ineens kwamen we erachter dat we alweer twee maanden niets meer op ons blog hadden geschreven of brieven hadden gestuurd. Wie ons op FB volgt, heeft wel één en ander kunnen bijhouden. Je kunt ons dus ook volgen op Facebook pagina Wilfredo & Judith.

Wie ben ik?

We hebben veel te vertellen. Net na de vorige brief hebben we vakantiebijbelschool gehad. We gingen eerst met alle kinderen van de zondagschool de wijken in om andere kinderen uit te nodigen voor een week Bijbelschool. Het hoofdthema: Wie ben ik? Alle liedjes, spelletjes en Bijbelteksten gingen over identiteit en de identiteit in Christus. We hebben daar mooi materiaal en audio voor kunnen vinden en we zijn daar erg dankbaar voor. Onze grote uitdaging is nu de kinderen in onze nieuwe wijkt te bereiken.

Verhuisd

Omdat we als kerk een klein lokaal hadden, moesten we alle bijeenkomsten om de beurt houden: kinderen, jeugd, discipelschap lessen en hoofddienst. Zoals jullie weten, bidden en werken we voor de aankoop van een stuk grond voor de kerk en het studentenhuis voor arme jongeren van het binnenland. We weten dat, als God het wil, Hij zal voorzien en het op Zijn tijd komt.

We zijn ondertussen gaan zoeken naar een groter lokaal voor de kerk om te huren. Ook al hadden we dit al lang in gedachten en vonden we niets, gingen onverwacht deuren open en kregen we een commercieel lokaal voor een derde van de prijs. De bazin zei: omdat het voor kerkdiensten dient. Wat is God groot, dat Hij harten raakt zodat Zijn werk kan groeien! In dit nieuwe lokaal kunnen we een triplex muur maken voor gescheiden kinderdiensten tijdens de zondagdienst. Zo kunnen de ouders hun kinderen meenemen en toch zelf zonder afleiding naar Het Woord luisteren. 

Ook al zitten we dicht bij onze oude buurt, zijn er nieuwe wijken die we willen bereiken. De weg waar het nieuwe gebouw aan staat is erg druk en er komen veel mensen langslopen. Een mooie gelegenheid om ze een traktaatje te geven en soms een praatje te maken. Een paar mensen durfden het zelfs aan om naar binnen te stappen. Tegenover de kerk is een (illegale) discotheek. Daar zijn ook heel wat traktaten mee naar binnen gegaan :). De wijk tegenover te kerk is een armere wijk. We willen daar kleren gaan uitdelen en ze daarbij Het Goede nieuws brengen. Nieuwe mogelijkheden en een grote verantwoordelijkheid om deze mensen met het Evangelie te bereiken. 

Zes-dubbel feest

In maart konden we de verjaardag van de kerk in het nieuwe gebouw vieren. Het was dubbel feest omdat vijf gemeenteleden zich lieten dopen. Drie van de jongeren die zich lieten dopen waren alleen, zonder familie. Ze worden niet gesteund in hun Christen zijn en zelfs soms tegengewerkt. Bid mee voor Alex, voor Jhonny en Edith. Ze hebben hun nieuwe Christelijke familie meer dan nodig!

Bijna weer een zondvloed

We zijn inmiddels ook twee keer het binnenland in geweest. In de regentijd, van december tot maart, is dat niet altijd veilig wegens de grote hoeveelheden modderlawines die op de weg vallen en afsluiten. Vooral nu we te maken hebben met de warme waterstroming aan de kust van “El Niño”, krijgen we extra regen in de Sierra (gebergte). Op nationaal gebied zijn er problemen geweest en nóg, want er wordt verwacht dat dit tot de maand mei doorgaat. In onze Regio wordt onder meer gemeld: 16 mensen overleden, meer dan 37.000 in de hele regio hebben overlast gehad, 115 gewonden en 32 verdwenen personen, 20 scholen verwoest en 250 km wegen weggevaagd, enz.

