WERELD MILIEUDAG

5 JUNI was het WERELD MILIEUDAG en daar hebben we, als gemeentehuis samen met de regionale overheid (de milieuafdelingen natuurlijk), een aantal activiteiten voor georganiseerd. Vooral de voorbereiding is altijd heel veel werk, gezien we door een kort budget hier en daar wat af moesten peuteren, en zoveel mogelijk moesten zorgen dat het niets extra voor de instelling kostte: het budget wordt namelijk een jaar van te voren vast gesteld. We kunnen wel kleine uitgaven aanvragen, MAAR als het gaat om materiaal, printen of broodjes en dergelijke, moet het ongeveer een maand van te voren worden aangevraagd, moeten we dagelijks achter het document aan zodat het naar de verschillende afdelingen voor de nodige handtekeningen en veel stempels gaat, want anders komt het onderaan de stapel. Maar goed, uiteindelijk hebben we dan toch nog dit alles kunnen doen:

*Persconferentie (26/05)

*Grote mars door de stad met verschillende scholen die verkleed waren met gerecycled materiaal (02/06)

*Milieuconferentie over thema´s als: Klimaatverandering, Biodiversiteit, Luchtkwaliteit, Afval-w en Watermanagement (03/06)

*Workshops op 12 Middelbare scholen tegelijk (03/06)

*Ecologische Markt (04-06/06)

*Fotografische expositie over Klimaatverandering (02-06/06)

*Geluidsmetingen in het verkeer (04/06)

*Dag zonder auto - fietstocht: iets wat hier niet erg makkelijk is door het vele verkeer normalitair (05/05)

*Bomen-planting in de stad (05/05)

Het gaat er natuurlijk niet om een week van het jaar dit soort activiteiten te doen en mensen te leren bewuster om te gaan met elkaar, de stad en DE SCHEPPING. Dit is mijn werk en dat doe ik dus het hele jaar door, maar de MILIEUDAGEN gaan we vooral veel naar buiten en werken we met andere overheden en scholen.

Nu ga ik weer hard aan het regelen voor de jeugdweekenden die al begin JULI van start gaan. Het thema dit jaar zal zijn: "LEIDERS GEZOCHT!! Kun je leider zijn, ook al ben je jong??" We hebben vandaag de eerste vergadering gehad met het team (Elsy, Wilfredo en ik en mn vader als "workshopgever") en zullen er deze week vorm aan gaan geven, zodat we structureel en blijvend bij kunnen dragen aan de geestelijke en maatschappelijke vorming van de "vergeten" jongeren in het binnenland.

Nieuws van onze IJSCOMAN in Cajamarca

Ik vond het leuk deze brief van onze Hollandse IJskoman op de web te zetten. Geeft een beetje een indruk van het wel een wee van onze maatschappij...

***

Bijna een jaar geleden waren we in Nederland en hebben we een groot aantal van jullie gezien of in ieder geval gesproken. Het wordt dus weer tijd voor een update van onze kant.

Met hulp van een aantal Nederlandse kredieten zijn we dit jaar begonnen met het bouwen van een ijsfabriek. De buitenkant van de fabriek staat inmiddels en we zijn bezig met alle afwerking: deuren, ramen, roestvrijstalen wasbakken, kranen, schilderen, zonnepanelen, nieuwe ijsmachine, enz. We hopen er ergens halverwege dit jaar in te kunnen. Onze huidige productie afdeling werd veel te klein voor de 4 vestigingen die we nu hebben. De ruimte die we nu krijgen is veel te groot voor dezelfde 4 vestigingen maar het idee voor de toekomst is ons ijs in meerdere vestigingen aan de kust te verkopen. Dat betekent investeren in vriescapaciteit en vriestransport en daar gaan we de komende twee jaar aan werken. Ondernemen is denken in opeenvolgende fasen, zullen we maar zeggen. De helft van de omzet in Cajamarca komt inmiddels van onze vestiging in een commercieel centrum waar we slechts 6.50 vierkante meter in gebruik hebben. Ook hier dringen de verkoopmalls op.

