Buitengewone weersomstandigheden

Samen groeien

Het was toch erg spannend: het eerste jeugd-leiders-trainingsweekend...

Al vanaf 2001 wordt er met de kerkleiders gewerkt en al snel werd ook het zondagschoolwerk voor de kinderen opgezet. Maar tot dit jaar beperkte het jeugdwerk zich tot één jeugdweekend per jaar in drie verschillende dorpen, waar de tieners en jeugd bij elkaar kwamen en daarna weer uit elkaar gingen.

Maar vorig jaar ontwikkelde zich vanuit de jongeren van de dorpen zelf, de wens om vaker samen te komen en daar ook gericht materiaal voor te hebben. Wilfredo en ik gingen op zoek en stuurden werkboeken naar drie dorpen, maar: hoe wisten ze hoe ze hiermee moesten werken, hoe met de jongeren om te gaan en thema´s aan te kaarten die beter bij hun eigen realiteit horen? Dus zagen we de noodzaak om niet alleen jeugdweekenden te organiseren met de hele groep, maar juist de leiders, en potentiële jeugdleiders, apart te nemen en ze deze zaken te leren.

Tja, hoe doe je dat? Wij hadden dat ook nooit eerder gedaan. Het werkmateriaal voor jongeren dat je in de christelijke winkels vindt, is meestal gericht op de stad, niet alleen de thema´s maar ook het werkmateriaal dat je erbij nodig hebt. Denk maar eens aan kopietjes maken, werkboeken voor de leerling, balonnen, enz. Wat moet je ermee als je in een dorp woont, waar je in het plaatselijke winkeltje nauwelijks wat zeep, kaarsen, koekjes en blikjes kunt halen? Waar geen licht en helemaal geen kopieermachine zijn, en waar sommige voorbeelden uit het boek boven het voorstellingsvermogen van de jongeren uit gaat? Stel je voor dat je als voorbeeld “de zee” neemt: de meeste jongeren van het binnenland van de Andes heeft de kustlijn nog nooit gezien! Maar tegelijkertijd zijn ze weer zo dichtbij de praktische voorbeelden, die Jezus aanhaalde in zijn gelijkenissen over het bewerken van de akkers.

Dat was dus even zoeken. Nadat we uiteindelijk een redelijk werkboek hadden gevonden, moesten we de nieuwe jeugdleiders leren om ermee te kunnen werken en ook alternatieven te bieden, als er materiaal werd gevraagd dat in hun dorp gewoonweg niet te krijgen is. Daarvoor zijn we afgelopen weekend bij elkaar gekomen hier in Cajamarca. Voor sommigen wel een behoorlijk ritje: Angelita moest eerst twee uur lopen voordat ze vier uur verder ging met de bus, uit Malat kwamen ze met de melkbussen-wagen en vanuit Oxamarca is het met openbaar vervoer al gauw 7 uur reizen.

We verbleven vanaf vrijdagavond tot zondagmiddag in de kerk van Elsy, waar ook de kindereetzaal (comedor) van Pan de Vida functioneert (www.pandevida.nl). Terwijl ma Froukje hard in de keuken voor ons eten zorgde, konden wij ons volledig concentreren op het geestelijk voedsel. Vanaf het begin was het keihard werken, elke activiteit had het doel hen ideeën te geven hoe ze het zelf met hun jongeren konden uitwerken:

• Hoe kan ik een film interactief maken, door middel van inhoudelijke vragen?

• Hoe kan ik leerzame maar ook leuke spelletjes doen, zodat ze al spelend elkaar en God leren kennen?

• Hoe kan ik een les uitwerken en nagaan of het begrepen is?

• Hoe kan ik het materiaal van mijn omgeving gebruiken om de les interessanter te maken?

• Hoe moet ik omgaan met leiderschap, trots en vertrouwen?

We waren met z´n 13en, een groepje waarin je ook meer met elkaar kan delen dan in een groep van 50 tieners in een jeugdweekend. Het is mooi om te merken hoe we ervaringen met elkaar konden delen en elkaar konden bemoedigen, zoals ons jaarmotto zegt: “No Retreat, No Surrender!” (terugkeren nooit, opgeven nimmer)

No Retreat, No Surrender!

