Kerst is...

Kerst is… Vasten in plaats van eten

December… automatisch denken we aan kerst, eten, het feest van oud en nieuw en nog meer eten. Maar wij zijn de maand begonnen met vasten. Vandaag zijn we na een vastendag, de wijken ingegaan om nog een keer al biddend te zoeken naar een stuk grond. We willen een kerk bouwen met als visie daarboven arme studenten op te vangen, die vanuit hun kleine bergdorpjes naar de grote stad komen om te studeren en helemaal alleen de weg moeten vinden zonder enige begeleiding.

Op zoek naar een stuk grond in de wijk

We gaven al eerder aan dat grond (en huur) erg duur is, maar voor God is niets onmogelijk, zeker als het binnen zijn plannen ligt. We hebben verschillende opties bekeken en zijn gaan bellen en onderhandelen. Twee ervan lijken interessant. Eén is in de wijk waar we nu de kerk hebben. De vereniging van de wijk is de eigenaar en heeft daar een stuk grond open gelaten. Ze wilden daar misschien en parkje of speelplaats maken, maar het ligt er de afgelopen 15 jaar nog altijd verlaten bij. De andere optie is op zo´n 15 minuten lopen afstand en is een bebouwd stuk grond (336 m2): het is een afgedekt voetbalveldje. Het voordeel is dat er al muren staan, die in de toekomst aan onze bestemming aangepast kunnen worden.

Het zijn geen makkelijke keuzes, want we hebben het over grote bedragen en hele dure leningen bij de bank. We weten dat de vereniging niet graag onderhandelt. Als we het voetbalveldje willen kopen, moeten we gaan kijken naar financiering van 300.000 soles (ong. 82.000 euro), omdat we als gemeente ong. 35.000 hebben kunnen sparen. We zouden het kunnen kopen voor 272 euro per meter. We zullen daarom activiteiten beginnen om mensen te zoeken die een meter sponsoren en zo meter per meter vooruit komen.

Kerst is… een speciale viering in arme dorpen

Inhoud van een kerstpakket

We kwamen eind november thuis en konden meteen beginnen met het maken van kerstpakketten voor de kerkjes in het binnenland, waar zondagsscholen zijn en die actief meedoen aan de trainingen die ze daarvoor krijgen.  Twee keer per jaar gaat Alicia naar Sucre en Oxamarca om daar alle zondagschoolleiders van de omliggende kerkjes te trainen en nieuw materiaal te geven om met de kinderen te werken. Toen Ger en Froukje in 2001 het werk in Cajamarca begonnen, bestond er nog niet één zondagschool en nu zijn er op z´n minst acht draaiende door wat zij hier opgezet hebben. Bijzonder he? Omdat hulp en speciale programma´s het meest in de steden blijven, hadden deze kinderen hiervoor nooit kerst gevierd. Daarom krijgen ze nu jaarlijks kerstpakketten met chocola, kerstbrood en ook een cadeautjes om ze extra te verwennen. Dit jaar maakten we alles klaar voor 200 kinderen en ook zo´n 200 volwassenen.

                                                                                                                               

Kerst is… Ganzenbord spelen

We zijn van de week in Sucre geweest om op de basisschool een klein maar groot cadeau te geven: een nieuw testament voor ieder kind. We hadden voor ieder kind een ganzenbord met opdrachten en Bijbelverzen, die ze in hun nieuwe testament konden opzoeken. Zo leren ze spelenderwijs wat kerst eigenlijk inhoudt: NAVIDAD ES JESUS (Kerst is Jezus). Het leuke is dat we ze na schooltijd zagen spelen en ook alle verzen hardop hoorden zeggen tegen elkaar.

