Tussen stad en platteland

De brede en de smalle weg

Onderweg naar het jeugdweekend in Sucre vergaten we bijna dat we in Peru zaten: mooie geasfalteerde wegen, waar we snel over konden rijden en zelfs verkeersborden aan de zijkanten. We hadden het er onderweg over, dat het vorig jaar op verschillende stukken nog zo slecht was en dat we ook uren moesten wachten tot we erdoor konden wegens de lang durende wegwerkzaamheden... maar al snel werden we er toch aan herinnerd dat we in Peru zaten. Opeens was de weg afgesloten en werden we geïnformeerd dat we via een alternatieve weg verder hadden moeten gaan: “Iedereen weet dat je over Polloc moet gaan”. Nou wij niet, het staat ook nergens aangegeven. We konden dus op het mooie stuk asfaltweg 40 minuten terugrijden om vervolgens over een zandweg verder te gaan. We wisten het weer! Dit waren de bekende hobbelwegen in de Andes!

Jeugdweekend in Sucre

Van te voren hadden we van de voorganger gehoord, dat er ongeveer 50 tieners en jeugd waren ingeschreven, om mee te doen in het jeugdweekend met als hoofdthema: de bibliotheek van God onderzoeken. We wisten ook dat de jeugdgroep van de kerk ongeveer 12 jongeren telt en de rest dus niet kerkelijk en niet uit Christelijke gezinnen kwam. Veel jongeren kwamen via de eetzaal van Pan de Vida, dat door de kerk wordt beheerd, en anderen kwamen ook mee met hun schoolvrienden uit nieuwsgierigheid. Dit soort gelegenheden zijn perfect om ze het Evangelie uit te leggen, waarna de lokale kerk de nazorg moet doen. Gelukkig gebeurt dat in Sucre ook.

Ook al hebben we eenzelfde jaarthema voor de jeugdweekenden, is de uitwerking met jongeren van Sucre, die toch dichterbij de stad wonen dan die het dorp Oxamarca, heel anders. Wat het meeste opvalt, is dat ze veel minder verlegen zijn. Tijdens de lessen en de workshops werd er actief meegedaan en tijdens het eten hoorden we altijd het gezellige geklets onderling. Tegelijkertijd hebben ze heel andere interesses en veel invloed van de technologie. Dit merkten we bijvoorbeeld in de uitvoering van de opdracht een “schilderij” te maken over het thema. Daarvoor moestem ze Het Woord van God en de verschillende symbolen die we daarvan in de Bijbel kunnen terugvinden uitbeelden: melk, honing, water, hamer, goud en zilver, zwaard, enz. Op een paar na, wilden ze dit zo snel mogelijk afmaken en kopieerden ongeveer wat de buurman had uitgedacht. De technologie en snelle prikkels komen de creativiteit in dit geval niet te goede.

Wat leuk is, is participatie in korte dramastukken, spelletjes en liederen. Aan het begin deden we een geïmproviseerd stuk over de gelijkenis van de zaaier en het zaad (Gods Woord), waarin iedereen deelnam als zaad, plant of vogel. Op deze manier gaan thema’s leven en blijven ze meer “hangen”. Na afloop, na het eten zondagmiddag, hoorden we nog een groepje binnen zingen met een gitaar: dat klinkt letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren.

Nieuwe studenten

Als iemand in Peru wil gaan studeren aan de Universiteit, is dat meestal alleen mogelijk voor families van midden en hoge economische klasse. De kwaliteit van het onderwijs hangt ook af van hoeveel je kunt betalen. Als je op de Staatsuniversiteit wil studeren, moet je je een jaar of een paar jaar voorbereiden op een academie, om daarna ingeloot te worden. De maandelijkse kosten voor een academie zijn gelijk aan de kosten voor het studeren aan een privé Universiteit. Daarom kiezen sommigen ervoor om dan maar direct naar een privé universiteit te gaan. Het grote nadeel daarvan is dat het vaak meer als bedrijf dan als onderwijsinstelling wordt gerund, wat niet te kwaliteit ten goede komt.

Sinds een paar jaar kunnen de beste leerlingen van de staatsscholen uit het binnenland zich inschrijven voor een beurs en aan één van de beste privé Universiteiten in Cajamarca, of elders gaan studeren. Sommige gezinnen die niet in aanmerking komen, doen er toch alles aan om hun kinderen te laten studeren. Zo komen er beetje bij beetje meet van “onze” jongeren in Cajamarca wonen, ver van huis en familie, vaak alleen op een kamertje. Sommigen komt Judith zelfs tegen op de Universiteit waar ze een paar uur in de week les geeft.