No Retreat, No Surrender! (geen weg terug, geen capitulatie): dit is het centrale thema tijdens de jeugdweekenden van dit jaar. Deze weekenden zijn enorm motiverend voor de jongeren, omdat ze in het binnenland te weinig werkmateriaal en informatie bij de hand hebben. De meeste plaatsen hebben geen boekhandel of Internet in het dorp en soms zelfs geen electriciteitsaansluiting. Toch zien we vaak dat, na de geweldige tijd samen, het wegebt en ze vaak niet meer regelmatig samenkomen om elkaar te bemoedigen. Vandaar dit thema: geef niet op, ga door!

Afgelopen weekend hebben we het eerste tiener- en jeugdweekend van het jaar gehad met 49 jongeren van Oxamarca en omstreken: 22 die al een paar jaar meedoen - waarbij we ze bijna letterlijk zien groeien - en 27 die dit jaar voor het eerst aan zo´n activiteit deelnamen! Een hele uitdaging voor ons, vooral omdat de jongeren van het binnenland gesloten zijn en niet gewend zijn feedback te geven of zelf aan workshops deel te nemen.

Het programma was volgeladen, maar erg afwisselend. Het is voor hen ook best intensief, omdat ze ook op school niet gestimuleerd worden zelf na te denken, of om de hele dag de aandacht erbij te houden. Ik, Judith, ben verantwoordelijk voor de programmering, zorgen dat alles op tijd gebeurt, dat iedereen erbij is, dat de materialen compleet zijn, enz. Verder ook voor het ontspanningsgedeelte dat weer aansluit op het algemene thema van het weekend en een praktische workshop om zelf met een bepaald thema aan de slag te gaan, de Bijbel onderzoekend. Wilfredo en mijn vader, Ger, zijn verantwoordelijk voor de Bijbelstudies, die gerelateerd aan het centrale thema worden gegeven: “Geloof: illusie of beslissing”, “Wees moedig en sterk”, “Geloof, cultuur en gewoontes”, “Getuigen in een christelijk land”, “Volwassenheid en Leiderschap”, ...

Ondanks het onverwachte koude en natte weer, hebben we weer de warmte van het binnenland kunnen ervaren, het nut van dit soort bijeenkomsten, de eenvoud van de mensen en de wil om mee te doen en te leren. Wat erg belangrijk is, is werken aan hun zelfbeeld. Zoals we zo vaak tegenkomen, worden mensen van het binnenland gediscrimineerd en slecht behandeld, omdat de stadsmensen beweren beter/ slimmer te zijn. Dit willen we doorbréken, we willen hen graag leren de mogelijkheden te benutten als die er zijn, en ze die anders aanreiken als dat binnen ons bereik is.

Als we zo bezig zijn denk ik: waarom moeten we in de stad bijna op de kop gaan staan om de aandacht te trekken, en moeten we daarentegen in het binnenland limieten zetten voor de hoeveelheid jeugd die mee mag doen in zo´n weekend? In het binnenland, tussen de bergen en de natuur, word je niet te snel afgeleid van de essentie van het leven, word je minder beïnvloed door flitsende plaatjes en overdreven reclames, maar kun je in levende lijve ondervinden wat er in zoveel Bijbelverhalen wordt verteld over zaaien en oogsten, over schapen en herders, over gevaren en echte zekerheid.

Het is ontzettend belangrijk dat deze groep, en groepen uit andere dorpen die al samenkomen, worden versterkt met nieuw materiaal, thema´s die hen bezighouden, theater, nieuwe liederen, etc. Daarvoor laten we nu de leiders en toekomstige leiders naar Cajamarca komen, om twee dagen lang een verkorte opleiding te krijgen, waarin ze informatie aangereikt krijgen over het grote belang van het werk met de jongeren en thema´s die relevant zijn. De 14de van deze maand hebben we de eerste workshop met jeugdleiders uit ongeveer 5 dorpen. We hopen en bidden dat er meer leiders zullen opstaan, die het werk willen oppakken en doorzetten in andere dorpen, zodat het een blijvend positief effect zal hebben, en er een echte ontwikkeling kan komen in de dorpen vanuit de jeugd: zowel geestelijk als maatschappelijk.

“Ja, wees moedig en sterk! Ban angst en twijfel uit uw hart. Onthoud dat de HERE, uw God, u overal terzijde zal staan." Jozua 1:9

We hebben zoveel mooie foto´s van deze geweldige tijd, hieronder een indruk van het weekend...

