Diversiteit in muziek

Tijdens het congres hebben we veel verschillende soorten muziek gehoord. Hier een paar verschillende muziekstijlen die we in Peru veel horen. De stijl is afhankelijk van de streek, het weer, de mensen, de cultuur, de diversiteit die we hier in ons land hebben.
Als je betere kwaliteit wil horen, moet je vooral komen! ;) Klik voor meer informatie HIER

Geduld is een schone zaak

Als je ongeduldig bent en niet goed kunt wachten op je beurt, nodig ik je uit eens een paar maanden naar Peru te komen. Je krijgt dan een gratis cursus karaktervorming: je leert niet alleen geduld te hebben, maar ook creatief te zijn, je beter in anderen te verplaatsen en vooral ook je irritaties en wanhoop om te zetten in nog meer geduld. Het maakt immers niets uit wat je zelf voelt of denkt, maar het gaat om hoe je een ander ertoe kan zetten je toch verder te helpen. Een waardevolle les.

Bij de kassa

Gisteren bijvoorbeeld... bij de kassa... Als je midden op de dag in de grote supermarkt wil afrekenen en er zijn veel mensen (weekend bijvoorbeeld), kun je niet rekenen op een stem die zegt: “kassa bij a.u.b.”. 2 van de 15 kassa’s zijn open, omdat de rest van het personeel is gaan lunchen (de warme maaltijd). Gelukkig zijn de meeste klanten dan vaak ook aan het eten, en met een beetje geluk is de rij dan niet zo lang. Maar, wat als er iets mis gaat met afrekenen? Dan moet de supervisor erbij komen en moet er overlegd worden hoe dat op te lossen, terwijl ze niets begrijpend naar het schermpje staren. Komen ze er na 15 min niet uit? Nou, dan haal je weer langzaam alles uit je tassen en zet het weer netjes op de band. En dan klaar? Nee, dit keer was het nog niet opgelost, want het “systeem” (onthoud dit woord) begreep niet goed wat aanbieding en wat korting was (ja, is totaal verschillend!) en dus moesten we die twee ook nog scheiden op verschillende bonnen. Nee, we hadden niet 5, maar meer dan 50 producten! Uiteindelijk konden we na bijna een uur met onze kar met boodschappen weg... waar lag dat aan? aan “el sistema”.

Hét systeem

“Het systeem” lijkt een eigen wil te hebben, want voor welke operatie, overschrijving, betaling moet er “sistema” zijn. Als die er niet is, moet je gewoon weer wachten of later terugkomen. Dit is voor betalingen van water, elektriciteit, telefoon, of voor afspraken bij de dokter of kopen van bustickets, noem maar op! Voor het betalen van de rekening van alle vaste lasten, moet je iedere maand naar een loket of betaalkantoor. Nee, geen automatische overschrijving, nog nooit van gehoord. Internet bankieren kunnen we tegenwoordig met aangesloten bedrijven. Zo kunnen we gelukkig elektriciteit via internet betalen, tenminste, als meneer “sistema” en ook is, maar water nog niet. Dus daar gaan we netjes weer voor in de rij staan.

Bij de dokter

Dan hebben we het niet eens gehad over de gezondheidszorg. We hebben gelukkig een nationale ziektekostenverzekering waardoor we niet naar het staatsziekenhuis moeten voor een afspraak, zoals vele onverzekerde mensen. Daar moeten mensen vanaf 4.00 of 5.00 a.m. in de rij staan, in de kou, om een afspraak te krijgen. Als je net te laat in de rij kwam en het totaal aantal afspraken van de dag is bereikt, mag je het de volgende dag weer proberen. In ons geval kunnen we om 6.00 a.m. bellen en dan krijgen we een afspraak met de specialist vier dagen later. Dat is dus een hele luxe. Er wordt een bepaalde tijd bij vermeld, maar dat is relatief. Als je om 8.20 een afspraak had en kan dan niet, kom je gewoon 11.40 en degenen die er wel zijn worden eerder geholpen. Omgekeerd kan ook en dat geeft een chaos. Sommige dokters roepen de namen die ze op hun patiëntenlijst hebben en anderen doen het op volgorde van aankomst. Dit alles heeft tot gevolg dat iedereen in de overvolle gangen bij de deurtjes staat te dringen, te trekken en te duwen om te zorgen dat ze aan de beurt komen. 

