Weekje werk

Mijn lieve vriendin Anja is bijna een weekje bij me en ik wou dat de tijd stilstond. Ik loop nogal eens tegen dingen aan: ik ken de cultuur goed, ben er opgegroeid, maar heb ook mijn Nederlandse cultuur, dus van beiden wat. Ik merk dat mijn contact met Nederlandse vriendschappen vaak makkelijker en dieper is dan die ik hier dichtbij heb. Ik heb vrienden, maar één GOEDE vriendin en daar lopen afspraken vaak anders mee, ook omdat deze maatschappij nou eenmaal zo is dat je bij het moment leeft en er dus zomaar wat kan tussenkomen... uitspraken als: “de tijd heeft me gewonnen, er kwam iets tussen” zijn de meest gebruikte woorden geloof ik. Dus pas ik me daar ook een beetje op aan hihi. Maar het is wel belangrijk te laten weten als iemand op je rekent en gelukkig beginnen sommigen dat ook te begrijpen. Overal is wat hè?

Het werk... PERU is een land waar alles en niets kan tegelijkertijd... Werken voor de overheid, waar dan ook ter wereld, is vaak frustrerend. Als je iets voor elkaar wilt krijgen kun je jaren wachten op medewerking en ondertussen word je wel beoordeeld op resultaten. Degenen die werken worden beoordeeld en degenen die vooral geen poot uitsteken worden genegeerd en zitten hun tijd wel uit. Toch kan ik niet stil blijven zitten en wil ik wat betekenen voor de tijd dat ik het uithoud :)

Ik ben vooral de laatste tijd bezig met sensibilisatie op milieugebied: waterkwaliteit en gebruik, luchtkwaliteit en klimaatsverandering en ontbossing. We hebben zelfs een optocht met theater gedaan door de markt zodat mensen minder afval zomaar op de grond zouden gooien. De schooljongens die de sketch deden spraken de mensen aan om ze op hun verantwoordelijkheid te wijzen: het was bijen een openlucht evangelisatie hihi. Vanaf december willen we beginnen met een campagne voor de verzameling van batterijen. We hebben hier een grote afvalberg zonder enige bescherming voor mens en milieu waar AL HET AFVAL heen gaat: ook chemisch afval van huishoudens en ziekenhuizen. Dit is best moeilijk in te voeren, gezien mensen helemaal niet gewend zijn om het afval te scheiden, niet eens altijd aan de straat te zetten en dus komt dat in de rivier terecht, laat staan dat je vraagt dat ze het naar bepaalde punten brengen, maar we willen de uitdaging aan!

Ik werk op de afdeling milieueducatie en belei. Op beleidsgebied ben ik aan het proberen een goede planning op te zetten door allerlei richtlijnen in documenten te zetten voor de priorisering van programma´s en projecten op korte en lange termijn. Deze documenten die we in workshop op provinciaal niveau hebben ontwikkeld moeten dienen om de nationale milieuoverheid te laten zien hoe we werken en daar een certificering voor de ontvangen die ook weer openingen geeft tot internationale samenwerking. Dit moet allemaal voor december!

Tegelijkertijd ben ik aan het kijken of er alternatieven zijn, want ik merk wel dat dit werk mijn plaats niet helemaal is. Dan moet je vooral denken aan projecten. Ik denk aan “biodigestoren” (gisten van organisch afval), wat een heel mooi alternatief is voor mest (vloeistof) en brandstof (methaangas). Maar ook een milieu-sensibilisatie-programma voor het binnenland. Maar dit is best wel moeilijk omdat je dan vanaf nul begint en niet in een team, maar eerst alleen een plan van aanpak bedenken gebaseerd op een diagnose. Een beperking is de toegankelijkheid tot de dorpen en het feit dat een meid en helemaal een blonde niet veilig alleen kan reizen naar die dorpjes. Ideeën die nog vorm moeten krijgen.

In de kerk ben ik natuurlijk ook weer bij het muziekteam. Dit vind ik voor mij de mooiste taal om alleen en samen dichter bij God te komen. Om de twee weken zing ik mee en dat is dan meteen de drie diensten die we hebben: 7.30-9.30, 10.00-12.00 en 19.30-21.30. Dit is vooral om iedereen de gelegenheid te geven naar de dienst te gaan, gezien een dag niet werken voor velen toch letterlijk betekent dat er geen brood op de plank komt. Dus best zwaar zo´n dag, maar toch ook echt een zegen voor alle partijen.