We werken nog steeds met 5 doven en alleenstaande moeders en houden ongeveer 20 mensen fulltime van de straat. Een aantal moeder-studenten financieren hun studie met zondag ijsscheppen. In augustus afgelopen jaar hebben we bezoek gehad van een aantal Nederlandse doven. Een erg succesvolle uitwisseling. In totaal zijn er 14 Nederlanders geweest die hier hebben geholpen met het opknappen van de gehandicaptenschool waar wij veel contact mee hebben. Er is een nieuwe vloer gelegd in een klaslokaal en het schoolplein is opnieuw geverfd. Voor de leerlingen is het een verademing nu in een schoolklas te zitten waar het stof van de vloer geen allergische reacties meer oproept en waardoor de concentratie van de studenten aanzienlijk is verbeterd. Na het bezoek uit Nederland wilden alle kinderen ook verder studeren. Een goed voorbeeld doet volgen. De onderwijzeressen waren verbaasd dat dat zo'n positieve invloed heeft gehad. De mogelijkheden die Nederlandse doven hebben om te studeren en later een fatsoenlijke baan te krijgen op de arbeidsmarkt zijn niet te vergelijken met de situatie hier. De overheid doet erg weinig tot niets voor gehandicapten en laat het initiatief daartoe volledig over aan de vrije markt. Wij zijn een van de bedrijven die daarin het voortouw nemen. Inmiddels hebben we ook andere bedrijven weten te motiveren doven aan te nemen als werknemer: het waterleidingbedrijf werkt met drie slechthorenden, een boekhandel heeft er twee, een doe het zelf zaak een, een recycling bedrijf twee en zo komen we aan een totaal van 20 doven geintegreerd op de arbeidsmarkt. Onze rol is vaak orientatie voor de werkgever en werknemer, een cursus gebarentaal voor directe collegas, een cursus Excel voor mensen die met computers willen gaan werken.

De kredietcrisis slaat in Peru minder hard toe als wellicht in Nederland het geval is. Macro economisch gezien zit Peru bij de weinige landen die nog steeds een economische groei weet te realizeren. In de mijnbouwsector zijn wel een aantal bedrijven in de problemen geraakt maar de aanhoudende golf van ontslagen en problemen waarvan elders sprake is blijven hier de ver-van-mijn-bed-show. We hopen in Latijns Amerika dat deze crisis voor ons continent nieuwe mogelijkheden biedt. Niet dat we hier geen problemen hebben, maar de problemen zijn niet veel ernstiger dan we al gewend waren. In Cajamarca is bijvoorbeeld de 170 km lange asfaltweg naar de kust verwoest door zwaar verkeer, geen onderhoud en de regen doet de rest. Aangezien het (nog) geen verkiezingstijd is, is de politiek niet geinteresseerd in de grote provinciale doorgaande wegen en is onderhoud dus geen issue. Waar we vroeger 3 uur over reden is nu 8 uur geworden, de reis naar Lima over land duurt inmiddels 20 uur. Daardoor worden eerste levensbehoeften duurder. We hebben onze hoop gevestigd op de landelijke verkiezingen van 2011, het jaar daarvoor moeten er stemmen gewonnen worden en dat betekent meestal veel infrastructurele werken.

Sinds kort hebben we een webpagina in gebruik: http://www.heladosholanda.com.pe/. We zijn geen computerdeskundigen maar je moet met je tijd mee.

Vele groeten,

Luz Marina Benzunce Pacheco en Pim Heijster

Onze Dag

Het heeft even op zich laten wachten, want we zijn een weekje weg geweest en toen weer hard al het werk inhalen dat niet stilstaat, maar ook ons lekker thuis installeren.