Vorige week gingen we met Esther naar de kinderarts voor controle. De dokter zei dat hij “mebendazol” had voorgeschreven. Ik keek op het briefje en zag toch echt “albendazol” staan. Nee, zei hij “mebendazol”. OK, we gaan naar de apotheek. Daar kregen we natuurlijk “albenzazol”, 20ml. Maar ik moest 5ml, 2x per dag en voor 3 dagen geven... dit kan niet. Ik ga weer terug naar de arts. Weer wachten tot de andere patiënt eruit is. “Oh ja” zegt de dokter, ik dacht dat je “mebendazol” zou krijgen, dat is 30ml... Bij de apotheek kreeg ik ook nog eens het verkeerde drankje en niet een hoestdrank voor Esther. Weet niet of “el sistema” dit ook verkeerd had begrepen, of dat de werknemer aldaar het niet zo nauw nam.

Zelf had ik ook een afspraak bij de dokter om uitslag van een laboratoriumonderzoek te krijgen. We wonen hier al langer, dus was er zelf al achteraan gegaan. Het zou 5 werkdagen duren, maar voor de zekerheid na 8 dagen even nagevraagd. Inderdaad nog geen resultaten in het “systeem”. Zei de jufvrouw: ga morgen 7:30 a.m. bij het laboratorium kijken wat er aan de hand is. Daar ging ik braaf heen, maar er was niemand. Na een half uur rondlopen, komt een man naar me toe: “Nee, het personeel is in januari met vakantie, later op de dag komt er misschien iemand naar het “systeem” kijken om er alle resultaten in te zetten”. 

Weer terug bij het andere ziekenhuis, waar we doktersafspraken worden gegeven (dus niet hetzelfde gebouw), weer iemand anders erover gesproken. Die verzekerde mij dat er iemand om 11.00 a.m. naar het lab zou gaan om alle resultaten in het systeem te zetten. Ik had 10.00 a.m. de afspraak bij de dokter, maar gezien er om 10.30 nog vier wachtende voor mij waren, had ik die tijd misschien wel. 11.30 a.m. ging ik nogmaals vragen bij de juffrouw: “Ja, er is zojuist iemand naar het lab gegaan... vraag anders aan de dokter of je vanmiddag 2.00 p.m. mag komen, dan staat het er echt zeker te weten in...”. Zelfs de dokter geloofde niet meer in het systeem, maar zei dat hij het wel wilde proberen. Dus ik weer om 2.00 p.m. wachten op de dokter tussen alle andere dringende personen bij de deur, om vervolgens weer te horen te krijgen dat er niets in het systeem staat. Zo wordt je vanzelf ziek, niet waar? 

Vandaag, bijna een week later, eindelijk iemand in het laboratorium aangetroffen. Er stond inderdaad nog niets in het systeem. Ik ben erbij blijven zitten zodat het sisteem me morgen kan zeggen wat de uitslag is. Dus wie weet hoe het me morgen gaat bij de dokter. Wie weet is het systeem morgen goed gezind. ;)

Kerst en Oud en Nieuw

Heel hartelijk dank voor het meeleven en meebidden voor ons, voor Peru. We voelen ons gedragen en gezegend. Dat het nieuwe jaar nieuwe kracht, Gods wijsheid en Zegen mag brengen.

Liefs,
Wilfredo&Judith en Esther

En Hij Die op de troon zit, zei: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. Openbaring 21:5

Kerst is...

Kerst is… Vasten in plaats van eten

December… automatisch denken we aan kerst, eten, het feest van oud en nieuw en nog meer eten. Maar wij zijn de maand begonnen met vasten. Vandaag zijn we na een vastendag, de wijken ingegaan om nog een keer al biddend te zoeken naar een stuk grond. We willen een kerk bouwen met als visie daarboven arme studenten op te vangen, die vanuit hun kleine bergdorpjes naar de grote stad komen om te studeren en helemaal alleen de weg moeten vinden zonder enige begeleiding.