Anja en ik willen dit weekend naar het strand: even goed uitwaaien! Ieder moment dat mogelijk is ben ik bij dr en gaan we even een rondje doen of gaat ze met mij mee naar wat activiteiten, maar ik moet toch dagelijks op het werk verschijnen. Recht op vrije dagen of uren heb je niet en nooit, dus is het goed te begrijpen dat velen gewoon even gaan tekenen en met een of ander excuus weer verdwijnen tot ze weer moeten tekenen... zo houd de maatschappij zich op dit niveau in stand. Anyways: ik heb het nodig even uit te waaien, niet door de werkdruk, maar de psychologische druk en An heeft ook een zonnetje nodig want in NL is dat nu echt ver te zoeken :P

Verjaardagsbezoek!

Vanavond 7.00 PM onze tijd is Anja, een vriendin uit Nederland... nou ja, Friesland :) in Perú aangekomen en morgenochtend kan ik haar van het airport in Cajamarca ophalen... ja, ja, we hebben hier een vliegveldje ja!

Ik ben dubbelblij omdat ze er juist met mijn verjaardag is - 16 November - en het lang niet altijd lukt om er een leuke dag van te maken, gezien ik altijd vrienden mis... een logische consequentie van in verschillende landen en zelfs verschillende werelddelen voor langere tijd te hebben gewoond... verrijkend en tegelijkertijd verarmend ;)

Twee vriendinnen hadden het idee een actie te doen om wat financiële steun te geven gezien mijn loon natuurlijk lokaal is, en als ik een keertje naar NL wil kunnen, de uitgaven toch echt internationaal zullen zijn. Een tijdje geleden is mijn tas geroofd en daar zat naast een deel van mijn loon, mijn memory-stick met al mijn werk, ook mijn camera in - en jullie weten hoe erg ik van fotografie houdt! Het is me niet gelukt deze schade financieel bij te spijkeren en als mijn ouders in Cajamarca zijn, kan ik gelukkig altijd hun camera lenen, maar zoals bekend is, gaan ze ook veel het binnenland in.

Ik vind het niet alleen leuk te fotograferen, maar jullie ook middels deze foto´s op de hoogte te houden, want beelden zeggen vaak meer dan duizend woorden niet waar? Dus vond ik het leuk om, in plaats van "gewone" financiële steun te vragen, een nuttig verjaardagscadeau voor te stellen waaraan ieder een beetje kan bijdragen als hij/zij dat zou willen. Dit cadeau brengt Anja mee (in geloof) en hoop dat het dan langzamerhand terugbetaald kan worden (ook in geloof :)). Dit kan door storten op postbanknr: 6810280, J.A.Prakken te PERU.


Hier het plaatje van wat ik binnenkort hoop te gebruiken voor mooiere plaatjes :)

Er even Tussenuit...

De afgelopen dagen hadden we zomaar een paar dagen vrij. Als SNP-gecontrateerde (servicios no personales = niet personele/persoonlijke services) bij de gemeente heb je nergens recht op: geen verzekering, geen pensioen en geen vrije dagen... dus was wel erug blij met deze samengestelde dagen... 1 November is namelijk vrije dag om alle heiligen, dan is vrijdag er automatisch bij zodat het toerisme wordt bevorderd (moet die dag dan wel weer aankomende zaterdag inhalen...) en maandag was de dag van de gemeente-werker... duzzz was erug blij en hebben deze dagen genomen om even weg te waaien bij het strand. Een vriendin heeft een appartement in Chiclayo, hier 6uurtjes vandaag en daar zijn we met mijn ouders geweest. Twee daagjes even weg van de drukte en de regen die nou begonnen is. Het is nog niet helemaal zomer aan de kust, maar wel af en toe lekker zonnetje. Morgen weer aan het werk, deze week goed druk omdat ik een paar conferenties aan het organiseren ben: over klimaatverandering en ook voor de Nationale bos-week (1ste week van november), dus veel mensen benaderen en regelen: locaal, vertegenwoordigers van organisaties, pers, enz.