We gingen naar Oxamarca en zagen onderweg veel huaycos (modderlawines) die gevallen waren, maar gelukkig was veel al geruimd en konden we er door. Toen we nog maar een uurtje te gaan hadden, stonden we stil voor een 2 meter hoge rots. We dachten er langs te kunnen, maar toen ik buiten ging kijken hoe, hoorden we ineens stemmen boven uit de berg schreeuwen: ga weg! Er vallen hier stenen!! Ja, dat hadden we gezien, maar terugdraaien was nog niet zo makkelijk. We waren blij toen we een paar minuten later vanaf een afstandje zagen hoe er stenen bleven vallen, maar niet op onze auto. Twee uur later konden we verder, nadat de grote stenen geruimd waren. Glibberend door de modder kwamen we in het donker in Oxamarca aan.

Ook ons laatste bezoek aan Sucre vorige week was spannend. De weg was een paar dagen ervoor gesloten geweest. Toen we er laags reden wisten we waarom. Er waren niet alleen modder en grote rotsen gevallen op heel veel verschillende plaatsen, maar een deel van de weg was gewoon verdwenen, in het ravijn gevallen. Weet je nog dat we het vorig jaar hadden over die mooie geasfalteerde weg? Daar is nu op verschillende plaatsen veel kapot gegaan. Het zal waarschijnlijk niet allemaal gerepareerd kunnen worden, maar we hopen toch wel dat het veiliger zal zijn dan nu.

Samenzijn

Toch is het samenzijn dit alles waard! Wat wij meemaken onderweg in de auto is niets vergeleken met wat de broeders beleven, die door de modder moeten lopen, bovenop de melkwagen reizen of uren achterin een pick-up liggen. In Oxamarca hadden we een conferentie van twee dagen en in Sucre een vergadering met de voorgangers en leiders van 18 verschillende kerkjes. We hebben alle data voor bezoeken, conferenties, seminars en jeugdweekenden met ze vastgesteld. Tijdens dit samenzijn merken we echt: Hoe goed is het, hoe heerlijk als broeders bijeen te wonen! (Psalm 133:1)

Zo gingen we vol goede moed dezelfde weg weer terug. We zien elkaar spoedig weer!

Ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp?

Mijn hulp komt van de HEER die hemel en aarde gemaakt heeft. Ps. 121

Verfrissing in de woestijn

Weg van huis

Marco Barrientos

We wilden naar een concert van een bekende Christelijke zanger in Latijns Amerika, nu het nog kon, in de grote vakantie van januari en februari. Vanaf maart zitten we vast aan de schoolvakanties, omdat Esther (3 jaar) dan officieel naar school moet. Het is namelijk niet zomaar dat we even “heen en weer” naar dit soort evenementen kunnen gaan, omdat het eigenlijk altijd aan de kust is, waar we 5-6 uur voor moeten reizen en onderkomen moeten zoeken voor op z’n minst een nacht. Wij wonen in de Sierra, het Andes gebergte in een stad op 2.800 m hoogte, waar dit soort evenementen en zelfs belangrijke instanties als consulaat of een nationaal erkende Bijbelschool afwezig zijn. 

Spontaan

Workshop over communicatie in de praktijk

 “Zomaar per ongeluk” zagen we dat er in een andere stad aan de kust, gelukkig ook niet zo verweg, na hetzelfde concert een jeugdcongres van start ging over:  lofprijs, aanbidding en jongeren leiden. We hoefden hier niet te veel over na te denken, zeker omdat een paar van onze tieners, die niet zo vaak meer kwamen, hier heel graag heen wilden. Een paar dagen later zaten we ineens met z’n vijven in de auto richting dit congres. Twee van onze jongeren en onze jeugdleider mee. We zijn op het moment dat ik dit schrijf letterlijk net terug: het is alsof we er een week geweest zijn, zo intensief! Donderdagavond gingen we van start met het concert en de volgende ochtend 5:30am ging het programma van het congres al van start: begin je dag goed… met gebed met God :). Ieder minuut werd benut. We konden elk uur kiezen uit vijf verschillende seminars over jeugdwerk, muziek of evangelisatie. Vijf-zes keer op een dag, dus vijf uur seminars naast de lofprijs en aanbidding. Voor ieder wat wils: voor ons als voorgangers en jeugdwerkers, voor onze tieners en voor onze jeugdgroepleiding. Thema’s: muziekles, jeugdwerkers die het over het tienerprogramma hadden, hoe andere leiders op te leiden, jamsessions…