De nieuwe auto van t werk in actie!

Op weg

Afgelopen week hebben we een aantal gebeurtenissen mogen vieren.

De belangrijkste gebeurtenis voor ons was natuurlijk de 25ste, de dag dat we ons 1-jarig huwelijk vierden. Hier wordt dat “papieren huwelijk” genoemd (in NL katoen). We mogen terugkijken op een jaar vol zegeningen. Groei naar elkaar toe en vertrouwen in God, genieten van het samen zijn en verdieping van de al jaren bestaande vriendschap. Zoals onze Bijbeltekst zegt: “U hebt ons de weg naar het leven getoond, Uw nabijheid zal ons vervullen met vreugde.” Hand. 2:28

 

Al een tijdje zijn we bezig met oefenen en papierwerk voor het behalen van ons rijbewijs. Dat gaat hier zoals alle (administratieve) zaken, heel anders (lees: omslachtiger) dan in Nederland :). Wilfredo kan al wel auto rijden, maar moet natuurlijk alsnog theorie en praktijkexamen doen. Hier moet je dan allerlei administratieve papieren afwerken bij verschillende instanties, waardoor het toch altijd even duurt. Zo moeten we zelfs medisch en psychisch worden goedgekeurd. Met alle papieren: van de kliniek, van het niveau onderwijs, van de rijschool voor theorie, identiteitsbewijs, moeten we andere papieren regelen bij het Ministerie van Transport; dán mogen we afrijden en hopen dat degene die het beoordeelt niet graag een extra zakcentje wil door je te laten zakken... maar goed, om het de moeite waard te laten zijn, moesten we natuurlijk wel zorgen dat we ergens in konden rijden, dus hebben we een klein-maar-fijn autootje gekocht: een groene kever van 1982! Goed en groot genoeg voor ons nu. We zijn er erg blij mee!

Zoals jullie weten werk ik, Judith, nu fulltime in het zendingsteam, waar het werk zich altijd uitbreidt en we steeds meer taken op ons gaan nemen. Naast het administratieve werk en de Public Relations, doen we samen met Wilfredo al het werk met de jeugd: zowel jeugdweekenden als het opleiden van nieuwe jeugdleiders. Vorig jaar werkte Wilfredo nog voor de burgerlijke gemeente in plattelandsontwikkeling, maar gezien er dit jaar verkiezingen plaatsvinden, worden vooral bouwprojecten gepriorizeerd en mensen die (stiekem) bijdragen aan de verkiezingscampagnes, en dus krijgt hij nog geen regelmatig werk, want daar werkt hij niet aan mee.

Wilfredo heeft gelukkig daardoor wel de supervisie van het Timmer-leer-werkplaats-project in Sucre kunnen doen en deze goed kunnen afsluiten. Hij heeft voor de maand mei twee opdrachten aangeboden gekregen om workshops te geven in het binnenland en ook een korte opdracht voor Nestlé, die bij de boeren in het binnenland de melk ophaalt en in Cajamarca gedeeltelijk verwerkt. We hopen dat dit laatste werk een ingang geeft bij het bedrijf voor stabieler werk en inkomen. Om de kansen te vergroten heeft Wilfredo zich nu ook officieel laten inschrijven in het register van Ingenieurs als Zootechnicus (preventief dierenarts).

Voor de meeste officiële gelegenheden worden er hier ceremonies georganiseerd, waaronder natuurlijk ook deze. In NL heb je dat veel minder, te weinig zou ik haast zeggen, want het is toch ook wel leuk om dit soort gebeurtenissen te vieren.

Aankomend weekend gaan we van start met het eerste jeugdweekend. Toch altijd weer spannend en nu extra-spannend, omdat de persoon die twee workshops zou brengen, vorige week afzei en we geen vervanging hebben kunnen vinden. We hebben de thema’s dus onderling verdeeld en zullen het een beetje zwaarder hebben. We hebben al gehoord dat er rond de 50 tieners en jeugd zullen zijn en we hebben een vol programma. Jullie horen wel als we terug komen hoe het is gegaan, maar we hebben er zin in, want ook al is het lichamelijk vermoeiend, geestelijk en emotioneel pept het je weer op: WERKEN AAN DE NIEUWE GENERATIE!