Kerst is… handenarbeid

In onze gemeente Bet-El zijn we vorige week met een speciaal project begonnen. We zijn leuke kerstkaarten en doosjes gaan maken, om hiermee de mensen uit de buurt uit te nodigen die wel eens in de dienst kwamen of niet meer kunnen komen door bijvoorbeeld gezondheidsproblemen. De jeugdgroep heeft dit jaar de leiding over de kerstviering van de kerk en we willen het anders doen. Ja, ook hier gaat het veel om eten: Paneton met chocolademelk (Paneton is een soort kersbrood). De jongeren zijn ook een drama-toneelstuk aan het voorbereiden en ook de kleintjes, die zaterdags samenkomen, zullen bij de viering zijn en hun inbreng hebben.

Kerst is… familiebezoek

De kerstviering in de kerk zullen we op 21 december doen, omdat de 24ste iedereen thuis bij de familie is. Er wordt gewacht tot 12am om elkaar te feliciteren met de verjaardag van Jezus, om vervolgens 00:30am samen te eten. Dit is Latijns Amerikaans. De 25ste is er niets meer. Wij zullen bij een dierbare vriendin in de hoofdstad Lima zijn, die daar haar chemotherapie ondergaat en niet bij haar familie in Cajamarca kan zijn. We zijn God dankbaar dat we die mogelijkheid hebben en samen kunnen danken voor haar leven en Gods voorziening in alle nood rondom het hele proces.

We wensen jullie een hele fijne Kerst toe en vooral voorspoed in geest, ziel en lichaam voor het nieuwe jaar.

Wilfredo en  Judith en Esther

Back to Peru

Bid ook voor koningen en machthebbers, zodat we in vrede kunnen leven. Dan kunnen we God eren en krijgen we respect van andere mensen. 1 Timotheüs 2:2

Verkiezingen

In oktober zijn de regionale en provinciale verkiezingen geweest. Om de vier jaar krijgen we een nieuwe burgemeester en regionale president en om de vijf jaar wordt een nieuwe landspresident gekozen. Dit laatste is pas in 2016. In Cajamarca zijn er meer spanningen rondom de verkiezingen dan in veel andere streken, omdat de campagnes in die tijd draaien om het wel of niet goedkeuren van de nabijgelegen goudmijnen. De kandidaten hebben het dan ineens over milieu en waterbeheer, terwijl ze in wezen niet goed weten wat het inhoudt en vaak niet eens een (eigen) regeerprogramma hebben. In Peru is er stemplicht. Mensen laten zich in hun keuze meer leiden door emoties, dan door concrete voorstellen. In het binnenland proberen de kandidaten zo veel mogelijk stemmen te krijgen door hen suiker en rijst aan te bieden. Ook de kerken, waar we mee werken, hebben hiermee te maken en proberen op hun manier de mensen bewuster te maken van een verantwoordelijk stemgedrag. Dit is niet altijd gemakkelijk als politieke gedachtes, religieuze organisaties, emotie en verstand door elkaar gaan.

Mijn of geen mijn: that is the question! 

De toekomst van de goudmijnen hangt voor een groot deel af van de lokale regering. Ook al heeft die legaal geen directe inbreng, kan ze wel een enorme invloed uitoefenen op bepaalde streken voor goed- of afkeuring van de exploitatie. Een paar jaar geleden kwamen duizenden mensen in actie tegen het grootste goudmijnproject van Zuid-Amerika, dat opereert hier in Cajamarca. Alles werd platgelegd door een groep die werd geleid door de regionale president: in- en uitgangswegen naar onze stad werden afgesloten, we hadden geen aanvoer meer van veel levensmiddelen. Toch had deze “anti-minero” regering veel aanhang van de boeren, die het gevoel hadden dat ze nog in de tijd van de Spaanse koloniale tijd leefden, waarin het goud werd weggevoerd en ze er zelf niets beter van werden. Daarbij komt dat het drinkwater in Cajamarca zijn bronnen heeft in het mijngebied en de kwaliteit daardoor niet gegarandeerd is.