Andere cultuur

Musici: Hermanos Mejia - Links de Guitarra Andina

Op dit moment is het aan de kust zomer. Officieel ook hier in de Sierra, maar dat betekent in de praktijk veel regen en lagere temperaturen, zonder verwarming: met een deken om ons heen TV kijken en sokken aan in bed. Aan de kust zit je eigenlijk in de woestijn en met al dat zand om ons heen was het snel 32 graden. Toch ervoeren we deze dagen als verfrissend. Verfrissend voor ons werk en bediening, voor het werk met de jongeren. Ook -of misschien juist- doordat we drie van onze jongeren mee hadden, was het heerlijk hen te zien genieten en open met hen te kunnen praten over hun beleving. Wij organiseren zelf jeugdweekenden en dachten dat wij het intensief deden, maar dit was echt hard lopen en krachtig voer verwerken. We zijn kapot, maar gevoed; fysiek uitgeput, maar geestelijk en creatief bijgetankt.

Vanochtend sloten we af met stille tijd aan het strand, wij vijven. We konden samen danken voor dit grote voorrecht en bidden ons te leiden om al het geleerde te kunnen toepassen en aanpassen aan de streek waar we wonen en werken. Zelfs in de muziek is het verschil in cultuur te horen binnen ons kleurrijk land: aan de kust hoor je meer salsa&merengue, de sierra heeft haar Huayno met de Guitarra Andina (gitaar van de Andes) en in de jungle zul je meer Cumbia horen; weer een heel ander ritme. Zoek maar eens op om te luisteren via Internet. Op ons blog zijn wat filmpjes van de muziek tijdens het congres. Want niet alleen de muziek, het weer en het landschap zijn anders, ook de mensen en de mentaliteit zijn compleet anders. Maar vernieuwing is toch soms nodig!

Weer weg van huis

Hoofdplein tijdens de dagen van Carnaval

Het duurt niet lang voor we meer kunnen doen met de workshops die we hebben gevolgd, want al snel is het carnaval en gaan we op kamp. Carnaval is in Cajamarca zo sterk, dat degene die er niet aan mee wil doen, maar beter binnen kan blijven of weg moet uit de stad. De groepen dronken tieners, maar ook ouderen, gaan de straat op en smeren met olie of verf op muren, auto’s en mensen. Niemand wordt ontzien, want als je op straat loopt, doe je mee. Maandags worden tijdens de carnavalsstoet de hoofdwegen afgesloten en het lichtnet in de stad platgelegd, om ongelukken met eventueel hangende elektriciteitskabels te voorkomen. Ook dan kun je beter thuis blijven of weggaan en ’s avonds pas terugkeren.

Om die reden hebben we besloten dit jaar een kamp te organiseren. Met een aantal jongeren van onze gemeente en een aantal van een bevriende gemeente zullen we weer richting de kust reizen en daar in een kerk gaan logeren. We willen hen dan ook delen over wat we deze dagen in het congres geleerd hebben. Vooral willen we onze tieners, die mee waren, inzetten om andere tieners te inspireren met wat ze hebben geleerd: hoe je God beter kunt zoeken en hoe Hij reëel kan zijn in je leven. God is aan het werk, hier en nu!