Van START gegaan!

uit: http://www.gerenfroukje.blogspot.com/

Afgelopen woensdag hebben we de eerste vergadering gehad met alle leiders (ongeveer 40 voorgangers en oudsten) van Sucre en Oxamarca met hun buitenposten (anexos): 18 kerkjes in totaal. Het is elke keer weer een feest om elkaar weer te zien na de regentijd voor het inplannen van het nieuwe seizoen; ook de mensen onderling genieten er enorm van. Zoals we al eerder schreven, wordt dit jaar het programma behoorlijk omgegooid.

De 3-daagse Bijbelconferenties voor de leiders zullen worden gehouden in Cajamarca in plaats van in hun eigen dorpjes. We krijgen de beschikking over de kerk en bijzalen van “onze” kerk hier. Er is ruimte voor de lessen, slaapgelegenheid en ook een keuken waar gekookt kan worden. We verwachten dat er zo´n 45 mensen zullen komen. Er is gesteld dat er minstens 3 leiders per kerk moeten komen, maar er zijn kerkjes, die wel heel klein zijn, waardoor er maar 1 of 2 kunnen komen. We dringen er erg op aan dat er leidersteams gevormd zullen worden, zodat het niet meer van één man zal afhangen. Dat kost voor sommige mensen een omslag in hun denken, maar we geloven dat het beter is voor de voortgang van het werk. Vaak moet één wegens werk of gezondheid een tijd zijn dorp verlaten en dan kan de ander het werk “gewoon” voortzetten.

Er zijn 3 conferenties gepland in Cajamarca. Daarnaast nog 2 conferenties voor (toekomstige)jeugdleiders, ook in Cajamarca. Judith en Wilfredo stellen het programma van de workshops voor jeugdleiders samen en verzorgen ook het programma van de jeugdweekenden. Verder zijn er in het binnenland 3 jeugdweekenden gepland en 2 huwelijksconferenties met een top van 40 echtparen om beter aandacht aan iedereen te kunnen geven. Deze weekenden en huwelijksconferenties worden in de campo gehouden.

Tijdens de vergadering komen er allerlei meningen van de mensen naar voren en merken we vooral dat het heel erg nodig is dat de lessen verdiept worden met onderwerpen als leringen over sektes, administratie van de gemeente en conflictbeheersing, e.d.. Dat naast de onderwerpen van hermaneutica en homiletiek. We zoeken buiten het gewone team ook gastdocenten, dat is ook een onderwerp van gebed.

• 30 April – 2 Mei – Jeugdweekend in OXAMARCA (Wilfredo en Judith)
• 15 - 16 Mei – Jeugdleidersconferentie in CAJAMARCA (Wilfredo en Judith)
• 31 Mei – 3 Juni – I Leiders Conferentie in CAJAMARCA
• 11-13 Juni – huwelijksconferentie in OXAMARCA
• 14-16 Juni – huwelijksconferentie in PIOBAMBA
• 2-4 Juli – Jeugdweekend in SUCRE (Wilfredo en Judith)
• 26-29 Juli - II Leiders Conferentie in CAJAMARCA
• 5-6 Augustus – Zondagschool-seminar in PIOBAMBA
• 27-29 Augustus - Jeugdweekend in SUCRE (Wilfredo en Judith)
• 13-16 September - III Leiders Conferentie in CAJAMARCA
• 8-10 de Oktober - Jeugdleidersconferentie in CAJAMARCA (Wilfredo en Judith)
• 8-9 de Oktober – Zondagschool-seminar in OXAMARCA
• 21 Oktober – Algemene vergadering voor evaluatie en afsluiting 2010

Praktisch in Gods werk

Afgelopen week is de vakantie-bijbelschool voor kinderen geweest. In ons kerkje hebben we daar met de kinderen van de buurt aan meegedaan. De kinderleidster is sinds januari naar haar familie in een andere streek en heeft niemand in haar plaats aangesteld, waardoor ook Wilfredo af en toe invalt als zondagschool-leider. Op zich best leuk, want dan mag ik helpen knutselen, wat ik leuk vind en doet Wilfredo de les voor de kinderen, waar hij beter in is; hij heeft ook ellen veel meer geduld :). Twee andere juffen hebben de kinderen van onze kerk dus een hele week verhalen en knutselwerkjes verzorgd en gisteren is alles met een groot kinderfeest in de hoofdkerk afgesloten.