De nationale regering greep in met man en macht (letterlijk), omdat de belasting die de mijnen moet afgeven, belangrijk is voor het binnenlands product. Een paar maanden geleden werd de regionale president preventief in de gevangenis gezet, omdat hij verdacht wordt van corruptie. Het is nog niet bewezen, maar ook zeker geen zeldzaam verschijnsel in alle lagen van de regering. Misschien was het de stem van ontevredenheid, dat het volk weer op deze linkse man heeft doen stemmen en dat hij nu herkozen is voor de periode van 2015-2018. We weten niet wat dit concreet voor Cajamarca en de goudmijnen betekent, omdat de provinciale burgemeester uit een pro-mijnen partij komt.

Goud betekent nog geen rijkdom

Fotos Ruben Rodriguez, een vriend van Cajamarca

Voor ons persoonlijk vragen we ons vooral af: zou de grondprijs na jaren stijgen wat omlaag gaan? Het is vooral door de mijnbouw dat de grondprijs explosief en buiten proporties is gestegen. De grond rondom onze kerk kost 800-900 euro per m2. We zoeken nog steeds naar een stukje grond voor de bouw van de kerk en het studentenhuis voor de jongeren van arme gezinnen uit het binnenland.

Als we wat uitwijken, komen we misschien op de helft van de prijs, maar dat is nog steeds erg hoog. Leningen zijn hier in Peru buitengewoon duur en vaak niet terug te betalen. Dus, wie weet is dit verkiezingsresultaat een gebedsverhoring? Gods wegen zijn ondoorgrondelijk niet waar?

Over leningen gesproken. Deze maand stonden de kranten in Cajamarca en sociale media vol van een tragisch incident. Een rechter had bepaald dat een huis moest worden ontruimd. Dit was als gevolg van een kleine lening die niet op tijd werd betaald aan de bank, waarna het huis dat als onderpand stond, werd verkocht. In de Peruaanse (en Latijns Amerikaanse) cultuur, is het gewoon grote en kleine leningen aan te gaan of spullen op afbetaling te kopen. Banken maken hier graag gebruik van en vragen enorm hoge rente(rond 13% bij hypotheken en rond de 40% bij persoonlijke leningen). In dit tragisch incident had de familie een elektrische zaag gekocht en de maandlasten ervan niet betaald. Na heel veel jaren moesten ze van de rechter het huis uit. Dit probeerden ze op allerlei manieren, ook door het gooien van stenen naar de politie, tegen te gaan. De politie heeft daarop direct het vuur geopend en de vader van de familie van 7 kinderen en 7 kleinkinderen doodgeschoten.

In dit alles komen er een aantal zaken naar boven waar wij in het dagelijks leven mee te maken hebben:

- De onvoldoende scholing van de politieagenten, die maar 1-2 jaar opgeleid worden en dan met een vuurwapen de straat op worden gestuurd.

- De afwezigheid van regels voor rentes en interesses bij Banken. Kleine leningen worden onbetaalbaar.

- De niet humane legale omstandigheden rondom een ontruiming en gebrek aan begeleiding van het proces door advocaten en rechters.

Hier hebben we in de gemeente mee te maken, omdat mensen naar ons toe komen met dit soort problemen. Een vrouw had een kortingskaart aangeboden gekregen en wist niet dat het ging om een creditkaart, waar je maandlasten en rente over betaalt. Nog geen tien jaar geleden werd het eerste winkelcentrum bij ons geopend, en daarom wisten veel niet, dat ze een lening aangingen. Onze taak is ze vaak te waarschuwen en ze te leren goed met geld om te gaan. Als het soms te laat is, springen we in waar we kunnen, zelfs met pakketten van levensmiddelen.

We gaan nu de tijd van kerst in. Een tijd waarin veel wordt uitgegeven. Wij willen vooral weer investeren in onze kinderen van het binnenland. Ze bezoeken en een mooie kerst bezorgen. Daar zijn geen grote winkelcentra en dure spelletjes. Misschien maar goed ook!