ADORACION + Liderazgo Juvenil CONgreso 2015

Kom eens kijken! Klik HIER

Diversiteit in muziek

Tijdens het congres hebben we veel verschillende soorten muziek gehoord. Hier een paar verschillende muziekstijlen die we in Peru veel horen. De stijl is afhankelijk van de streek, het weer, de mensen, de cultuur, de diversiteit die we hier in ons land hebben.
Als je betere kwaliteit wil horen, moet je vooral komen! ;) Klik voor meer informatie HIER

Geduld is een schone zaak

Als je ongeduldig bent en niet goed kunt wachten op je beurt, nodig ik je uit eens een paar maanden naar Peru te komen. Je krijgt dan een gratis cursus karaktervorming: je leert niet alleen geduld te hebben, maar ook creatief te zijn, je beter in anderen te verplaatsen en vooral ook je irritaties en wanhoop om te zetten in nog meer geduld. Het maakt immers niets uit wat je zelf voelt of denkt, maar het gaat om hoe je een ander ertoe kan zetten je toch verder te helpen. Een waardevolle les.

Bij de kassa

Gisteren bijvoorbeeld... bij de kassa... Als je midden op de dag in de grote supermarkt wil afrekenen en er zijn veel mensen (weekend bijvoorbeeld), kun je niet rekenen op een stem die zegt: “kassa bij a.u.b.”. 2 van de 15 kassa’s zijn open, omdat de rest van het personeel is gaan lunchen (de warme maaltijd). Gelukkig zijn de meeste klanten dan vaak ook aan het eten, en met een beetje geluk is de rij dan niet zo lang. Maar, wat als er iets mis gaat met afrekenen? Dan moet de supervisor erbij komen en moet er overlegd worden hoe dat op te lossen, terwijl ze niets begrijpend naar het schermpje staren. Komen ze er na 15 min niet uit? Nou, dan haal je weer langzaam alles uit je tassen en zet het weer netjes op de band. En dan klaar? Nee, dit keer was het nog niet opgelost, want het “systeem” (onthoud dit woord) begreep niet goed wat aanbieding en wat korting was (ja, is totaal verschillend!) en dus moesten we die twee ook nog scheiden op verschillende bonnen. Nee, we hadden niet 5, maar meer dan 50 producten! Uiteindelijk konden we na bijna een uur met onze kar met boodschappen weg... waar lag dat aan? aan “el sistema”.

Hét systeem

“Het systeem” lijkt een eigen wil te hebben, want voor welke operatie, overschrijving, betaling moet er “sistema” zijn. Als die er niet is, moet je gewoon weer wachten of later terugkomen. Dit is voor betalingen van water, elektriciteit, telefoon, of voor afspraken bij de dokter of kopen van bustickets, noem maar op! Voor het betalen van de rekening van alle vaste lasten, moet je iedere maand naar een loket of betaalkantoor. Nee, geen automatische overschrijving, nog nooit van gehoord. Internet bankieren kunnen we tegenwoordig met aangesloten bedrijven. Zo kunnen we gelukkig elektriciteit via internet betalen, tenminste, als meneer “sistema” en ook is, maar water nog niet. Dus daar gaan we netjes weer voor in de rij staan.

Bij de dokter

Dan hebben we het niet eens gehad over de gezondheidszorg. We hebben gelukkig een nationale ziektekostenverzekering waardoor we niet naar het staatsziekenhuis moeten voor een afspraak, zoals vele onverzekerde mensen. Daar moeten mensen vanaf 4.00 of 5.00 a.m. in de rij staan, in de kou, om een afspraak te krijgen. Als je net te laat in de rij kwam en het totaal aantal afspraken van de dag is bereikt, mag je het de volgende dag weer proberen. In ons geval kunnen we om 6.00 a.m. bellen en dan krijgen we een afspraak met de specialist vier dagen later. Dat is dus een hele luxe. Er wordt een bepaalde tijd bij vermeld, maar dat is relatief. Als je om 8.20 een afspraak had en kan dan niet, kom je gewoon 11.40 en degenen die er wel zijn worden eerder geholpen. Omgekeerd kan ook en dat geeft een chaos. Sommige dokters roepen de namen die ze op hun patiëntenlijst hebben en anderen doen het op volgorde van aankomst. Dit alles heeft tot gevolg dat iedereen in de overvolle gangen bij de deurtjes staat te dringen, te trekken en te duwen om te zorgen dat ze aan de beurt komen. 