Op zoek naar een stuk grond in de wijk

We gaven al eerder aan dat grond (en huur) erg duur is, maar voor God is niets onmogelijk, zeker als het binnen zijn plannen ligt. We hebben verschillende opties bekeken en zijn gaan bellen en onderhandelen. Twee ervan lijken interessant. Eén is in de wijk waar we nu de kerk hebben. De vereniging van de wijk is de eigenaar en heeft daar een stuk grond open gelaten. Ze wilden daar misschien en parkje of speelplaats maken, maar het ligt er de afgelopen 15 jaar nog altijd verlaten bij. De andere optie is op zo´n 15 minuten lopen afstand en is een bebouwd stuk grond (336 m2): het is een afgedekt voetbalveldje. Het voordeel is dat er al muren staan, die in de toekomst aan onze bestemming aangepast kunnen worden.

Het zijn geen makkelijke keuzes, want we hebben het over grote bedragen en hele dure leningen bij de bank. We weten dat de vereniging niet graag onderhandelt. Als we het voetbalveldje willen kopen, moeten we gaan kijken naar financiering van 300.000 soles (ong. 82.000 euro), omdat we als gemeente ong. 35.000 hebben kunnen sparen. We zouden het kunnen kopen voor 272 euro per meter. We zullen daarom activiteiten beginnen om mensen te zoeken die een meter sponsoren en zo meter per meter vooruit komen.

Kerst is… een speciale viering in arme dorpen

Inhoud van een kerstpakket

We kwamen eind november thuis en konden meteen beginnen met het maken van kerstpakketten voor de kerkjes in het binnenland, waar zondagsscholen zijn en die actief meedoen aan de trainingen die ze daarvoor krijgen.  Twee keer per jaar gaat Alicia naar Sucre en Oxamarca om daar alle zondagschoolleiders van de omliggende kerkjes te trainen en nieuw materiaal te geven om met de kinderen te werken. Toen Ger en Froukje in 2001 het werk in Cajamarca begonnen, bestond er nog niet één zondagschool en nu zijn er op z´n minst acht draaiende door wat zij hier opgezet hebben. Bijzonder he? Omdat hulp en speciale programma´s het meest in de steden blijven, hadden deze kinderen hiervoor nooit kerst gevierd. Daarom krijgen ze nu jaarlijks kerstpakketten met chocola, kerstbrood en ook een cadeautjes om ze extra te verwennen. Dit jaar maakten we alles klaar voor 200 kinderen en ook zo´n 200 volwassenen.

                                                                                                                               

Kerst is… Ganzenbord spelen

We zijn van de week in Sucre geweest om op de basisschool een klein maar groot cadeau te geven: een nieuw testament voor ieder kind. We hadden voor ieder kind een ganzenbord met opdrachten en Bijbelverzen, die ze in hun nieuwe testament konden opzoeken. Zo leren ze spelenderwijs wat kerst eigenlijk inhoudt: NAVIDAD ES JESUS (Kerst is Jezus). Het leuke is dat we ze na schooltijd zagen spelen en ook alle verzen hardop hoorden zeggen tegen elkaar.

Kerst is… handenarbeid

In onze gemeente Bet-El zijn we vorige week met een speciaal project begonnen. We zijn leuke kerstkaarten en doosjes gaan maken, om hiermee de mensen uit de buurt uit te nodigen die wel eens in de dienst kwamen of niet meer kunnen komen door bijvoorbeeld gezondheidsproblemen. De jeugdgroep heeft dit jaar de leiding over de kerstviering van de kerk en we willen het anders doen. Ja, ook hier gaat het veel om eten: Paneton met chocolademelk (Paneton is een soort kersbrood). De jongeren zijn ook een drama-toneelstuk aan het voorbereiden en ook de kleintjes, die zaterdags samenkomen, zullen bij de viering zijn en hun inbreng hebben.

Kerst is… familiebezoek

De kerstviering in de kerk zullen we op 21 december doen, omdat de 24ste iedereen thuis bij de familie is. Er wordt gewacht tot 12am om elkaar te feliciteren met de verjaardag van Jezus, om vervolgens 00:30am samen te eten. Dit is Latijns Amerikaans. De 25ste is er niets meer. Wij zullen bij een dierbare vriendin in de hoofdstad Lima zijn, die daar haar chemotherapie ondergaat en niet bij haar familie in Cajamarca kan zijn. We zijn God dankbaar dat we die mogelijkheid hebben en samen kunnen danken voor haar leven en Gods voorziening in alle nood rondom het hele proces.