Met sommige van hen hebben we contact en die komen weleens bij ons in de gemeente. Van anderen horen we t pas tijdens zo´n jeugdweekend of die vinden ons via Facebook. Het leuke is dat wij voor hen bekend zijn in een vreemde stad en dat sommige ouders ook wat meer gerust zijn als ze weten dat ze bij ons kunnen aankloppen als het nodig is. Zo groeide in ons hart de wens om voor deze jongeren uit het binnenland in Cajamarca een thuis te bouwen. We zijn al twee jaar aan het bidden en sparen voor een terrein voor de bouw van een eigen kerk. In dat project willen we ook een Christelijk studentenhuis meenemen. Er is nog geen terrein en er zijn nog geen ontwerpen gemaakt, maar we geloven echt dat God dit op ons hart heeft gelegd en we willen ook geloven in wonderen voor een terrein dat tot nu toe onbetaalbaar lijkt. Bidt u met ons mee?

Plannen, delegeren en loslaten

Nog maar anderhalve maand en dan gaan we naar Nederland. We zien ernaar uit jullie te ontmoeten, maar tegelijkertijd is het ook spannend om de gemeente “alleen” achter te laten. Daarvoor hebben we verschillende vergaderingen met de diakenen van onze gemeente. Plannen, delegeren en loslaten: makkelijker gezegd dan gedaan. Graag jullie gebed ook hiervoor.

Speurders

“Lees de Bijbel bidt elke dag” zongen we aan het eind van het jeugdweekend in drie talen: Spaans, Nederlands en Engels. Het centrale thema van het hele weekend was: “Speuren in de Bibliotheek van God”. Ik kreeg achteraf de vraag: wat voor nieuws hebben jullie ontdekt? Gezien vele van de jongeren die meedoen, niet uit Christelijke gezinnen komen en niet eens een Bijbel in huis hebben, kunnen we wel zeggen dat bijna alles nieuw voor ze is!

Je weet nooit wat er komt

Jongeren uit Jelic

Tijdens de voorbereidingen hebben we altijd contact met de voorganger van de “ontvangende gemeente”, in het dorp waar alles plaats zal vinden. Zoals altijd zeiden we dat het maximum op 60 lag, omdat we nog altijd met z’n tweeën de hele programmering maken en draaien. Voorganger Gilmer zei dat hij niet veel verwachtte, omdat een aantal dorpen al hadden aangegeven niet mee te doen. La Quinua, waar ook een jeugdgroep draait (of draaide), was afgehaakt om diverse redenen, waardoor we hen later dit jaar hopen te bezoeken; daar kwam altijd een groep van 10-15 tieners vandaan. Andere dorpen hebben (nog) geen alternatief programma voor hun jeugd, maar toch kwamen er bijvoorbeeld uit Jelic vijf jongeren: dit betekent 9 uur lopen naar en van Oxamarca, ’s nachts vertrekken, zodat ze niet in de felle zon hoeven te lopen. Dit gold ook voor de groep jongens uit Malat, die jaren niet meer had meegedaan: omdat hun leiders nu weer verzoening zoeken, zijn ze enorm blij mee te doen met het programma.

Jongeren uit Malat

Op de dag dat we begonnen, wisten we nog niet hoeveel er zouden zijn, maar voor de zekerheid hadden we toch materiaal meegenomen voor 65 jongeren. Toen de lijsten vol waren en iedereen binnen zat, bleken er precies 65 te zijn… :) Volle bak, en hard werken om iedereen mee te krijgen, maar ook een grote zegen!

Een andere wereld

In een klein dorp midden in de bergen is het soms moeilijk uit te leggen, dat er landen zijn waar je niet zo makkelijk aan een Bijbel kan komen en het ook strafbaar is om er één te hebben. Je moet bedenken dat, als ze nog op school zitten, ze vaak nog niet eens verder na hun eigen provincie hebben gereisd, of niet eens weten hoe de wereldbol eruit ziet. Als aftrap hebben we BAMBOE IN DE WINTER van Open Doors laten zien. Daarvoor hebben we van te voren een en ander uitgelegd, zodat ze weten wat de waarde is van de geloofsvrijheid waarin we leven in Peru.