Vorige week gingen we met Esther naar de kinderarts voor controle. De dokter zei dat hij “mebendazol” had voorgeschreven. Ik keek op het briefje en zag toch echt “albendazol” staan. Nee, zei hij “mebendazol”. OK, we gaan naar de apotheek. Daar kregen we natuurlijk “albenzazol”, 20ml. Maar ik moest 5ml, 2x per dag en voor 3 dagen geven... dit kan niet. Ik ga weer terug naar de arts. Weer wachten tot de andere patiënt eruit is. “Oh ja” zegt de dokter, ik dacht dat je “mebendazol” zou krijgen, dat is 30ml... Bij de apotheek kreeg ik ook nog eens het verkeerde drankje en niet een hoestdrank voor Esther. Weet niet of “el sistema” dit ook verkeerd had begrepen, of dat de werknemer aldaar het niet zo nauw nam.

Zelf had ik ook een afspraak bij de dokter om uitslag van een laboratoriumonderzoek te krijgen. We wonen hier al langer, dus was er zelf al achteraan gegaan. Het zou 5 werkdagen duren, maar voor de zekerheid na 8 dagen even nagevraagd. Inderdaad nog geen resultaten in het “systeem”. Zei de jufvrouw: ga morgen 7:30 a.m. bij het laboratorium kijken wat er aan de hand is. Daar ging ik braaf heen, maar er was niemand. Na een half uur rondlopen, komt een man naar me toe: “Nee, het personeel is in januari met vakantie, later op de dag komt er misschien iemand naar het “systeem” kijken om er alle resultaten in te zetten”. 

Weer terug bij het andere ziekenhuis, waar we doktersafspraken worden gegeven (dus niet hetzelfde gebouw), weer iemand anders erover gesproken. Die verzekerde mij dat er iemand om 11.00 a.m. naar het lab zou gaan om alle resultaten in het systeem te zetten. Ik had 10.00 a.m. de afspraak bij de dokter, maar gezien er om 10.30 nog vier wachtende voor mij waren, had ik die tijd misschien wel. 11.30 a.m. ging ik nogmaals vragen bij de juffrouw: “Ja, er is zojuist iemand naar het lab gegaan... vraag anders aan de dokter of je vanmiddag 2.00 p.m. mag komen, dan staat het er echt zeker te weten in...”. Zelfs de dokter geloofde niet meer in het systeem, maar zei dat hij het wel wilde proberen. Dus ik weer om 2.00 p.m. wachten op de dokter tussen alle andere dringende personen bij de deur, om vervolgens weer te horen te krijgen dat er niets in het systeem staat. Zo wordt je vanzelf ziek, niet waar? 

Vandaag, bijna een week later, eindelijk iemand in het laboratorium aangetroffen. Er stond inderdaad nog niets in het systeem. Ik ben erbij blijven zitten zodat het sisteem me morgen kan zeggen wat de uitslag is. Dus wie weet hoe het me morgen gaat bij de dokter. Wie weet is het systeem morgen goed gezind. ;)

Kerst en Oud en Nieuw

Heel hartelijk dank voor het meeleven en meebidden voor ons, voor Peru. We voelen ons gedragen en gezegend. Dat het nieuwe jaar nieuwe kracht, Gods wijsheid en Zegen mag brengen.

Liefs,
Wilfredo&Judith en Esther

En Hij Die op de troon zit, zei: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. Openbaring 21:5

Kerst is...