Hierbij een kleine indruk van onze bruiloft. Het is een groot voorrecht te hebben mogen rekenen op gasten van verweg en dichtbij: uit Nederland alleen al waren er 14 mensen (familie en vrienden) en dan natuurlijk mn familie uit Bolivia (03) en goede vrienden uit Huancayo (05) waar ik ben opgegroeid; daarnaast alle "familie" van beide kerken hier in Cajamarca: het was letterlijk een groot feest :). Dáár hebben we vooral van genoten: weten dat we zoveel mensen om ons heen hebben die met ons meeleven en deze belangrijke stap in ons leven bij wilden wonen. We weten en hebben ook gemerkt dat velen via de mail en "in de geest" bij ons zijn geweest: geweldig!! Heel hartelijk dank voor jullie berichtjes, ze hangen thuis. Nu vraag ik vooral om mee te blijven denken en bidden voor ons, om als echtpaar ons leven een duidelijke richting te geven op Gods weg, om echt veel te kunnen betekenen voor de mensen in nood: en die is groot! Liefs Wilfredo en Judith

Burgerlijk Huwelijk

Kerkelijk Huwelijk

Nog twee weekjes

Op slakkenjacht

We hebben een tuinje achter het huis, waar zoals te doen gebruikelijk, echt van alles groeit en bloeit. Pa weet er altijd een mooie jungle van de maken.

Omdat de groentes op de markt niet zeker zijn, gezien het vaak met afvalwater wordt besproeid hebben we ook een stukje moestuin. Maar de laatste tijd wilde de sla maar niet opkomen. Op de foto kun je de oorzaak hiervan zien...

WOENSDAGAVOND: Het is donker, bijna elf uur en het begint te regenen. Iedereen gaat naar binnen en met die kou ook meteen naar bed. Waar zijn de Prakkens? Zij stormen naar buiten op slakken-jacht!! De een met een lantaarn op z´n hoofd, de ander met de paraplu en de derde met een bakje en een knijper om ze vast te pakken... Ik zou toch eens willen weten wat er door het hoofd van de buren gaat.

Maar goed, dit was een goede vangst, alles in een bakje, dekseltje erop en morgen naar de kippen. Maar morgen... vandaag dus... hadden de slakken het dekseltje opgetild ¿? en waren ze door de hele keuken gaan "wandelen", werkelijk in alle hoeken en gaten!!

Daar wilde ma toch geen foto van maken, vond ze niet kunnen, té vies gezicht... dus helaas daar geen plaatje van, maar je kunt het je misschien wel voorstellen, gezien de hoeveelheid.

Twee Banen

In december was er angst voor het verliezen van mijn baan bij de burgerlijke gemeente, zoals dat hier eigenlijk voor iedereen einde jaar is, gezien er ieder jaar weer mensen bij komen en andere weg moeten vanwege het budget... nu heb ik zomaar twee baantjes :). Nou is het menselijk gezien beiden instabiel en geeft het geen financiele zekerheid... maar dát is menselijk gezien ;)

Vanaf maart ben ik als externe consultant in dienst voor hetzelfde werk als ik al deed op de Milieuafdeling: Milieubeleid en Milieueducatie. Met als verschil dat er geen werkverband meer bestaat na de 7 maanden die dit contract duurt en als ik dan nog gewenst ben, het contract weer opnieuw getekend kan worden. Wat is dan mijn voordeel? Ik heb specifieke taken en kan die waar dan ook uitvoeren als ik maar mijn deel van de afspraak nakom en daar heb ik dus een jaarplan voor. Dus houd ik me bezig met Milieueducatie op scholen, evenementen organiseren op milieu-data zoals wereld-milieu-dag, adviseur op gebied van luchtvervuiling en beleidmaken: verordening op gebied van geluidoverlast en kosten-baten balans van investering in milieu.

Mijn andere baan? Consultant voor Ger en Froukje Prakken ;). Gezien het werk veel is en de werkers weinig... en de werkers ouder worden :) Is het nodig beetje bij beetje wat taken over te nemen. Ten eerste zal ik vooral organisatorisch en administratief bijdragen, zoals nu bijvoorbeeld het voorbereidend werk voor de eerste vergadering in Sucre. De eerste jaarlijkse vergadering is belangrijk, omdat daar de leiders van alle kerkjes bijeen komen en het programma vastleggen voor de rest van het jaar: o School voor de kerkleiders o Seminars voor de Kinderwerkers o Jeugdweekenden o Echtparen-retraite