Oh ja! Een groep jongeren wil een korte zendingsreis organiseren naar Cajamarca-Peru. Als er genoeg aanmeldingen voor zijn, kun jij dan in de zomer van 2015 de kinderen en jongeren van Cajamarca, in de stad en in het binnenland, gaan bemoedigen. Interesse? Schrijf dan naar Rieke de Boer: rieke@botau.nl

Warme ontvangst

Toch een beetje thuis

We werden bij aankomst in Nederland heerlijk warm ontvangen met twee weekjes nazomer, waarna het zacht bleef in de eerste herfstweken. Als je wilt weten hoe het weer in Cajamarca is? Nou, ongeveer zo. Niet te warm, niet te koud, rond de 22 graden. Al kan het in juli-augustus ´s nachts wel koud worden en dan missen we ´s avonds en ´s ochtends wel een verwarming: wat een luxe, heerlijk! 

Al eten we het liefst ´s middags warm i.p.v. ´s avonds, is het toch ook erg genieten van: zo veel verschillende toetjes, chocola, haring (voor Judith), kibbelingen (voor Wilfredo), pindakaas en zoveel lactosevrije lekkernijen voor Esther (chocola, ijs, kaas, en sojaproducten).

Vorige week hebben we een geweldig opbouwende en vernieuwende week gehad tijdens de conferentie van Zending en Gemeente. Z&G bestaat al 45 jaar! Bijna alle zendelingen kwamen bij elkaar en het gaf een gevoel van samen-familie-zijn, terwijl wij, als nieuw zendingsechtpaar, eigenlijk net de anderen leren kennen. Omdat Z&G voornamelijk gericht is op het Caribisch gebied en Latijns-America, werd er veel Spaans gesproken en ook in de dienst gezongen; daarom voelden we er ons beiden erg thuis. Sommigen gingen daarna al vrij snel weer terug naar hun land, maar wij blijven nog een maandje bij jullie in de Lage Landen.

Bezoek aan verschillende gemeentes

Al vrij snel na onze komst, mochten we de gemeentes bezoeken om over ons werkt te vertellen en het Woord te mogen delen. Dit is het filmpje dat we dan laten zien. Dit doen we iedere week weer ergens anders. We voelen ons welkom en zijn blij sommigen na lange tijd persoonlijk te kunnen groeten. Het is heel bijzonder dat er altijd na de dienst een paar mensen naar ons toe komen, die het heerlijk vonden om eens een spreker te horen in hun eigen taal. Gezien de veelkleurigheid van de Spaanse taal, is het vast ook de taal die we straks in de hemel zullen spreken J

We hebben heel bewust gekozen voor twee maanden in NL, om veel gemeentes te kunnen bezoeken, die op de een of andere manier met Peru en/ of ons verbonden zijn om zo jullie deel te maken van het belangrijke werk dat we in Cajamarca mogen doen. Daarnaast is Esther vanaf volgend jaar, met drie jaar, leerplichtig en zullen we afhankelijk zijn van de schoolvakanties in januari en februari.

Wilfredo spreekt en Judith vertaalt

We genieten niet alleen van de heerlijke toetjes, maar ook van de familie en vrienden. We weten niet wanneer we elkaar hierna weer zullen zien, dus is elk moment heel kostbaar. Esther kan het goed vinden met haar neefjes en iedere dag spreekt ze meer Nederlandse woorden. We zullen eraan blijven werken als we weer naar huis gaan, al zal het straks op school natuurlijk allemaal in het Spaans gaan. We hebben nog aardig wat bijeenkomsten en vergaderingen in de agenda tot 20 November: het werk gaat gewoon door. Mocht je ons ergens willen zien, horen, ontmoeten, dan zijn hieronder nog wat data waarop dat kan. 

•             Zondag 26 Oktober, 10 am – Gemeente De Schutse – Rotterdam

•             Woensdag 29 Oktober, avond - Gemeente Sion – Gorkum

•             Zondag 2 November, 3pm – Pinkstergemeente Vlissingen

•             Vrijdag 7 November, avond – Jeugdbijeenkomst Meppel

•             Zondag 9 November, 10am – Gemeente Spoorzicht – Winterswijk

Graag tot dan en anders heel welkom in Cajamarca!