We wensen jullie een hele fijne Kerst toe en vooral voorspoed in geest, ziel en lichaam voor het nieuwe jaar.

Wilfredo en  Judith en Esther

Back to Peru

Bid ook voor koningen en machthebbers, zodat we in vrede kunnen leven. Dan kunnen we God eren en krijgen we respect van andere mensen. 1 Timotheüs 2:2

Verkiezingen

In oktober zijn de regionale en provinciale verkiezingen geweest. Om de vier jaar krijgen we een nieuwe burgemeester en regionale president en om de vijf jaar wordt een nieuwe landspresident gekozen. Dit laatste is pas in 2016. In Cajamarca zijn er meer spanningen rondom de verkiezingen dan in veel andere streken, omdat de campagnes in die tijd draaien om het wel of niet goedkeuren van de nabijgelegen goudmijnen. De kandidaten hebben het dan ineens over milieu en waterbeheer, terwijl ze in wezen niet goed weten wat het inhoudt en vaak niet eens een (eigen) regeerprogramma hebben. In Peru is er stemplicht. Mensen laten zich in hun keuze meer leiden door emoties, dan door concrete voorstellen. In het binnenland proberen de kandidaten zo veel mogelijk stemmen te krijgen door hen suiker en rijst aan te bieden. Ook de kerken, waar we mee werken, hebben hiermee te maken en proberen op hun manier de mensen bewuster te maken van een verantwoordelijk stemgedrag. Dit is niet altijd gemakkelijk als politieke gedachtes, religieuze organisaties, emotie en verstand door elkaar gaan.

Mijn of geen mijn: that is the question! 

De toekomst van de goudmijnen hangt voor een groot deel af van de lokale regering. Ook al heeft die legaal geen directe inbreng, kan ze wel een enorme invloed uitoefenen op bepaalde streken voor goed- of afkeuring van de exploitatie. Een paar jaar geleden kwamen duizenden mensen in actie tegen het grootste goudmijnproject van Zuid-Amerika, dat opereert hier in Cajamarca. Alles werd platgelegd door een groep die werd geleid door de regionale president: in- en uitgangswegen naar onze stad werden afgesloten, we hadden geen aanvoer meer van veel levensmiddelen. Toch had deze “anti-minero” regering veel aanhang van de boeren, die het gevoel hadden dat ze nog in de tijd van de Spaanse koloniale tijd leefden, waarin het goud werd weggevoerd en ze er zelf niets beter van werden. Daarbij komt dat het drinkwater in Cajamarca zijn bronnen heeft in het mijngebied en de kwaliteit daardoor niet gegarandeerd is.

De nationale regering greep in met man en macht (letterlijk), omdat de belasting die de mijnen moet afgeven, belangrijk is voor het binnenlands product. Een paar maanden geleden werd de regionale president preventief in de gevangenis gezet, omdat hij verdacht wordt van corruptie. Het is nog niet bewezen, maar ook zeker geen zeldzaam verschijnsel in alle lagen van de regering. Misschien was het de stem van ontevredenheid, dat het volk weer op deze linkse man heeft doen stemmen en dat hij nu herkozen is voor de periode van 2015-2018. We weten niet wat dit concreet voor Cajamarca en de goudmijnen betekent, omdat de provinciale burgemeester uit een pro-mijnen partij komt.

Goud betekent nog geen rijkdom

Fotos Ruben Rodriguez, een vriend van Cajamarca

Voor ons persoonlijk vragen we ons vooral af: zou de grondprijs na jaren stijgen wat omlaag gaan? Het is vooral door de mijnbouw dat de grondprijs explosief en buiten proporties is gestegen. De grond rondom onze kerk kost 800-900 euro per m2. We zoeken nog steeds naar een stukje grond voor de bouw van de kerk en het studentenhuis voor de jongeren van arme gezinnen uit het binnenland.

