Een plaatje!

Hieronder een toeristische Fotos van Mij en Wil in NL... kan zo in een blad niet waar?

Deze week weer een typische Peruaanse week gehad: extreem: veel frustraties en hele leuke dingen op het werk. Moest twee dagen achter papieren aan zodat ik de halve maand mei en de halve maand juni toch kreeg uitbetaald. Maar het schijnt dat ze me toch nog willen hebben dus voor nu goed :). Woensadg weer naar Lima gegaan voor een cursus en zaterdagochtend terug voor de volgende cursus in Cajamarca. UFFF Oh. met een man of 15 de wedstrijd live gezien in een lux Hotel hier in de stad.... 7 Nederlanders en mn vader was er niet eens bij! De Nederlandse Ijscoman weet ze altijd bij elkaar te krijgen. we zijn ook 6 NLers die hier in Cajamarca wonen... kwam ik pas dus achter ha ha. Maar goed al onze steun heeft dus niet geholpen voor de uitslag :(

Vandaag naar de kerk en gemerkt dat ik ook hier gemist wordt: fijn hoor! Echt wel weer het gevoel thuis te zijn, zoals mijn nichtje Marisa zegt: Thuis is waar mijn familie is... dat is dus op verschillende plaatsten. we zitten nu op onze plek en bidden zodat God de toekomst zal leiden, want het is best onzeken en dat geeft spanning, maar leert je ook meer op God te vertrouwen en dat is weer een rijkdom.

Knuf Juud

Ben weer op t werk :(

Nou gisteren pas hier in Cajamarca aangekomen... en nu al op het werk... een beetje duizelig door de hoogte misschien en niet onverdeeld gelukkig, maar wel heeeeeeeeeeeel erg dankbaar dat we veilig en met onze ruim 85 kilo door alles heen zijn gekomen en hier wat meer van mijn uitzet heb kunnen krijgen. Het is toch altijd een beetje dubbel en helemaal na jullie even dichtbij te mogen hebben zo snel weer afscheid nemen en weer in onze toch heel andere en minder gemakkelijke realiteit te komen. Zelfs voor Wil is dat zo. Maar dan heb je echt wel momenten dat je denkt: waar was ik hier nou ook al weer voor?? Daar moet ik nog even over nadenken dus. Toch ook fijn hier thuis te zijn met alle beestjes en mijn eigen kast en wat meer kleerkeuze ha ha. Maar goed, de wereld is groot maar mogelijkheden net zo, dus we blijven moed houden en ons plekkie zoeken. Morgen ga ik maar eens de Baas van HM opzoeken, want die is inmiddels veranderd en mijn "zaken" had ik met een andere geregeld, dus daar weer achteraan om te zorgen dat mijn terugkomst inderdaad door hen wordt ondersteund. Later meer, want het werkt is bijna allemaal blijven liggen, duzz werk aan de winkel! Knuf Juud

Nationale Milieu-erkenning

Hier dan een bewijs dat ik toch wel degelijk wat heb bereikt in het gemeentehuis :) Er staat dan wel nergens mijn naam in de beleidsdocumenten die we hebben uitgegeven, maar we hebben op basis van DIE documenten, die ik samen met een andere collega van de Milieuafdeling heb ontwikkeld in Workshops voor de hele Provincie, een Nationaal Certificaat (GALS) ontvangen omdat we als gemeente GOED BEZIG zijn op Milieugebied. Natuurlijk is alle eer aan de burgemeester en niet aan ons, en het werkt al helemaal niet zo dat je dan een stabielere aanstelling of beter salaris krijgt . De persoonlijke erkenning en felicitaties krijgen we vooral van andere instellingen buiten het gemeentehuis. Dit Certificaat wordt verleend door de Nationale Milieuoverheid (CONAM) en wordt door dit overheidsorgaan elke twee jaar geëvalueerd en bekeken of het werkelijk daarna ook in acties wordt omgezet. Er was hiervoor dus geen enkel beleid of beleidsplanning op dit gebied en nu wel! *Politieke richtlijnen *Locale Planning en Milieuagenda *Locaal Milieubeleidssysteem *Acties en beleid voor water en grond behoud *Plannen voor duurzame afvalverwerking Om de erkenning te behouden moet er wel worden gewerkt en moeten we er op toezien dat er genoeg milieuprojecten worden geprioriseerd in het jaarsbudget, maar de eerste stap is gezet en we zijn gelukkig ook door de Burgemeester gefeliciteerd - ook al weet ie eigenlijk maar een beetje van wat het nou in werkelijkheid inhoudt... politieke mensen...

NIEUWS Municipalidad Provincial de Cajamarca obtiene Certificación GALS I.