Kom ons eens opzoeken

Bert en Rieke de Boer

Hoezo? Nou, een groep jongeren van de Vredekerk Den Haag is enthousiast geworden om een korte zendingsreis te organiseren naar Cajamarca-Peru. Als er genoeg aanmeldingen voor zijn, dan kun je in de zomer van 2015 de kinderen en jongeren van Cajamarca, in de stad en in het binnenland, gaan bemoedigen. Interesse? Schrijf dan naar Rieke de Boer: rieke@botau.nl  Rieke en haar man Bert hebben vaker zendingsreizen georganiseerd. De grote uitdaging is nu: de grote oceaan over te vliegen met een mooie groep jongeren, die graag willen dienen en het werk van dichtbij willen zien.

Wie weet tot snel!

Het is niet altijd feest

 Road Runner

Aankomst Oxamarca

Gisteren zijn we teruggekomen van ons bezoek aan Oxamarca. Het is ongelooflijk hoe mooi de weg ernaartoe is in deze extreem droge tijd van het jaar. De nieuwe geasfalteerde weg naar Celendin is inmiddels helemaal af en de zandweg naar Sucre en Oxamarca is afgeplat. We moesten ons vroeger klaar maken voor een reis van bijna 7 uur, maar nu deden we het in de helft van de tijd. Dat we nu de auto van de “zaak” mee hadden (4x4) in plaats van onze oude trouwe kever, hielp natuurlijk ook :).

Dorpsfeesten

Enedina. Vrouw van de voorganger en Jeugdleidster 

We gingen specifiek om de jongeren te bezoeken. Een dag eerder wilden we er al zijn en merkten dat we er in eerste instantie waren om het voorgangerechtpaar te kunnen bemoedigen.

Vorige maand zijn de dorpsfeesten geweest. We zullen proberen uit te leggen hoe dat in deze streken gaat. In een dorp is het leven vaak eentonig: opstaan, op het land werken, dieren verzorgen, eten en slapen. Daarom leven de meesten toe naar hét hoogtepunt: het feest van hun beschermheilige. Het heeft vooral meer van “feest” dan van beschermheilige… Ze leven er niet alleen naar toe, maar sparen er ook maanden voor. Daar, waar ze vaak niet eens geld voor goed eten, nieuwe kleding of zelfs schoolgeld hebben, weten ze voor dit doel alles bij elkaar te schrapen. Als het feest eenmaal van start gaat, wat vaak twee weken tot een maand kan duren, gaat al dat geld voornamelijk naar drank, en véél drank. Deze feesten zijn dan ook synoniem van losbandigheid, ruzies en zelfs misdaden, waar het normaal rustig en veilig is. Nadat alles voorbij is, is er alleen nog schaamte en vaak meer armoede over. Mensen gaan weer terug naar alledaagse zaken en hebben geen goede investering gezien van alles wat ze hadden gespaard.

Voor de jeugd

Het is dan ook  te begrijpen dat de kerken, die de persoonlijke en algemene ontwikkeling van hun dorp nastreven, niet aan dit soort activiteiten meedoen. Toch is het vooral voor de jongeren een moeilijk punt. Juist om deze reden zijn de jongerenbijeenkomsten destijds van start gegaan: om een alternatief te bieden in een groep van leeftijdsgenoten.

Een grote groep van de jongeren van de kerk van Oxamarca zit nu in de vijfde klas van de middelbare school. Dit is het laatste jaar voor ze gaan werken of verder studeren. Veel van hen komt daarna in Cajamarca studeren. Hiervoor zijn we bezig met het voorbereiden van een nieuw project, wat we al eerder met jullie deelden. Wil je het zien? Hier een kort filmpje.