Als we wat uitwijken, komen we misschien op de helft van de prijs, maar dat is nog steeds erg hoog. Leningen zijn hier in Peru buitengewoon duur en vaak niet terug te betalen. Dus, wie weet is dit verkiezingsresultaat een gebedsverhoring? Gods wegen zijn ondoorgrondelijk niet waar?

Over leningen gesproken. Deze maand stonden de kranten in Cajamarca en sociale media vol van een tragisch incident. Een rechter had bepaald dat een huis moest worden ontruimd. Dit was als gevolg van een kleine lening die niet op tijd werd betaald aan de bank, waarna het huis dat als onderpand stond, werd verkocht. In de Peruaanse (en Latijns Amerikaanse) cultuur, is het gewoon grote en kleine leningen aan te gaan of spullen op afbetaling te kopen. Banken maken hier graag gebruik van en vragen enorm hoge rente(rond 13% bij hypotheken en rond de 40% bij persoonlijke leningen). In dit tragisch incident had de familie een elektrische zaag gekocht en de maandlasten ervan niet betaald. Na heel veel jaren moesten ze van de rechter het huis uit. Dit probeerden ze op allerlei manieren, ook door het gooien van stenen naar de politie, tegen te gaan. De politie heeft daarop direct het vuur geopend en de vader van de familie van 7 kinderen en 7 kleinkinderen doodgeschoten.

In dit alles komen er een aantal zaken naar boven waar wij in het dagelijks leven mee te maken hebben:

- De onvoldoende scholing van de politieagenten, die maar 1-2 jaar opgeleid worden en dan met een vuurwapen de straat op worden gestuurd.

- De afwezigheid van regels voor rentes en interesses bij Banken. Kleine leningen worden onbetaalbaar.

- De niet humane legale omstandigheden rondom een ontruiming en gebrek aan begeleiding van het proces door advocaten en rechters.

Hier hebben we in de gemeente mee te maken, omdat mensen naar ons toe komen met dit soort problemen. Een vrouw had een kortingskaart aangeboden gekregen en wist niet dat het ging om een creditkaart, waar je maandlasten en rente over betaalt. Nog geen tien jaar geleden werd het eerste winkelcentrum bij ons geopend, en daarom wisten veel niet, dat ze een lening aangingen. Onze taak is ze vaak te waarschuwen en ze te leren goed met geld om te gaan. Als het soms te laat is, springen we in waar we kunnen, zelfs met pakketten van levensmiddelen.

We gaan nu de tijd van kerst in. Een tijd waarin veel wordt uitgegeven. Wij willen vooral weer investeren in onze kinderen van het binnenland. Ze bezoeken en een mooie kerst bezorgen. Daar zijn geen grote winkelcentra en dure spelletjes. Misschien maar goed ook!

Oh ja! Een groep jongeren wil een korte zendingsreis organiseren naar Cajamarca-Peru. Als er genoeg aanmeldingen voor zijn, kun jij dan in de zomer van 2015 de kinderen en jongeren van Cajamarca, in de stad en in het binnenland, gaan bemoedigen. Interesse? Schrijf dan naar Rieke de Boer: rieke@botau.nl

Warme ontvangst

Toch een beetje thuis

We werden bij aankomst in Nederland heerlijk warm ontvangen met twee weekjes nazomer, waarna het zacht bleef in de eerste herfstweken. Als je wilt weten hoe het weer in Cajamarca is? Nou, ongeveer zo. Niet te warm, niet te koud, rond de 22 graden. Al kan het in juli-augustus ´s nachts wel koud worden en dan missen we ´s avonds en ´s ochtends wel een verwarming: wat een luxe, heerlijk! 

Al eten we het liefst ´s middags warm i.p.v. ´s avonds, is het toch ook erg genieten van: zo veel verschillende toetjes, chocola, haring (voor Judith), kibbelingen (voor Wilfredo), pindakaas en zoveel lactosevrije lekkernijen voor Esther (chocola, ijs, kaas, en sojaproducten).