Iedere maand heeft een aantal activiteiten en, omdat “droge” tijd van april tot oktober is, is het best wat passen en meten. Daarnaast ook rekening houden met de wegen die in april nog en oktober alweer verslechteren en de verdere dorpen onbereikbaar worden; rekening houden met dorpsfeesten en eventueel belangrijke agrarische tijden voor zaaien en maaien. Soms staan we er niet bij stil, dat wij, in de stad, afhankelijk zijn van de mensen in de campo en dat, als wij een activiteit voor ze plannen, ze de akkers (en soms vee) drie dagen moeten laten liggen. Daarom is de eerste vergadering belangrijk, alle data staan daarna vast. Het is ongelooflijk dat, als je een half jaar ervoor iets hebt afgesproken, op een bepaalde dag, bepaalde tijd en bepaalde plaats, alles ook zo is als afgesproken! Bijzonder toch als je bedenkt dat er geen mailtjes en soms niet eens telefoontjes ontvangen kunnen worden.

De nieuwe uitdaging van dit jaar is de Echtparen-retraite: wordt voor het eerst gedaan!! Hier in onze kerk wordt het vaker gedaan en dan trekken de echtparen zich terug in een gastenhuis, iets wat in de campo onmogelijk is om twee redenen: er bestaan geen huizen waar ieder echtpaar samen zou kunnen slapen én als beiden weg zijn: wie zorgt er voor het vee en de kinderen? (ja, in die volgorde)

Daarnaast is er geen gewoonte om SAMEN dingen te doen. In het binnenland is het heel gewoon dat meisjes van 13-15 jaar een jongen leuk vinden, even later met z´n tweeën een week verdwijnen, het meisje zwanger terug komt en ze moeten trouwen. De rest van hun leven leven ze langs elkaar heen: Hij zorgt voor de akker en het vee, Zij zorgt voor rest van hun leven leven ze langs elkaar heen: Hij zorgt voor de akker en het vee, Zij zorgt voor het eten en de kinderen. Kinderen blijven maar komen, want aan planning wordt niet gedaan. Kinderen worden niet opgevoed, maar worden gehouden, net als de dieren. Zodra ze kunnen lopen gaan ze ook naar de akker of weg met het vee en als die tieners zijn leren ze weer een jongen of meisje “kennen” en herhaalt de hele geschiedenis zich weer...

We zien dus heel erg de nood en het belang van zo´n echtparen-retraite, niet alleen om huiselijk geweld tegen te gaan, maar om beetje bij beetje samen te leren FAMILIE te zijn, vooral onderling, maar ook met de kinderen te COMMUNICEREN. Zelfs in de stad is dat moeilijk, dus er is heel wat gebed om wijsheid en openheid nodig voordat we dit waar kunnen gaan maken.

Dit is dan de eerste indruk van beide banen. Beiden erug interesant!!! Wat een grote zegen dit te mogen doen!

Twee keer jarig, vier keer gevierd

Wilfredo was jarig... wanneer? Ja dat was de 12de en de 16de maart. Hoe dat kan? Zo zegt hij het zelf:

"Volgens mijn moeder ben ik de 12de geboren, dus thuis feliciteren ze me de 12de; ik weet daar niets van, maar mijn documenten zeggen dat ik de 16de zou zijn geboren, dus die dag vier ik zelf"

Dit is iets wat hier veel voorkomt, waar mijn moeder met de kinderen van het Lilianefonds ook wel problemen mee heeft. Sommigen weten niet wanneer ze zijn geboren: "dat jaar dat de aardappeloogst zo goed was..." en de moeders geven vaak andere data aan dan op de documenten van geboorte aangegeven wordt.

Maar goed, dit geeft Wilfredo dus genoeg reden om het uitgebreid te vieren, zeker omdat in zijn kindertijd er niet veel aan gedaan is. Een vriend en een vriendin namen hem de 11de mee uit eten (dat is de gewoonte, de avond ervoor en wachten tot middernacht); de dag erna, de 12de hadden we een klein feestje bij z´n ouders thuis, wat extra werd gevierd, want dit is zijn laatste verjaardag als alleenstaande ;), zondag de 15de kreeg hij een taart in het kerkje waar hij verantwoordelijk voor is, en maandag had ik een klein feestje voor de naaste vrienden georganiseerd, dat was dus de vierde viering!!!