Maar... donderdag is weer een staking voor gemeentewerkers aangekondigd... ga dit keer toch echt schriftelijk indienen dat ik geen tijd heb voor dat soort bezigheden... ja, want je bent dan niet vrij hoor! Je moet VERPLICHT aan de acties mee doen enzo... nu dus even niet :)

Chiclayo is a city on the northern coastal plain in Peru. It is 95 feet above sea level.

Since the city is located in a productive valley, there is strong agriculture, such as rice production, sugar cane and cotton.

Chiclayo is well known for its archaeological sites, such as Túcume, Batán Grande and Huaca Rajada. In 1987, in Huaca Rajada (more often referred to as Sipán), a Moche mausoleum was found. The most significant discovery was the tomb of the El Señor de Sipán, who archaeologists have concluded was a royal ruler from over 1600 years ago. His clothes were adorned with jewels, gold, and silver, these artifacts can be seen in the Tumba Real, in Lambayeque.

Weer in de lucht!

Na een jaar in Perú, twee jaar geen Nederlandse grond te hebben geraakt en drie jaar niet meer in de lage landen te wonen, wordt het tijd een website aan te maken en jullie weer regelmatig op de hoogte te houden... hier heb ik geprobeerd een samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen twee jaar op te zetten kijk maar rond!!

Toch fijn contact te blijven houden! dus ik heb nu de taak dit bij te werken... ik hoop dat je meekijkt...

Aardbeving PERU

Hier een berichtje uit Perú. Waarschijnlijk hebben een aantal van jullie via persberichten vernomen van de aardbeving die Peru getroffen heeft. Enkelen hebben inmiddels geïnformeerd of wij er nog zijn. Dat laatste is dus het geval. Het epicentrum lag vlakbij Pisco, een uur of drie ten zuiden van Lima aan de kust. Met een sterkte van 7.9 op de schaal van Richter zorgde de beving voor veel schade en leed ook in omliggende gebieden: Ica, Chincha en Paracas (van de zeehondjes) zijn zwaar getroffen. De afstand tot Cajamarca waar wij wonen is ongeveer 1.300 km. Wij hebben de beving van 6.40 uur avonds overigens wel kunnen voelen. Er zijn direct ongeveer 600 doden gevallen. Er overlijden nog steeds mensen aan hun verwondingen en van afgelegen bergdorpen komen steeds meer berichten over doden, gewonden en schade. In Pisco is 85 % van de woningen met de grond gelijk gemaakt. Veel doden vielen in de kathedraal waar net een mis bezig was en die volledig instortte tijdens de twee minuten durende beving. 630 van de 650 Gevangenen zijn ontsnapt door instortende gevangenismuren. Menselijk leed is vaak het ergste om te zien. Vaders met dode kinderen in hun armen, kinderen voor huizen waar hun ouders onder verdwenen zijn en die alleen overblijven. Binnen een paar uur wordt de schade duidelijker. Waterleidingen verdwenen, elektriciteit afgesneden, wegen en bruggen ingestort. Daardoor grijpen ziektes erg snel om zich heen, de reuk, overal stof, tenten kunnen niet worden aangevoerd want er zijn geen wegen meer. De eerste uren functioneerden de mobiele telefoons erg goed. Daarna breekt er een ijzige stilte aan want het opladen van de telefoons is onmogelijk geworden door gebrek aan elektriciteit. 's Avonds gaan de dieven op pad en wordt er veel gestolen en geplunderd. Sommigen zijn volstrekt hopeloze burgers op zoek naar eten en water, anderen zijn handige ontsnapten die misbruik maken van de situatie en de gestolen waar vervolgens erg duur verkopen. In het hele land en dus ook in Cajamaraca worden solidariteitsacties gehouden, geld en goederen ingezameld voor de getroffen zone. Voor de overheid wordt dit een serieuze test of ze de logistiek aankunnen om alles snel en eerlijk te verdelen, zonder veel vriendjespolitiek en corruptie. En vervolgens de wederopbouw: scholen, gezondheidsposten, wegen en communicatiekanalen. Aangezien het getroffen gebied aan zee ligt werd er even gevreesd voor een Tsunami na enkele dagen maar die lijkt vooralsnog uit te blijven. Mijn ouders waren en zijn juist deze week in Huancayo geweest en hebben er meer van gevoeld dan de "Schommelingen " die we in Cajamarca voelden. Daar zijn geen gebouwen ingestort, maar wel veel muren gescheurd. In het dorpje waar de school staat die mijn moeder heeft helpen opzetten is nog helemaal intact omdat het goed gebouwd is en juist van adobe en niet van bakstenen! De vraag is wel of ze binnenkort terug kunnen, gezien er veel instabiliteit is in de tunnels onderweg naar Lima. In Nederland zal de berichtgeving over Peru weer redelijk snel verdwijnen, in Peru hebben wij voorlopig het eerste jaar onze handen vol om hier weer een beetje bovenop te komen. In Cajamarca valt het allemaal mee, al bereiden we ons voor op prijsverhogingen en wat schaarste aan transportmiddelen.