Kerst is… Vasten in plaats van eten

December… automatisch denken we aan kerst, eten, het feest van oud en nieuw en nog meer eten. Maar wij zijn de maand begonnen met vasten. Vandaag zijn we na een vastendag, de wijken ingegaan om nog een keer al biddend te zoeken naar een stuk grond. We willen een kerk bouwen met als visie daarboven arme studenten op te vangen, die vanuit hun kleine bergdorpjes naar de grote stad komen om te studeren en helemaal alleen de weg moeten vinden zonder enige begeleiding.

Op zoek naar een stuk grond in de wijk

We gaven al eerder aan dat grond (en huur) erg duur is, maar voor God is niets onmogelijk, zeker als het binnen zijn plannen ligt. We hebben verschillende opties bekeken en zijn gaan bellen en onderhandelen. Twee ervan lijken interessant. Eén is in de wijk waar we nu de kerk hebben. De vereniging van de wijk is de eigenaar en heeft daar een stuk grond open gelaten. Ze wilden daar misschien en parkje of speelplaats maken, maar het ligt er de afgelopen 15 jaar nog altijd verlaten bij. De andere optie is op zo´n 15 minuten lopen afstand en is een bebouwd stuk grond (336 m2): het is een afgedekt voetbalveldje. Het voordeel is dat er al muren staan, die in de toekomst aan onze bestemming aangepast kunnen worden.

Het zijn geen makkelijke keuzes, want we hebben het over grote bedragen en hele dure leningen bij de bank. We weten dat de vereniging niet graag onderhandelt. Als we het voetbalveldje willen kopen, moeten we gaan kijken naar financiering van 300.000 soles (ong. 82.000 euro), omdat we als gemeente ong. 35.000 hebben kunnen sparen. We zouden het kunnen kopen voor 272 euro per meter. We zullen daarom activiteiten beginnen om mensen te zoeken die een meter sponsoren en zo meter per meter vooruit komen.

Kerst is… een speciale viering in arme dorpen

Inhoud van een kerstpakket

We kwamen eind november thuis en konden meteen beginnen met het maken van kerstpakketten voor de kerkjes in het binnenland, waar zondagsscholen zijn en die actief meedoen aan de trainingen die ze daarvoor krijgen.  Twee keer per jaar gaat Alicia naar Sucre en Oxamarca om daar alle zondagschoolleiders van de omliggende kerkjes te trainen en nieuw materiaal te geven om met de kinderen te werken. Toen Ger en Froukje in 2001 het werk in Cajamarca begonnen, bestond er nog niet één zondagschool en nu zijn er op z´n minst acht draaiende door wat zij hier opgezet hebben. Bijzonder he? Omdat hulp en speciale programma´s het meest in de steden blijven, hadden deze kinderen hiervoor nooit kerst gevierd. Daarom krijgen ze nu jaarlijks kerstpakketten met chocola, kerstbrood en ook een cadeautjes om ze extra te verwennen. Dit jaar maakten we alles klaar voor 200 kinderen en ook zo´n 200 volwassenen.

                                                                                                                               

Kerst is… Ganzenbord spelen

We zijn van de week in Sucre geweest om op de basisschool een klein maar groot cadeau te geven: een nieuw testament voor ieder kind. We hadden voor ieder kind een ganzenbord met opdrachten en Bijbelverzen, die ze in hun nieuwe testament konden opzoeken. Zo leren ze spelenderwijs wat kerst eigenlijk inhoudt: NAVIDAD ES JESUS (Kerst is Jezus). Het leuke is dat we ze na schooltijd zagen spelen en ook alle verzen hardop hoorden zeggen tegen elkaar.

Kerst is… handenarbeid

In onze gemeente Bet-El zijn we vorige week met een speciaal project begonnen. We zijn leuke kerstkaarten en doosjes gaan maken, om hiermee de mensen uit de buurt uit te nodigen die wel eens in de dienst kwamen of niet meer kunnen komen door bijvoorbeeld gezondheidsproblemen. De jeugdgroep heeft dit jaar de leiding over de kerstviering van de kerk en we willen het anders doen. Ja, ook hier gaat het veel om eten: Paneton met chocolademelk (Paneton is een soort kersbrood). De jongeren zijn ook een drama-toneelstuk aan het voorbereiden en ook de kleintjes, die zaterdags samenkomen, zullen bij de viering zijn en hun inbreng hebben.