Het einde van het jaar wordt altijd met een schoolfeest en een reis gevierd. Daarvoor moeten ze natuurlijk fondsen werven en het dorpsfeest is daar een mooie gelegenheid voor. Dat vinden de leraren in ieder geval: ze kunnen flink drank verkopen! Dit is verplicht voor alle leerlingen, die mee willen op reis. Dit bleek voor een aantal een te grote verleiding en gingen toch onderuit. Een week later, wordt er niet meer gesproken over het grote feest, maar over wie allemaal onderuit zijn gegaan, hoe iedereen zich heeft gedragen en over hoe het toch mogelijk is dat die jongelui, die onder begeleiding zijn van het voorgangerechtpaar, toch aan dit soort zaken meedoen.

Gezien we zelf leiding geven aan een gemeente en ook een groep jongeren hebben, weten we hoe het is om je zorgen te maken over een ieder van hen. Hun persoonlijke leven, geestelijke en emotionele volwassenheid, economische situatie, werk, studie, etc. We hebben die eerste dag tot s avonds laat gesproken over dit alles, en we hopen en bidden dat een luisterend oor ook verlichting geeft in hun zorgen. De volgende ochtend konden we het Woord delen met de kerk en meteen daarna hadden we een speciaal programma voorbereid voor de jongeren over de Geestelijke Wapenrusting. Als je een beter beeld wil hebben over dit soort reizen en bezoeken, kun je het ook hier bekijken, samengevat in minder dan 4 min.

Ook 7 jongeren uit La Quinua waren erbij. Zij moesten eerst twee uur lopen om erbij te kunnen zijn. Doordat de voorganger van La Quinua, Teobaldo, langdurig ziek is, is ook deze groep afgezwakt. We vragen altijd gebed voor deze jongeren.  Ons hart gaat naar ze uit. We hopen dat ze ook in jullie hart zijn.

Spreekbeurten Nederland 2014

Wil je ons in NL ontmoeten tijdens een dienst? Dit is onze agenda.
Wil je ons vragen voor een samenkomst door de weeks, dan kan dat nog! (6 oktober tot 20 november) Schrijf naar: j.a.prakken@gmail.com

Filmpje over ons werk

Tussen stad en platteland

De brede en de smalle weg

Onderweg naar het jeugdweekend in Sucre vergaten we bijna dat we in Peru zaten: mooie geasfalteerde wegen, waar we snel over konden rijden en zelfs verkeersborden aan de zijkanten. We hadden het er onderweg over, dat het vorig jaar op verschillende stukken nog zo slecht was en dat we ook uren moesten wachten tot we erdoor konden wegens de lang durende wegwerkzaamheden... maar al snel werden we er toch aan herinnerd dat we in Peru zaten. Opeens was de weg afgesloten en werden we geïnformeerd dat we via een alternatieve weg verder hadden moeten gaan: “Iedereen weet dat je over Polloc moet gaan”. Nou wij niet, het staat ook nergens aangegeven. We konden dus op het mooie stuk asfaltweg 40 minuten terugrijden om vervolgens over een zandweg verder te gaan. We wisten het weer! Dit waren de bekende hobbelwegen in de Andes!

Jeugdweekend in Sucre

Van te voren hadden we van de voorganger gehoord, dat er ongeveer 50 tieners en jeugd waren ingeschreven, om mee te doen in het jeugdweekend met als hoofdthema: de bibliotheek van God onderzoeken. We wisten ook dat de jeugdgroep van de kerk ongeveer 12 jongeren telt en de rest dus niet kerkelijk en niet uit Christelijke gezinnen kwam. Veel jongeren kwamen via de eetzaal van Pan de Vida, dat door de kerk wordt beheerd, en anderen kwamen ook mee met hun schoolvrienden uit nieuwsgierigheid. Dit soort gelegenheden zijn perfect om ze het Evangelie uit te leggen, waarna de lokale kerk de nazorg moet doen. Gelukkig gebeurt dat in Sucre ook.