Naast thema’s als “De kracht van Het Woord” en “Hoe me te verdiepen in Gods Woord” zijn we creatief bezig gegaan met de symboliek die we in de Bijbel vinden over de betekenis ervan. We konden wel 12 verschillende symbolen voor “Het Woord” vinden!: zaad, goud en zilver, vuur, hamer, zwaard, lamp, melk, brood, honing, spiegel, water, regen. 

Ook dit was een hele uitdaging, omdat er in deze cultuur - vooral in kleine dorpen - niet veel wordt gedaan met dit soort creativiteit en visuele uiting. Elke groep, onderverdeeld in leeftijdsgenoten, kreeg verfmateriaal en een tekst dat ze moesten weergeven op hun papier: ieder op een eigen verschillende manier. Voor sommigen was het heel moeilijk en wilden voorbeelden zien om na te tekenen. Toch was het mooi te zien, hoe ze zich in een relatief korte tijd wisten te ontwikkelen en mooie afbeeldingen op papier wisten te zetten. Toen we de foto maakten van de kunstwerken aan de wand, zagen we dat een aantal al weg was, omdat ze die als aandenken mee naar huis wilden.

Zingend afsluiten

Aan het einde van het programma wilden we afsluiten met het lied “Tu Palabra es una Lampara a mis Pies” (Thy word is a lamp unto my feet - Michael W. Smith & Amy Grant), maar kregen meteen ook verzoeken om samen andere (nieuwe) liederen te zingen. Ook al was het moeilijk dit keer de 65 bloeiende, groeiende en spetterende tieners en jeugd het hele programma erbij te houden en actief mee te doen in alles, was dit een hele mooie afsluiting.

Jongeren Beth El

Zaterdagmiddag komen met onze jongeren samen. Hier wat leuke momenten op foto vastgelegd.

Onderwijs

Zelf onderzoeken

Muziek en zang leren

Kampvuur

Spelletjes

Verjaardag vieren

Modeshow met kranten

Leg uw last op de HEER en Hij zal u steunen

Gezondheidszorgen

Ik wilde net een blog gaan schrijven toen we ernstig nieuws kregen…

We kregen vandaag een verontrustend telefoontje van de voorganger van Oxamarca, Gilmer. De leider van de dochtergemeente van La Quinua lag hier in Cajamarca in een kliniek – dokters van het regionale ziekenhuis zijn namelijk in staking - en Gilmer wist niet of hij nog leefde… ze konden hem of familieleden niet te pakken krijgen. De vraag was of we bij ze langs wilden gaan. Toen we juist hierover bezig waren, belde Gilmer weer terug met het goede nieuws dat hij broeder Teobaldo zelf had gesproken. Ze hadden het idee dat het op het nippertje was geweest, en hij heeft nog veel zorg nodig. We gaan er morgen heen. De kerk van Oxamarca, boeren streek, wil dat we hem hun financiële bijdrage overhandigen namens de kerk, omdat de kosten in een kliniek nogal oplopen. Wat een bewogenheid onder de broeders van de kerken! Wilt U a.u.b. meebidden voor Teobaldo? Hij heeft al jaren maag- darmproblemen, maar ze weten niet goed waar het aan ligt. Daarnaast worden boeren uit de campo regelmatig ook niet goed behandeld of serieus genomen, waardoor ze vaak met een simpele pijnstiller naar huis worden gestuurd.

Voorganger Marciano met zijn vrouw 

Nimia en zijn jongste dochter Judith

Tegelijkertijd vragen we uw gebed voor de gezondheid van de voorganger van Sucre – Marciano – die lange tijd om onbekende reden een gezwollen onderbeen en voet had, waarna hij al weken - ook na bezoek aan dokters, injecties, pillen en röntgenfoto’s - pijn blijft houden aan zijn voet en slecht kan lopen. Hij is voorganger van de hoofdkerk en bezoekt alle 8 dochtergemeentes regelmatig. Nu komt hij moeilijk bij zijn eigen kerk dat op 20 minuten lopen van zijn huis is.

Bezoek aan Sucre

Het is alweer bijna twee weken geleden dat we in Sucre waren. Sinds 2010 is daar een jeugdgroep in de kerk, die wekelijks samenkomt. We hebben in die tijd trainingsweekenden georganiseerd met de leiders (in spe) van alle dorpen en ze materiaal gegeven om met hun jongeren te werken. We hebben toen gezien, dat als voorgangers leiders moeten zoeken voor hun jongeren, ze uit diezelfde groep twee mensen uitkiezen die de kar alleen moeten trekken. Op zich een mooie kans voor groei en ontwikkeling, maar als deze jongeren door studie, werk of onvolwassenheid verdwijnen, kunnen we opnieuw beginnen. Dit is helaas gebeurd in Sucre met drie van de vier jongeren waar we toen mee gewerkt hebben. Rolin is de enige die nog van die tijd overblijft. Hij wordt ook thuis niet gesteund: zijn ouders gaan niet naar de kerk, en hij voelt zich daarom ook best alleen.