Kerst is… familiebezoek

De kerstviering in de kerk zullen we op 21 december doen, omdat de 24ste iedereen thuis bij de familie is. Er wordt gewacht tot 12am om elkaar te feliciteren met de verjaardag van Jezus, om vervolgens 00:30am samen te eten. Dit is Latijns Amerikaans. De 25ste is er niets meer. Wij zullen bij een dierbare vriendin in de hoofdstad Lima zijn, die daar haar chemotherapie ondergaat en niet bij haar familie in Cajamarca kan zijn. We zijn God dankbaar dat we die mogelijkheid hebben en samen kunnen danken voor haar leven en Gods voorziening in alle nood rondom het hele proces.

We wensen jullie een hele fijne Kerst toe en vooral voorspoed in geest, ziel en lichaam voor het nieuwe jaar.

Wilfredo en  Judith en Esther

Back to Peru

Bid ook voor koningen en machthebbers, zodat we in vrede kunnen leven. Dan kunnen we God eren en krijgen we respect van andere mensen. 1 Timotheüs 2:2

Verkiezingen

In oktober zijn de regionale en provinciale verkiezingen geweest. Om de vier jaar krijgen we een nieuwe burgemeester en regionale president en om de vijf jaar wordt een nieuwe landspresident gekozen. Dit laatste is pas in 2016. In Cajamarca zijn er meer spanningen rondom de verkiezingen dan in veel andere streken, omdat de campagnes in die tijd draaien om het wel of niet goedkeuren van de nabijgelegen goudmijnen. De kandidaten hebben het dan ineens over milieu en waterbeheer, terwijl ze in wezen niet goed weten wat het inhoudt en vaak niet eens een (eigen) regeerprogramma hebben. In Peru is er stemplicht. Mensen laten zich in hun keuze meer leiden door emoties, dan door concrete voorstellen. In het binnenland proberen de kandidaten zo veel mogelijk stemmen te krijgen door hen suiker en rijst aan te bieden. Ook de kerken, waar we mee werken, hebben hiermee te maken en proberen op hun manier de mensen bewuster te maken van een verantwoordelijk stemgedrag. Dit is niet altijd gemakkelijk als politieke gedachtes, religieuze organisaties, emotie en verstand door elkaar gaan.

Mijn of geen mijn: that is the question! 

De toekomst van de goudmijnen hangt voor een groot deel af van de lokale regering. Ook al heeft die legaal geen directe inbreng, kan ze wel een enorme invloed uitoefenen op bepaalde streken voor goed- of afkeuring van de exploitatie. Een paar jaar geleden kwamen duizenden mensen in actie tegen het grootste goudmijnproject van Zuid-Amerika, dat opereert hier in Cajamarca. Alles werd platgelegd door een groep die werd geleid door de regionale president: in- en uitgangswegen naar onze stad werden afgesloten, we hadden geen aanvoer meer van veel levensmiddelen. Toch had deze “anti-minero” regering veel aanhang van de boeren, die het gevoel hadden dat ze nog in de tijd van de Spaanse koloniale tijd leefden, waarin het goud werd weggevoerd en ze er zelf niets beter van werden. Daarbij komt dat het drinkwater in Cajamarca zijn bronnen heeft in het mijngebied en de kwaliteit daardoor niet gegarandeerd is.

De nationale regering greep in met man en macht (letterlijk), omdat de belasting die de mijnen moet afgeven, belangrijk is voor het binnenlands product. Een paar maanden geleden werd de regionale president preventief in de gevangenis gezet, omdat hij verdacht wordt van corruptie. Het is nog niet bewezen, maar ook zeker geen zeldzaam verschijnsel in alle lagen van de regering. Misschien was het de stem van ontevredenheid, dat het volk weer op deze linkse man heeft doen stemmen en dat hij nu herkozen is voor de periode van 2015-2018. We weten niet wat dit concreet voor Cajamarca en de goudmijnen betekent, omdat de provinciale burgemeester uit een pro-mijnen partij komt.