Categoria: Noticias Fecha de Publicación: 07-04-2008

Contando con la presencia de autoridades del CONAM REGIONAL, integrantes de la Comisión Ambiental Provincial y de representantes de las instituciones públicas y privadas de la provincia, hoy en la mañana, el alcalde Marco La Torre hizo la entrega de la CERTIFICACION GALS I y el trofeo otorgados por Concejo Nacional del Ambiente-CONAM al Gerente de Desarrollo Ambiental Juan Molina.En la concurrida ceremonia participaron el Ingeniero Eduardo Dios Aleman, Secretario Ejecutivo Regional del CONAM, explicando brevemente la Certificación GALS: requisitos y beneficios; el ingeniero Gílmer Muñoz Espinoza-Sub Gerente de Medio Ambiente y Recursos Naturales explicando a la concurrencia los instrumentos de Gestión Ambiental y el proceso participativo.Al entregar el certificado y el pequeño trofeo a Juan Molina Huertas, Gerente de Desarrollo Ambiental de la Municipalidad Provinciala de Cajamarca, el alcalde Marco La Torre refirió dos acciones fundamentales que cumple la Municipalidad de Cajamarca enmarcadas en la política de la gestión ambiental sostenible: los avances para la instalación de la nueva planta de tratamiento de los residuos sólidos y las gestiones para el tratamiento de las aguas residuales. Luego la primera autoridad edil reconoció y agradeció el trabajo de las instituciones adscritas a la Comisión Ambiental Provincial que permitió la certificación otorgada por el CONAM, instándoles a seguir trabajando por obtener mejores resultados. Finalmente se entregaron constancias a todas las personas e instituciones por el trabajo realizado en la gestión del medio ambiente.

Pasen 2008

DE HEER IS WAARLIJK OPGESTAAN

Daarom willen we vanuit Perú een “voortdurend” gezegend Opstandings-feest toe wensen; dat houdt nl. niet op als de “paasdagen” achter de rug zijn: nee!! Want Pasen betekent oa. dat de heilige God het offer voor onze schulden, door Jezus gebracht, geaccepteerd heeft: we mogen weer smetteloos voor Hem staan, zonder twijfel of angst. Geweldig toch !!

In onze kerk werd Pasen vooraf gevierd en misten we het dat er op goede vrijdag geen dienst was. Wilfredo, mijn vriend, is verantwoordelijk voor een buitenpost van de Pinkstergemeente en samen met hem hebben we, pa Ger en ik, een Paasmaaltijd (sedermaaltijd) georganiseerd volgens de Joodse traditie en symboliek. Ik heb van alle elementen iets voor ieder klaar gemaakt*, en bij elk onderdeel van de maaltijd heeft mijn vader de betekenis aan de hand van de bijbel uitgelegd. Het was een hele ervaring voor iedereen. Sommigen kon je zien genieten, anderen begrepen het niet zo goed, omdat de bijbelse achtergrond van velen erg laag is door gebrek aan zondagschool en onderwijs. In elk geval was het fijn om te doen en bezig te zijn met de diepere zin van de Paasmaaltijd.

*Vruchten-compot = klei dat herinnert aan het werk dat de joden moesten doen in Egypte als slaven

*Kommetjes zout water = de tranen van het volk in slavernij *Bittere kruiden = bittere tijden *Lammetjesvlees = offer voor vergeving van schuld=Jezus´offer *Ongegist brood=Leven vrij van schuld en zonde *Vijf glazen met wijn = vrijheid van de slavernij, Gods armen open voor Zijn Volk en de belofte van het Beloofde Land

Ze heet ANA...