Twee keer per jaar hebben we vergaderingen en een conferentie met alle kerkleiders. Twee jaar lang proberen we ze duidelijk te maken dat ze jonge, stabiele stellen uit hun gemeente warm moeten maken voor dit werk en in Sucre is dat nu gebeurd. We zijn enorm blij met Felix, die nu het jeugdwerk samen met Rolin op zich heeft genomen. Eerder ondersteunde hij het kinderwerk, maar zei ons dat hij altijd op zijn hart had met de jeugd te gaan werken. Het kinderwerk gaat nog steeds door onder leiding van de voorgangervrouw Nimia.

Jeugdbijeenkomst

Bidstond op zaterdag. Links achter: FELIX

We hadden een bijeenkomst gepland voor zaterdag op een tijdstip dat ze normaal gesproken niet samen komen, om vervolgens op zondag bij hen in de jeugddienst te zijn. Maar het liep anders. Mede door de gezondheid van hun voorganger en miscommunicatie, zaten we daar met drie jongeren en wij. Toch wisten we: ‘Want waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben ik in hun midden.’ (Mat. 18:20). We hebben samen met hen gebeden voor de nood van de jongeren, voor de jongeren die niet meer komen en nieuwe kracht en energie voor de jeugdgroep die nog wel samenkomt voor het bereiken van hun leeftijdgenoten.

De volgende dag deelden we in hun eigen bijeenkomst wat God op ons hart had gelegd. Jeremia 15:19,21 ‘Als je bij mij terugkeert en ik je aanneem, zul je mij weer dienen. Ik zal je redden uit de handen van boosdoeners, ik bevrijd je uit de greep van geweldenaars.’ Binnen het jeugdwerk deelt Wilfredo altijd het woord en Judith doet daar workshops en activiteiten over, waarbij ze interactief met het thema aan de gang gaan. Maar voordat we verder konden met dit gedeelde, stond Felix op en zei dat hij een paar weken geleden met vragen liep en erg negatief gestemd was, dat hij in zijn gebed een Stem hoorde, maar niet goed bergreep wat het betekende; nu vielen alle puzzelstukjes op hun plaats! Wat is het toch mooi om te zien dat je als instrument gebruikt kan worden en dat het ook specifiek en doelgericht is, zonder dat je dat van tevoren zo kon bedenken!

Wilfredo spreekt over Jeremia en zijn klagen

We hebben het idee dat dit bezoek erg vruchtbaar is geweest: zowel voor hen als voor ons, want als je weet dat God je als instrument kan gebruiken, weet je dat je op de goede plek zit!

We kijken nu uit naar het jeugdweekend in Oxamarca over twee weken en zullen jullie ook hier weer over op de hoogte houden natuurlijk!

Tot slot

In de herfst van dit jaar zullen we voor twee maanden in Nederland zijn. Als U graag wil dat we U bezoeken, kunt U schrijven naar j.a.prakken@gmail.com. We zijn van 28 september tot 20 november beschikbaar, zondagen zijn al wel vol, maar we komen ook graag voor jeugd-, kring- of gebedsbijeenkomsten.

We ontmoeten jullie graag persoonlijk!

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd

Verjaardag van de kerk

In Peru is het de gewoonte om jaarlijks de verjaardag van het ontstaan van een organisatie te vieren, en dus ook van de kerk. Bet-El werd 23 maart 14 jaar. We een mooie dienst gehad met alle kerkjes van dezelfde organisatie, al regende het buiten pijpenstelen. We stonden met ruim 120 mensen onder een lekkende tent, toen ook nog het licht even wegviel… maar juist toen klonk de lofzang mooier in “a capella”. Wilfredo zei: dit is het begin van een nieuw jaar waar Gods zegen zal regenen :).

Op dit soort dagen geven we vooral extra aandacht aan het Evangeliseren van de buurt en moedigen we gemeenteleden aan om vrienden mee te nemen naar de kerk. Twee avonden ontvingen we nieuwe mensen in de dienst, die Gods woord hoorden terwijl anderen op het plein traktaatjes uitdeelden. Op deze manier kwamen een moeder en twee tieners tot bekering. De twee jongeren komen nu ook regelmatig naar de jeugdbijeenkomsten.