Vorige week hebben we een geweldig opbouwende en vernieuwende week gehad tijdens de conferentie van Zending en Gemeente. Z&G bestaat al 45 jaar! Bijna alle zendelingen kwamen bij elkaar en het gaf een gevoel van samen-familie-zijn, terwijl wij, als nieuw zendingsechtpaar, eigenlijk net de anderen leren kennen. Omdat Z&G voornamelijk gericht is op het Caribisch gebied en Latijns-America, werd er veel Spaans gesproken en ook in de dienst gezongen; daarom voelden we er ons beiden erg thuis. Sommigen gingen daarna al vrij snel weer terug naar hun land, maar wij blijven nog een maandje bij jullie in de Lage Landen.

Bezoek aan verschillende gemeentes

Al vrij snel na onze komst, mochten we de gemeentes bezoeken om over ons werkt te vertellen en het Woord te mogen delen. Dit is het filmpje dat we dan laten zien. Dit doen we iedere week weer ergens anders. We voelen ons welkom en zijn blij sommigen na lange tijd persoonlijk te kunnen groeten. Het is heel bijzonder dat er altijd na de dienst een paar mensen naar ons toe komen, die het heerlijk vonden om eens een spreker te horen in hun eigen taal. Gezien de veelkleurigheid van de Spaanse taal, is het vast ook de taal die we straks in de hemel zullen spreken J

We hebben heel bewust gekozen voor twee maanden in NL, om veel gemeentes te kunnen bezoeken, die op de een of andere manier met Peru en/ of ons verbonden zijn om zo jullie deel te maken van het belangrijke werk dat we in Cajamarca mogen doen. Daarnaast is Esther vanaf volgend jaar, met drie jaar, leerplichtig en zullen we afhankelijk zijn van de schoolvakanties in januari en februari.

Wilfredo spreekt en Judith vertaalt

We genieten niet alleen van de heerlijke toetjes, maar ook van de familie en vrienden. We weten niet wanneer we elkaar hierna weer zullen zien, dus is elk moment heel kostbaar. Esther kan het goed vinden met haar neefjes en iedere dag spreekt ze meer Nederlandse woorden. We zullen eraan blijven werken als we weer naar huis gaan, al zal het straks op school natuurlijk allemaal in het Spaans gaan. We hebben nog aardig wat bijeenkomsten en vergaderingen in de agenda tot 20 November: het werk gaat gewoon door. Mocht je ons ergens willen zien, horen, ontmoeten, dan zijn hieronder nog wat data waarop dat kan. 

•             Zondag 26 Oktober, 10 am – Gemeente De Schutse – Rotterdam

•             Woensdag 29 Oktober, avond - Gemeente Sion – Gorkum

•             Zondag 2 November, 3pm – Pinkstergemeente Vlissingen

•             Vrijdag 7 November, avond – Jeugdbijeenkomst Meppel

•             Zondag 9 November, 10am – Gemeente Spoorzicht – Winterswijk

Graag tot dan en anders heel welkom in Cajamarca!

Kom ons eens opzoeken

Bert en Rieke de Boer

Hoezo? Nou, een groep jongeren van de Vredekerk Den Haag is enthousiast geworden om een korte zendingsreis te organiseren naar Cajamarca-Peru. Als er genoeg aanmeldingen voor zijn, dan kun je in de zomer van 2015 de kinderen en jongeren van Cajamarca, in de stad en in het binnenland, gaan bemoedigen. Interesse? Schrijf dan naar Rieke de Boer: rieke@botau.nl  Rieke en haar man Bert hebben vaker zendingsreizen georganiseerd. De grote uitdaging is nu: de grote oceaan over te vliegen met een mooie groep jongeren, die graag willen dienen en het werk van dichtbij willen zien.

Wie weet tot snel!

Het is niet altijd feest

 Road Runner

Aankomst Oxamarca

Gisteren zijn we teruggekomen van ons bezoek aan Oxamarca. Het is ongelooflijk hoe mooi de weg ernaartoe is in deze extreem droge tijd van het jaar. De nieuwe geasfalteerde weg naar Celendin is inmiddels helemaal af en de zandweg naar Sucre en Oxamarca is afgeplat. We moesten ons vroeger klaar maken voor een reis van bijna 7 uur, maar nu deden we het in de helft van de tijd. Dat we nu de auto van de “zaak” mee hadden (4x4) in plaats van onze oude trouwe kever, hielp natuurlijk ook :).