Aan het WERK!

Wat is het ontzettend lang geleden dat ik even ben gaan zitten, de tijd heb genomen om wat te schrijven, over hoe het nou is, waar ik zit, wat ik doe, enz. Als ik het me goed herinner, stuurde ik de vorige keer foto's met het verhaal dat ik geholpen had bij de overgang van de locale regering… Sinds half januari ben ik aan het werk op de milieuafdeling van de Gemeente Cajamarca. Deze afdeling is verdeeld in (ik zal het maar vertalen, want de Nederlandse termen weet ik even niet): Schoonmaak en Afval, Parken en Tuinen, Milieuhygiëne en Milieumanagement. Toen ik net begon, stond (en nog) de hele boel op z'n kop, want als er een nieuwe regering komt, een nieuwe burgemeester met zijn hele club, moet alles anders ongeacht het werk dat eerder gedaan is. Alle bazen en leidinggevende mensen moeten van dezelfde politieke partij zijn, want anders kun je ze niet vertrouwen. Om deze hele reorganisatie, die nog steeds aan de gang is, was nog niet goed bepaald onder welke afdeling ik zou werken. Er werd een Technisch groepje gevormd die verantwoordelijk zou zijn voor het opstellen van de Milieupolitiek, gezien die er nog helemaal niet was op locaal niveau. De eerste drie maanden ben ik voornamelijk hier mee bezig geweest: een globale diagnose maken van de actuele situatie op gebied van waterzuivering, biodiversiteit, milieuconflicten door de goudmijnen, afvalmanagement en luchtverontreiniging. Dit alles vooral door interviews gezien er nog weinig echt goed is onderzocht en vastgelegd. Daarnaast veel vergaderingen (houden ze in de gemeentes wereldwijd van he?) en coördinatie met milieugroepen van de regering op niveau DEPARTEMENT (groep die de provincies van de regio Cajamarca vormt). De vierde maand, dus April, ben ik voornamelijk bezig geweest met het zorgen dat de eerste drie maanden worden betaald en het krijgen van een contract zodat het vastgelegd wordt dat ik toch echt daar werk…dit laatste is gisteren gelukt: k heb een drie-maanden-contract, wat eigenlijk de enige vorm van contract is dat de regering geeft met vaak een eeuwige verlenging waardoor er veel mensen zijn die er al meer dan 10jaar werken, maar nog altijd een maandelijkse verlenging krijgen… dit om onder sociale en economische verplichtingen uit te komen voor de tijd dat iemand in dienst is. De strijd om de betaling van de eerste maanden gaat door… toch heb ik hoop: ten eerste omdat ik weet dat de Hemelse President het laatste woord heeft en omdat Hij "hoge" mensen op mijn pad brengt die me op de een of andere manier verder helpen. Dit alles brengt je toch op een heel ander perspectief van deze maatschappij en hoe het hier werkt… of juist niet werkt. Dat het er niet om gaat hoe goed of slecht je werkt, maar om wie je kent, welke politieke partij je aanhangt en of je ze goed bevalt, of ze je kunnen gebruiken. Conclusie na deze tijd: dit land is er zo aantoe, omdat ze het zelf zo willen… klinkt heel hard ja! En het is zeker wel een generalisatie, maar gezien de natuurlijke bronnen, goud, zilver, koper, veel export flora en fauna, zou het met een goed management omhoog kunnen kruipen. Maar de mentaliteit is anders: In Europa kom je vooral tegen "IK wil carrière maken, IK wil vooruit komen en waar de ander blijft maakt me niet veel uit"; hier kom je vooral tegen "Maakt me niet uit of ik zelf vooruit kom, als de ANDER MAAR NIET vooruit komt"… dus komt NIEMAND vooruit. Een tijdje heb ik bij een NGO geprobeerd om het efficiënter te maken, wat meer voor elkaar te krijgen in minder tijd. Dit door het beter voorbereiden van vergaderingen en steeds navraag te doen naar eerdere afspraken… maar doordat het sisteem en de gedachtegang toch echt anders is, is het een kwestie van HELE lange adem. De vorm, de formaliteit wordt belangrijker beschouwd dan het effectieve resultaat. Je moet een balans zien te vinden tussen het sisteem hier en dat (op Europese of andere maner) effectiever maken. Dit is voor alle partijen een leerproces. Mijn ouders zijn zo´n vier maanden in Nederland geweest, maar zijn inmiddels terug. Deze week is de eerste vergadering geweest met alle leiders van de kerkjes in de bergen zodat er een jaarplan komt en het snel goed van star kan gaan. Ook weer hier zien we dat we soms te snel willen gaan, dat we soms al oplossingen willen zoeken voor een probleem dat de mensen zelf nog niet zien. We moeten niet vergeten dat we in Nederland informatie en prikkels ontvangen van kleins af aan, waardoor je vergelijkingsmateriaal hebt en er behoeftes worden gecreëerd waarnaar je gaat werken. Die ideeën en prikkels worden hier pas ontvangen door de mensen als er contact is met mensen zoals mijn ouders. Ze kunnen laten zien hoe het anders, simpeler, makkelijker, duurzamer kan met de middelen van hun eigen streek, zonder meteen een copie te willen maken van hoe het in de steden gaat. MAAR de kern is altijd: de behoefte naar verandering moet van henzelf komen, anders zal al het werk voor niets zijn en in elkaar storten als de hulp wegvalt.