Conexion Juvenil

Zoals jullie weten zijn we na het jeugdweekend in maart begonnen met de jeugdbijeenkomsten op zaterdagavond: CONEXION JUVENIL (jeugd contact/aansluiting). We hebben een gemiddelde van 12 jongeren, die regelmatig samenkomen en leren over films, muziek, mode, drugs en alcohol. In dit opzicht zijn de Nederlandse tieners niet zo verschillend van de Peruaanse stadstieners, denk ik. Het is heel leuk om deze thema’s met ze te bespreken. Juist omdat het een kleine groep is, is er meer mogelijkheid om iedereen actief in de workshops te betrekken en dat doen ze ook. We hebben heel leuk materiaal waar interactieve spelletjes in staan over een specifiek thema, waar ze mee aan het denken worden gezet. Wat ook leuk is, is dat ze elkaar beetje bij beetje ook buiten de kerk opzoeken en bijvoorbeeld laatst op een vrije dag samen een lange wandeling hebben georganiseerd.

Drie van onze jongeren volgen nu een doopcursus en zullen binnenkort in de rivier hun keuze, om voor God te gaan, openlijk verkondigen door zich te laten dopen. Alex D. (19 jr.) is een jongen uit een niet Christelijk gezin, die met het muziekproject van vorig jaar, gitaar begon te spelen en nu ook in de dienst meedoet (op de foto links met blauwe pet op). Eduar (16 jr.) is een jongen die sinds een half jaar met zijn moeder en broer in de kerk komt. Hij is een enthousiaste, sociale jongen, maar de laatste tijd bezorgd om zijn zieke vader die (nog niet) naar de kerk komt (op de foto rechts achter met zwart T-shirt). Diana D. (15 jr.) is opgegroeid in de kerk, haar moeder is diaken van de kerk, maar haar oudere broers en vooral haar vader wil niets van het Evangelie weten. Wilt u voor deze drie jongeren bidden; voor kracht en standvastigheid in hun besluit? We zullen jullie snel foto’s sturen van dit grote feest!

Zomaar binnenvallen

Twee weken geleden waren we bijna klaar op onze zaterdagavond, toen een jongen in de deur stond en vroeg of hij verder mocht komen: Natuurlijk! We legden hem het thema uit en na afloop praatten we nog een beetje na. Alex woont sinds een maand hier in Cajamarca. Hij is komen spelen bij de reserve van de lokale voetbalbond. Hij is 18 en komt uit Lima; de eerste keer dat hij ver van huis is. Zijn vader is Colombiaan, waar hij tot zijn 8ste woonde en zijn moeder is Peruaanse. We nodigden hem natuurlijk uit voor de jeugdbijeenkomsten en de zondagsdienst. Hij wilde graag komen. Hij kwam de zondag niet, maar de zaterdag erop wel. We hebben na de samenkomst anderhalf uur doorgepraat. Hij wilde zijn hart luchten. Hij woont alleen in Cajamarca, hij is weggegaan uit het hotel waar de andere voetbal jongens wonen, omdat ze te veel feestten, en hij heeft (nog) geen vrienden. Naar Lima reizen is vaak moeilijk, want dat is 14 uur met de bus heen en daarna weer 14 uur terug. Met Moederdag was hij niet bij zijn familie, wat hier groots wordt gevierd. Hij zocht ons op, omdat hij in de buurt woont. Hij wilde eerder naar binnen, maar durfde niet. In Lima nam een vriend hem mee naar een jeugdgroep en hij voelt nu de nood om God weer te zoeken. We willen er voor hem zijn en “familie” voor hem zijn. Zondag kwam hij weer in de dienst en we bidden dat hij aansluiting vindt bij “onze” groep jongeren. Wilt u ook aan Alex denken?

Kinderdienst

We hebben een klein lokaal waar we samenkomen. Nog altijd zoeken we Gods leiding voor het vinden van een betaalbaar terrein, terwijl we activiteiten doen om beetje bij beetje te sparen. Daarom komen de kinderen ook op andere tijden samen. De zaterdagmiddag komt nu een club van 10-15 kinderen samen die door Rosa, Marcela en Yessenia wordt geleid. We hopen dat deze groep ook zal groeien, zodat we steeds meer kinderen zullen bereiken met Gods liefde.