Dorpsfeesten

Enedina. Vrouw van de voorganger en Jeugdleidster 

We gingen specifiek om de jongeren te bezoeken. Een dag eerder wilden we er al zijn en merkten dat we er in eerste instantie waren om het voorgangerechtpaar te kunnen bemoedigen.

Vorige maand zijn de dorpsfeesten geweest. We zullen proberen uit te leggen hoe dat in deze streken gaat. In een dorp is het leven vaak eentonig: opstaan, op het land werken, dieren verzorgen, eten en slapen. Daarom leven de meesten toe naar hét hoogtepunt: het feest van hun beschermheilige. Het heeft vooral meer van “feest” dan van beschermheilige… Ze leven er niet alleen naar toe, maar sparen er ook maanden voor. Daar, waar ze vaak niet eens geld voor goed eten, nieuwe kleding of zelfs schoolgeld hebben, weten ze voor dit doel alles bij elkaar te schrapen. Als het feest eenmaal van start gaat, wat vaak twee weken tot een maand kan duren, gaat al dat geld voornamelijk naar drank, en véél drank. Deze feesten zijn dan ook synoniem van losbandigheid, ruzies en zelfs misdaden, waar het normaal rustig en veilig is. Nadat alles voorbij is, is er alleen nog schaamte en vaak meer armoede over. Mensen gaan weer terug naar alledaagse zaken en hebben geen goede investering gezien van alles wat ze hadden gespaard.

Voor de jeugd

Het is dan ook  te begrijpen dat de kerken, die de persoonlijke en algemene ontwikkeling van hun dorp nastreven, niet aan dit soort activiteiten meedoen. Toch is het vooral voor de jongeren een moeilijk punt. Juist om deze reden zijn de jongerenbijeenkomsten destijds van start gegaan: om een alternatief te bieden in een groep van leeftijdsgenoten.

Een grote groep van de jongeren van de kerk van Oxamarca zit nu in de vijfde klas van de middelbare school. Dit is het laatste jaar voor ze gaan werken of verder studeren. Veel van hen komt daarna in Cajamarca studeren. Hiervoor zijn we bezig met het voorbereiden van een nieuw project, wat we al eerder met jullie deelden. Wil je het zien? Hier een kort filmpje.

Het einde van het jaar wordt altijd met een schoolfeest en een reis gevierd. Daarvoor moeten ze natuurlijk fondsen werven en het dorpsfeest is daar een mooie gelegenheid voor. Dat vinden de leraren in ieder geval: ze kunnen flink drank verkopen! Dit is verplicht voor alle leerlingen, die mee willen op reis. Dit bleek voor een aantal een te grote verleiding en gingen toch onderuit. Een week later, wordt er niet meer gesproken over het grote feest, maar over wie allemaal onderuit zijn gegaan, hoe iedereen zich heeft gedragen en over hoe het toch mogelijk is dat die jongelui, die onder begeleiding zijn van het voorgangerechtpaar, toch aan dit soort zaken meedoen.

Gezien we zelf leiding geven aan een gemeente en ook een groep jongeren hebben, weten we hoe het is om je zorgen te maken over een ieder van hen. Hun persoonlijke leven, geestelijke en emotionele volwassenheid, economische situatie, werk, studie, etc. We hebben die eerste dag tot s avonds laat gesproken over dit alles, en we hopen en bidden dat een luisterend oor ook verlichting geeft in hun zorgen. De volgende ochtend konden we het Woord delen met de kerk en meteen daarna hadden we een speciaal programma voorbereid voor de jongeren over de Geestelijke Wapenrusting. Als je een beter beeld wil hebben over dit soort reizen en bezoeken, kun je het ook hier bekijken, samengevat in minder dan 4 min.

Ook 7 jongeren uit La Quinua waren erbij. Zij moesten eerst twee uur lopen om erbij te kunnen zijn. Doordat de voorganger van La Quinua, Teobaldo, langdurig ziek is, is ook deze groep afgezwakt. We vragen altijd gebed voor deze jongeren.  Ons hart gaat naar ze uit. We hopen dat ze ook in jullie hart zijn.