Goud betekent nog geen rijkdom

Fotos Ruben Rodriguez, een vriend van Cajamarca

Voor ons persoonlijk vragen we ons vooral af: zou de grondprijs na jaren stijgen wat omlaag gaan? Het is vooral door de mijnbouw dat de grondprijs explosief en buiten proporties is gestegen. De grond rondom onze kerk kost 800-900 euro per m2. We zoeken nog steeds naar een stukje grond voor de bouw van de kerk en het studentenhuis voor de jongeren van arme gezinnen uit het binnenland.

Als we wat uitwijken, komen we misschien op de helft van de prijs, maar dat is nog steeds erg hoog. Leningen zijn hier in Peru buitengewoon duur en vaak niet terug te betalen. Dus, wie weet is dit verkiezingsresultaat een gebedsverhoring? Gods wegen zijn ondoorgrondelijk niet waar?

Over leningen gesproken. Deze maand stonden de kranten in Cajamarca en sociale media vol van een tragisch incident. Een rechter had bepaald dat een huis moest worden ontruimd. Dit was als gevolg van een kleine lening die niet op tijd werd betaald aan de bank, waarna het huis dat als onderpand stond, werd verkocht. In de Peruaanse (en Latijns Amerikaanse) cultuur, is het gewoon grote en kleine leningen aan te gaan of spullen op afbetaling te kopen. Banken maken hier graag gebruik van en vragen enorm hoge rente(rond 13% bij hypotheken en rond de 40% bij persoonlijke leningen). In dit tragisch incident had de familie een elektrische zaag gekocht en de maandlasten ervan niet betaald. Na heel veel jaren moesten ze van de rechter het huis uit. Dit probeerden ze op allerlei manieren, ook door het gooien van stenen naar de politie, tegen te gaan. De politie heeft daarop direct het vuur geopend en de vader van de familie van 7 kinderen en 7 kleinkinderen doodgeschoten.

In dit alles komen er een aantal zaken naar boven waar wij in het dagelijks leven mee te maken hebben:

- De onvoldoende scholing van de politieagenten, die maar 1-2 jaar opgeleid worden en dan met een vuurwapen de straat op worden gestuurd.

- De afwezigheid van regels voor rentes en interesses bij Banken. Kleine leningen worden onbetaalbaar.

- De niet humane legale omstandigheden rondom een ontruiming en gebrek aan begeleiding van het proces door advocaten en rechters.

Hier hebben we in de gemeente mee te maken, omdat mensen naar ons toe komen met dit soort problemen. Een vrouw had een kortingskaart aangeboden gekregen en wist niet dat het ging om een creditkaart, waar je maandlasten en rente over betaalt. Nog geen tien jaar geleden werd het eerste winkelcentrum bij ons geopend, en daarom wisten veel niet, dat ze een lening aangingen. Onze taak is ze vaak te waarschuwen en ze te leren goed met geld om te gaan. Als het soms te laat is, springen we in waar we kunnen, zelfs met pakketten van levensmiddelen.

We gaan nu de tijd van kerst in. Een tijd waarin veel wordt uitgegeven. Wij willen vooral weer investeren in onze kinderen van het binnenland. Ze bezoeken en een mooie kerst bezorgen. Daar zijn geen grote winkelcentra en dure spelletjes. Misschien maar goed ook!

Oh ja! Een groep jongeren wil een korte zendingsreis organiseren naar Cajamarca-Peru. Als er genoeg aanmeldingen voor zijn, kun jij dan in de zomer van 2015 de kinderen en jongeren van Cajamarca, in de stad en in het binnenland, gaan bemoedigen. Interesse? Schrijf dan naar Rieke de Boer: rieke@botau.nl