We vroegen de kinderen ook wat te doen in de “grote-mensen-dienst” en dat hebben ze heel leuk gedaan: een klein theater over de barmhartige Samaritaan en een choreografie op een kinderlied. Over het algemeen zien we niet zoveel van de kinderen, omdat ze altijd zondagsochtends bij elkaar komen en wij ’s avonds dienst hebben. Dit is in verband met het feit dat we maar één ruimte hebben. Om de kinderen toch een beetje bij de gemeente te betrekken, zullen we regelmatig speciale zangdiensten met specials van de kids inplannen.

Daarnaast zijn we weer met kracht van start gegaan met de tieners en jeugd. Beetje bij beetje vielen er veel af van de groep die samenkwam, en dat bracht ook best wat zorgen gezien het feit dat de buurt waarin de kerk staat, best jong is. We willen graag een interessant en aantrekkelijk alternatief bieden aan zoekende jongeren, in een buurt waar vele jongeren van de middelstand hun tijd verdrijven in drugs en alcohol. We zouden graag de ruimte willen scheppen, waarin ze open over hun twijfels en vragen kunnen praten. Daarom zijn we van start gegaan met een etentje in de kerk, waarna we de film Facing the Giants hebben gezien. Het is toch vaak de realiteit van de jongeren, die als mislukkelingen worden bestempeld, en zoals de film ook laat zien: zoals je jezelf ziet en waar je in gelooft, zo wordt je ook, positief en negatief. Aankomende zaterdagavond zullen we de film afkijken en hopen we weer dat de 24 jongeren die er waren, weer samen met ons dit jaar willen beginnen om er een levende groep van te maken (in alle opzichten)! **foto van Ismael, onze jeugdleider**

Wilfredo en ik zijn ook druk geweest om een projectje in elkaar te zetten en voor financiering te presenteren, samen met Gilmer, de voorganger die verantwoordelijk is voor de regio van Oxamarca (binnenland van Cajamarca, zo’n 8 uur hier vandaan met de bus). In de landelijke gemeenschappen van het district van Oxamarca leven de families over het algemeen in huizen van één of twee kamers, waarin zowel mens als dier leeft, en ook de producten van de oogst worden bewaard. Om kou tegen te gaan, zijn de ramen klein en daardoor is er weinig ventilatie en is het donker. De traditionele ovens bevinden zich meestal in het midden van het huis waar de vrouwen voedsel op een vuurplaats bereiden van drie stenen en brandhout daartussen. De rook vult het huis en veroorzaakt irritatie aan de ogen en ademhaling, vooral aan de vrouwen en de kinderen, naast brandwonden. De bouw van de ovens die het project voorstelt, veronderstelt een vermindering in de consumptie van brandhout tot 50%, waardoor het ook een verbering voor het milieu inhoudt, de vermindering van rook, grotere veiligheid voor de kinderen en comfort voor de vrouwen. Via ontwikkelingsprogramma´s worden dergelijke ovens gepromoot, dat wil zeggen, er wordt voorgedaan hoe ze het zouden kunnen bouwen, maar vervolgens worden ze zowel financieel als praktisch aan hun lot overgelaten, en komt er dus weinig verbetering in hun leefomstandigheden. Dit willen we dus graag verbeteren, daarnaast willen we met dit project ook bijdragen aan het verminderen van de chronische ondervoeding van de kinderen, door het aanleggen van moestuinen en geven van workshops over voeding en hygiëne in de bereiding van lokale producten.

Over praktisch werk en ontwikkeling gesproken… de hele week hebben mijn ouders bezoek af en aan, omdat het schooljaar deze week zal beginnen en de kinderen van trouwe gemeenteleden ondersteuning krijgen met schoolspullen, zodat ze een eerlijke kans krijgen om de basisschool af te maken. Na een aantal jaar zien we hier de vruchten ook van, want steeds meer kinderen gaan door naar de middelbare school, waar ook weer een beurzensysteem voor is opgezet. Er zijn nu 16 jongelui die een prestatiebeurs krijgen; dat wil zeggen die een 14 gemiddeld (voor NL een 7) moeten hebben om in het programma te worden opgenomen, zodat ze schoolspullen, uniform en schoenen kunnen kopen.

Wat kan er toch veel gedaan worden met jullie steun. Zonder die directe betrokkenheid, zowel in gebed als financieel, is het moeilijk de vicieuze cirkel van armoede te doorbreken.