In de tijd dat mijn ouders weg waren heb ik ook sterk ervaren dat we in de kerk ook familie hebben en de mensen naar me omkeken: echt omkeken. Het is hier heel gewoon te groeten op de volgende wijze: hai, hoe gaat het, hoe is ´t, wat is er, wat zegt je? – dit alles samen in een adem... om vervolgens weer verder te lopen. Een wereldwijd syndroom van het zogenaamd vragen, maar vooral geen antwoord verwachten. Erg grappig om erover na te denken... toch geweldig te weten en soms haast verrassend dat mensen het echt vragen. De wereld zit vol verrassingen, mooi en minder mooie, er zijn ontzettend mooie plekken, hier en daar, er zijn goede en slechte relaties met mensen... gelukkig zijn die er overal. Het maakt niet uit welk in werelddeel je je bevind, alles heeft positieve en negatieve kanten. Het gaat erom hoe je kiest te leven, of je weet te genieten van de kleine goede dingen van alledag, en je dit zelf steeds weer herinneren... Dankbaar zijn, want het is makkelijk te klagen vergeleken met iedereen die het beter heeft, maar er zijn altijd massa´s die niet zoveel hoop meer hebben en die ons nodig zouden kunnen hebben, al was het om naar ze te luisteren.

Het is het zeker frustrerend te zien hoe mensen SOMS zelf zorgen dat ze in armoede blijven. Is het daarom onbegonnen werk of een druppel op een gloeiende plaat? NEE! Es is altijd hoop als je weet dat het Evangelie juist inhoudt dat je ANDERS moet zijn, je juist niet conformeert met wat je hebt, maar de behoefte heb naar vooruitgang op spiritueel, economisch en maatschappelijk gebied. Deze boodschap is de motor van het werk en de hoop voor de mensen hier.

Dit zijn mijn gedachten vandaag en daar wil ik nog aan toevoegen dat ik jullie echt niet vergeet, dat ik vaak in gedachten iedereen bezoek, maar dat alle activiteiten die mijn tijd vol maken me af en toe letterlijk vloeren en ik geen puf meer heb om te schrijven... maar wel om te lezen!!!

