Wilfredo & Judith

11 Nov 2022

Spreuk: “Alles komt op tijd, voor hij die wachten kan"

“Ik weet niet hoe, maar God weet wat Hij gaat doen!”. Marcela wachtte al bijna zes maanden op een operatie, omdat er een groeiende tumor in haar buik was gevonden; maar de dagen verstreken, de weken en maanden gingen voorbij, en het geduld werd enorm op de proef gesteld.

Groeiende tumor

Marcela in het ziekenhuis

Toen Marcela te horen kreeg dat ze een tumor had, werd ze meteen doorverwezen naar de grotere stad Chiclayo. Een operatie was onontbeerlijk en alle noodzakelijke onderzoeken werden gedaan om er klaar voor te zijn. Daarna moest Marcela wachten op een belletje, maar die kwam niet. Zelfs niet toen haar man de regionale gouverneur belde en ze beloofden diezelfde week haar in te plannen: het belletje bleef uit.

Kan niet langer wachten

Julio en Marcela zijn weer thuis in Cajamarca

Na zes maanden wachten en toenemende pijn, nam haar man, Julio, haar mee in de auto, zonder een medische afspraak te hebben. 5 uur rijden naar de kust. Hij wilde Marcela met een rolstoel via de EHBO het ziekenhuis binnen rijden, al zou ze moeten overdrijven. Maar stellig zei ze: “Nee, ik weet niet hoe, maar God weet wat Hij gaat doen!”. Een half uur voordat ze in Chiclayo aankwamen, werd Marcela gebeld door het ziekenhuis: “Waar bent u mevrouw? Er is een bed voor u vrij, maar dan moet u wel vóór 1pm hier zijn, want overmorgen wordt u geopereerd…”

God heeft de touwtjes in handen

Alle deuren gingen ineens open, de dokters waren enorm behulpzaam en Marcela merkte dat God alle touwtjes in handen had en altijd had gehad! Donderdag werd ze geopereerd, van 9am tot 5pm lag ze op de operatietafel. Ze ervoer vrede toen ze er lag: “alsof ik in de hemel ben geweest” zei ze later. Julio vertelt iedereen hoe wonderbaarlijk alles is gegaan en dat Marcella’s God zo goed is geweest, terwijl hijzelf geen Christen is. “We hebben de eerste uitslagen gehad van de biopsie en dat was negatief. Ik heb geloof dat de rest ook zo zal zijn”.

Overvol ziekenhuis in Chiclayo

***De meeste patiënten uit het noorden van Perú, die gespecialiseerde hulp nodig hebben, worden naar Chiclayo doorverwezen (vijf uur met de bus vanuit Cajamarca). Hierdoor zijn er vaak wachtlijsten van meer dan 800 patiënten. Veel van hen zoeken een dure kliniek op. Het is daarom een wonder zoals alles gegaan is bij Marcela.

Bid voor het gezin van Marcela: man Julio en drie volwassen kinderen. Dat ze door het getuigenis van hun moeder, God van dichtbij mogen leren kennen.

Judith en Marcela, diaken van onze gemeente BetEl

Nieuwsflits November 2022

Links:

Leidersconferentie in CAJAMARCA

Jeugdweekend in Oxamarca

Kinderkerstfeest 2021

Het verhaal van Talita
Kerk van Waldesmiro

8 Oct 2022

Leidersconferentie Cajamarca 2022

Na drie jaar konden we eindelijk ook in Cajamarca stad een leidersconferentie organiseren. 41 mannen en vrouwen van het binnenland zijn gekomen om drie dagen Bijbels onderwijs te krijgen en workshops te doen. Helemaal weg uit hun omgeving, weg van het land en de beesten om geconcentreerd aan de slag te gaan.

Hieronder een. Beeld van hoe dat eraan toe gaat: 👉 https://youtu.be/5q2oioiHEUQ 👈

25 Sept 2022

Dag van de Bijbel

Vandaag gingen we met verschillende kerken van Cajamarca de straat op om te vieren dat we Gods liefdesbrief hebben gekregen en de vrijheid hebben om eruit te lezen en te onderwijzen!

18 Aug 2022

Waarom doen we dit eigenlijk?

Een gat in de grond als wc met vieze plankjes om op te staan, geen water om zelfs de handen te wassen, ijzige koude wind, een hard bobbelig matras van stro... Iemand vroeg: waarom doe je dit hier eigenlijk?

L-R: Ronner, Pacífico en Wilfredo bij aankomst

We sturen vaak foto´s van indrukwekkende landschappen en mooie mensen, maar de omstandigheden waarin zij leven zijn vaak niet zo mooi of makkelijk… Ik denk: het is maar voor een paar dagen, niet verder denken en genieten. Genieten? Ja, genieten!

Ver weg

Ontbijt!

Na vijf uur onderweg te zijn geweest, al vragend naar de weg, slingerend door de bergen, komen we 10am in Chugur aan. Bijna 3500 meter boven zeeniveau. Ronner rent naar ons toe. Jullie zijn er! Kom verder! We lopen de heuvel op, waar de kerk al bomvol is en de Bijbelstudies volop aan de gang zijn. We mogen niet naar binnen vóór we het ontbijt op hebben. We krijgen van voorganger Pacifico een bord groene soep, daarna broodjes, daarna nog havermout. Stralend kijkt hij ons aan: eindelijk, eindelijk zijn jullie bij ons op bezoek!

Overvloed

Ik mag ´s middags in de warme “keuken” zitten: een kleine ruimte naast de kerk waar op de grond tussen twee stenen met hout wordt gekookt. De borden worden overvol naar buiten gebracht voor de ruim 200 mensen die zijn gekomen. Ik klets even met de kinderen naast mij en zonder het te merken wordt een extra stuk vlees op m’n bord gedaan. Gastvrijheid is synoniem van eten in overvloed: ook al is het eigenlijk winter, ook al is er nog geen oogst van het droge land en leven ze hier in (extreme) armoede.

IJzige kou

Het zonnetje schijnt ´s ochtends, maar al snel wordt het bewolkt en gaat het miezeren. Brrrr, vijf lagen kleren, jassen, muts en shawl. Met dezelfde kleren gaan we laat in de avond slapen. Ja echt, zo koud is het! Wederom denk ik: wij gaan morgen naar huis... zij wonen hier in de hoogte, de modder en de kou. Toch lijken zij daar nu geen last van te hebben, want de dienst gaat tot bijna middernacht door. Ze genieten zichtbaar van het samen zijn en de muziek met een oude synthesizer en een viool.

Heimwee

Als het afscheid komt zie ik uit naar een warme douche en mijn zachte bed, maar terwijl ik dit schrijf mis ik die gastvrijheid en warmte van “onze” mensen weer. Wat kunnen we nog veel van ze leren!