Ook al hebben we eenzelfde jaarthema voor de jeugdweekenden, is de uitwerking met jongeren van Sucre, die toch dichterbij de stad wonen dan die het dorp Oxamarca, heel anders. Wat het meeste opvalt, is dat ze veel minder verlegen zijn. Tijdens de lessen en de workshops werd er actief meegedaan en tijdens het eten hoorden we altijd het gezellige geklets onderling. Tegelijkertijd hebben ze heel andere interesses en veel invloed van de technologie. Dit merkten we bijvoorbeeld in de uitvoering van de opdracht een “schilderij” te maken over het thema. Daarvoor moestem ze Het Woord van God en de verschillende symbolen die we daarvan in de Bijbel kunnen terugvinden uitbeelden: melk, honing, water, hamer, goud en zilver, zwaard, enz. Op een paar na, wilden ze dit zo snel mogelijk afmaken en kopieerden ongeveer wat de buurman had uitgedacht. De technologie en snelle prikkels komen de creativiteit in dit geval niet te goede.

Wat leuk is, is participatie in korte dramastukken, spelletjes en liederen. Aan het begin deden we een geïmproviseerd stuk over de gelijkenis van de zaaier en het zaad (Gods Woord), waarin iedereen deelnam als zaad, plant of vogel. Op deze manier gaan thema’s leven en blijven ze meer “hangen”. Na afloop, na het eten zondagmiddag, hoorden we nog een groepje binnen zingen met een gitaar: dat klinkt letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren.

Nieuwe studenten

Als iemand in Peru wil gaan studeren aan de Universiteit, is dat meestal alleen mogelijk voor families van midden en hoge economische klasse. De kwaliteit van het onderwijs hangt ook af van hoeveel je kunt betalen. Als je op de Staatsuniversiteit wil studeren, moet je je een jaar of een paar jaar voorbereiden op een academie, om daarna ingeloot te worden. De maandelijkse kosten voor een academie zijn gelijk aan de kosten voor het studeren aan een privé Universiteit. Daarom kiezen sommigen ervoor om dan maar direct naar een privé universiteit te gaan. Het grote nadeel daarvan is dat het vaak meer als bedrijf dan als onderwijsinstelling wordt gerund, wat niet te kwaliteit ten goede komt.

Sinds een paar jaar kunnen de beste leerlingen van de staatsscholen uit het binnenland zich inschrijven voor een beurs en aan één van de beste privé Universiteiten in Cajamarca, of elders gaan studeren. Sommige gezinnen die niet in aanmerking komen, doen er toch alles aan om hun kinderen te laten studeren. Zo komen er beetje bij beetje meet van “onze” jongeren in Cajamarca wonen, ver van huis en familie, vaak alleen op een kamertje. Sommigen komt Judith zelfs tegen op de Universiteit waar ze een paar uur in de week les geeft.

Met sommige van hen hebben we contact en die komen weleens bij ons in de gemeente. Van anderen horen we t pas tijdens zo´n jeugdweekend of die vinden ons via Facebook. Het leuke is dat wij voor hen bekend zijn in een vreemde stad en dat sommige ouders ook wat meer gerust zijn als ze weten dat ze bij ons kunnen aankloppen als het nodig is. Zo groeide in ons hart de wens om voor deze jongeren uit het binnenland in Cajamarca een thuis te bouwen. We zijn al twee jaar aan het bidden en sparen voor een terrein voor de bouw van een eigen kerk. In dat project willen we ook een Christelijk studentenhuis meenemen. Er is nog geen terrein en er zijn nog geen ontwerpen gemaakt, maar we geloven echt dat God dit op ons hart heeft gelegd en we willen ook geloven in wonderen voor een terrein dat tot nu toe onbetaalbaar lijkt. Bidt u met ons mee?

Plannen, delegeren en loslaten

Nog maar anderhalve maand en dan gaan we naar Nederland. We zien ernaar uit jullie te ontmoeten, maar tegelijkertijd is het ook spannend om de gemeente “alleen” achter te laten. Daarvoor hebben we verschillende vergaderingen met de diakenen van onze gemeente. Plannen, delegeren en loslaten: makkelijker gezegd dan gedaan. Graag jullie gebed ook hiervoor.