Tot slot

Volgende week zullen we weer het binnenland ingaan om één van de jeugdgroepen te bezoeken. We merken dat ze het nodig hebben om versterkt en bemoedigd te worden, waarvoor we een heel weekend gaan om met hen te werken en ook met hun voorganger. Hierover zullen we de volgende keer schrijven. 

In de herfst van dit jaar zullen we voor twee maanden in Nederland zijn. Als U graag wil dat we U bezoeken, kunt U schrijven naar j.a.prakken@gmail.com. We zijn van 28 september tot 20 november beschikbaar, zondagen zijn al wel vol, maar we komen ook graag voor jeugd-, kring- of gebedsbijeenkomsten. We ontmoeten jullie graag persoonlijk!

“Zo, zeg ik u, heerst er ook vreugde onder de engelen van God over één zondaar die tot inkeer komt.” (Lucas 15:10).

Mooie plaatjes

Wat mooie plaatjes op de markt van een dorp waar we werken.

Eetzaal in de Bergen

Hier een kort verslag van de opening van het nieuwe lokaal van de eetzaal van Pan de Vida in Oxamarca:

Burgemeester van Oxamarca

Elsy

Samen met Elsy hebben we het lokaal versierd met rood-wit-blauwe en oranje ballonnen. Elsy knipte het lint door en we mochten allemaal naar binnen. Vooraan zien jullie Pastor Gilmer, de burgemeester en mijn ouders Ger en Froukje, als zendelingen die hier al sinds 2001 werken.

Gilmer ging voor met het vertellen over hoe de wens ontstond om een kinder-eetzaal te beginnen in Oxamarca: “Iedere middag, na school (tussen de middag zouden ze in Nederland zeggen) renden de kinderen door het dorp de berg op, al zwetend kwamen ze thuis aan, hopend iets te vinden om te eten. Soms was het er, soms ook niet. Al snel moesten ze weer naar beneden rennen, door de modder of brandende zon, om weer naar school te gaan. Dit deelde ik met de zendelingen Ger en Froukje. Een paar jaar later was er een mogelijkheid om met kleine fondsen ontbijt te geven, maar gezien ze dat hier op de scholen al kregen, heb ik dat afgewezen en bleef aandringen op middageten (warm eten). Uiteindelijk maakten Ger en Froukje contact met Pan de Vida en konden we ons huis op 8 Juni 2008 open stellen voor 80 kinderen en tieners, die dagelijks warm eten kregen al was het zittend op adobes of stenen, voor ze weer ’s middags naar school gingen. Al snel mochten we 100 kinderen te eten geven en het huis werd veel te klein, ook al hadden we met hulp van de zending wat verbeteringen aangebracht. Toen groeide de droom om een groter lokaal te bouwen voor deze kinderen, zodat ze allemaal kunnen zitten en we een goede keuken hebben om de maaltijden klaar te maken. Vandaag mogen we dit lokaal officieel openen, dankzij een ieder van jullie die hier een steentje heeft bijgedragen. Pan de Vida heeft ongeveer 160.000 soles gegeven voor de bouw. Van de burgerlijke gemeente hebben we meer dan 40.000 soles aan materiaal gekregen en de ouders hebben door hun arbeid bijna 6.000 bijgedragen aan de bouw. Ieder van hen heeft minimaal 5 werkdagen hard gewerkt aan de bouw van dit lokaal. Hartelijk dank daarvoor!”

Verder heeft Froukje verteld hoe de eetzaal in Huancayo begonnen is, Benjamin heeft als president namens Pan de Vida Peru gesproken, samen met Ger hebben ze het ‘bord’ van Pan de Vida onthuld en Elsy heeft weer de ceremonie afgesloten voor we samen met de leiders van de kerkjes van de zone van Oxamarca, de ouders van de kinderen en de burgemeester een heerlijk bord nasi aten.

Er moet nog wel een en ander gebeuren. Elektriciteit naar alle kamers doortrekken, nog een laagje verf, kranen op de buitenplaats voor het slachten van dieren, installatie van WC’s, de stoep voor verhogen wegens wateroverlast in deze tijd. Maar het kan, zoals je ziet, al heel goed gebruikt worden voor de kinderen. De burgemeester heeft aangeboden met de eerste verdieping ook bij te dragen, maar gezien zijn termijn dit jaar afloopt, is dat nog afwachten. Hij heeft al wel 15 matrassen en dekens gegeven voor activiteiten die de 'comedor', en ook wij samen met hen, organiseren, zoals de jeugdweekenden.

Nieuw lokaal eetzaal Oxamarca

Regentijd in de Bergen