Hollandse ijscoman brengt Peruaans stadje werk en nieuwe trots

Voormalig ontwikkelingswerker Pim Heijster kocht het boek ’Hoe maak ik ijs’ en begon een ijszaak in het Peruaanse Andesgebergte.

Een zwerm jonge scholieren in uniform verdringt zich rond de glazen ijskast. Ze zwaaien met een net gekocht bonnetje waarmee ze een ijsje kunnen kopen. Achter de balie staan drie jonge vrouwen in oranje overalls, met op hun rug in grote letters: Heladeria Holanda – IJszaak Holland.

„Het zijn topdagen”, constateert eigenaar Pim Heijster (45) tevreden. Zes jaar geleden startte hij in Cajamarca, een stadje in het Peruaanse Andesgebergte, deze Hollandse ijszaak. En nu is zijn zaak met vier filialen een begrip in de stad en hijzelf is een bekende Cajamarquino.

„Zeven jaar geleden liep mijn contract als ontwikkelingswerker af. Ik heb mijn Peruaanse vrouw aangekeken met de vraag: ’wat gaan we doen?’ In Nederland had ik na vijftien jaar werken in het buitenland niet veel te zoeken, en zij nog minder. Dus bleven we hier. Het beginnen van een ijszaak was een oude droom van mij. Een vriend van me had in Ecuador veel succes met deze formule. Dat vond ik prachtig.”

Heijster kocht voor 100 dollar het boek ’Hoe maak ik ijs’. Zijn vrouw Luz Marina is dierenarts, gespecialiseerd in melkproducten. Samen investeerden ze 30.000 dollar in een pand en een ijsmachine. Heijster maakte er een echte Nederlandse zaak van. Overal hangen kleurige posters met bollenvelden, molens en meren. Iedereen die de rekening vraagt, krijgt deze in een rood-wit-blauw klompje. „Een buitenlands bedrijf straalt kwaliteit uit.”

In zijn rode terreinwagen rijdt ’Don Pepe’ ’s avonds de filialen af. Binnen zit het personeel al klaar met het geld van die dag. Opvallend is dat het overal jonge vrouwen zijn die de tent runnen. „Dat klopt. Bij mij werken alleen maar alleenstaande moeders. Dat zijn gemotiveerde mensen, die precies weten waarvoor ze werken.”

Daarnaast werkt Heijster in de keuken met doven. „Fani is mijn keukenchef. Zij kwam hier een paar jaar geleden heel onzeker, zo half voorover gebogen binnen. Nu dwingt ze bij iedereen respect af.”

In Peru ondersteunde hij jonge ondernemers bij het zelfstandig worden. „Ik zei tegen hen ’jullie hebben straks slapeloze nachten, maar daar kom je wel overheen’. Die slapeloze nachten heb ik zelf ook gehad. Het duurde drie jaar voor ik wat winst ging maken.”

Zijn vruchten koopt hij rechtstreeks in bij de kleine boeren. Hij specialiseert zich daarbij in inheemse vruchten, zoals Pushgay, een kleine bosbes uit de bergen, en Capuli, een soort kers die in Peru zelf vergeten dreigde te worden omdat de meeste bomen waren omgehakt. „Cajamarquinos zijn dankzij mijn ijs weer trots op hun eigen producten. Dat vind ik mooi.” De dromen van Heijster zijn nog niet voorbij. Hij is één van de drijvende krachten achter een vierjarig project dat het toerisme wil bevorderen. En zelf heeft hij ook nog een droom. Zijn eigen ijszaak moet uitgroeien tot een toeristische attractie. Eén waarbij je vanaf de tweede verdieping door een glazen wand op de ijsfabriek neerkijkt. In filmzalen krijgen bezoekers te zien waar de vruchten vandaan komen – en wat de stad nog allemaal te bieden heeft.

Binnenkort komt hij naar Nederland om te kijken of hij fondsen kan losweken voor dit project. Even is hij weer de ontwikkelingsondernemer: „Deze stad teert nu op de mijnbouw. Maar dat kan zomaar wegvallen. En dan moet er een alternatief zijn.”