Bijna twee weken is Ana bij ons in huis, ze is 15 jaar oud en komt uit Oxamarca, een dorpje zo´n 6 uur rijden vanaf Cajamarca. Zoals velen van jullie weten werkt mijn moeder samen met het Lilianefonds voor rehabilitatie van kinderen. In de dorpen waar mijn ouders werken kom je vaak „gevallen“ tegen die, als ze op zeer jonge leeftijd zouden zijn geholpen met een operatie of fysiotherapie, niet zoveel hoefden te lijden of grote operaties zouden moeten ondergaan om het weer “recht te breien”. Daarom werkt m´n moeder met de kinderen en dan nóg zijn er soms al ver gevorderde misvormingen. Zo zijn er veel kinderen met scheve voetjes of hazelipjes. Toen Ana geboren werd, dachten ze dat ze doof was, want ze werd geboren met frommel-oortjes die vooral aan één kant helemaal dicht was aan de buitenkant. Ze hoorde wel wat, maar heel in de verte, zoals als we de handen tegen de oren houden... maar door op dat gebied ANDERS te zijn, is ze ook altijd anders behandeld: als een doof-stom en achterlijk kind. Ik denk dat als je als zodanig wordt behandeld je je er ook langzaam maar zeker naar gaat gedragen... Een twee jaar geleden heeft moeder Froukje (die wordt inmiddels als moeder overste behandeld door de “patiënten”), alle papieren en consulten geregeld zodat Ana een operatie en langdurige behandeling kon ondergaan. Dat betekent eerst in het eigen dorp een verwijzing regelen, vervolgens in Cajamarca en dan weer naar Lima, want alleen dáár kon ze geopereerd worden. Dit klinkt best simpel, maar zomaar krijg je geen verwijzing, want om te beginnen zijn de geboorte actes al niet juist ingevuld en moet je in Cajamarca voor zessen nummertje trekken om later op de ochtend (9 of 10am) geholpen te worden en vaak weer een paar keer terug komen. En dit alles naast het feit dat Ana nooit het dorp was uitgeweest en haar vader de akker moest laten liggen om mee te gaan. En zo is het heel wat werk om één kind te helpen... M´n moeder heeft er nu 16 in behandeling!! Na de laatste operatie om het oor te openen in februari 2008, moet ze regelmatig voor controle naar de doctor. Dit was de vorige keer in Oxamarca helemaal mis gegaan, waardoor de dure operatie bijna voor niets was geweest; dat was het risico nu weer niet waard. Dus naast alle consulten, regelen van de operatie en controles heeft m´n moeder besloten Ana in Cajamarca te houden, hier bij ons in huis. Doordat ze altijd achtergesteld is, heeft Ana niet alleen fysieke problemen: ze heeft zeer duidelijk ook een emotionele schade en misschien ook een verstandelijke achterstand. Nu ze bijna twee weken bij ons is, zie ik steeds meer dat ze heel verward is, moeilijk iets kan uitleggen, binnensmonds praat ALS ze praat, maar gelukkig ook steeds losser komt. Zoals ik al beschreef: ze is altijd al achterlijk behandeld en misschien gaat ze er dan vanzelf naar handelen. Om te beginnen zou ze psychologische hulp moeten krijgen en spraaktherapie. Maar hoe kan dit alles geregeld worden, zoals zoveel meer kinderen geholpen zouden moeten worden. Ze mist haar huis en ouders natuurlijk heel erg, want ze is niet alleen in een ander huis, maar bij ons ook in een andere cultuur terechtgekomen. Af en toe bellen we naar Oxamarca, zodat ze even kunnen praten. Ana is 15, maar reageert en handelt als een kind van 10 of 11. Om iemand als zij te kunnen helpen, echt integraal te kunnen helpen zou ze hier in Cajamarca moeten kunnen wonen om professionele hulp te krijgen... maar daar staat dan tegenover dat er geen tehuis is, haar verre familie, die hier in de stad woont, haar ook links zou laten liggen of als slaafje zou behandelen en we haar bij haar ouders en eigen omgeving weg zouden houden. WAT MOET JE DAN? Als je zo´n kind een tijdje dichtbij hebt, ga je er intensief mee om, soms is het vermoeiend omdat het contact ook wel moeilijk is, maar toch ook heel mooi om te zien hoe ze langzaam vooruit gaat omdat ze anders wordt behandeld... te weten dat ze dan weer terug zou gaan naar Oxamarca, daar meteen zou terugvallen en wat vooral door mijn hoofd gaat is: HEER BEWAAR HAAR, want dit soort kinderen worden vaak sexueel misbruikt omdat ze toch niet serieus genomen worden... WAT MOET JE DAN?? Ik, wij voelen ons zo machteloos soms... je hebt geen goed alternatief voor opvang, maar je stuurt haar wel naar een omgeving die niet veel positiefs voor haar kan betekenen... wat er dan in mij opkomt: een opvangcentrum in Celendín opzetten. Celendín is een groot dorp/stadje dat net niet te ver weg is van hun realiteit, maar wel genoeg communicatiewegen heeft naar Cajamarca en hun dorpen, mocht dat nodig zijn. Als er iemand zou zijn, IEMAND die weet waar te beginnen om zoiets op te zetten, daar samen over te braistormen en beginnen te werken... DENK JIJ DAAR MAAR EENS GOED OVER NA. De oogst is groot maar de werkers weinig... Soms zijn onze “handen gebonden”

Vreemd

Vreemd, dat 100 euro zo veel lijkt als je naar de KERK gaat, maar zo weinig als je ermee gaat shoppen.

Vreemd, hoe lang het duurt God een uur te dienen, maar hoe snel 90 minuten voetbal omgaan.

Vreemd, hoe lang een paar uur in de KERK duurt, en hoe kort dat is, als je naar een film kijkt.

Vreemd, dat we vaak niet weten wat we bidden moeten, maar dat we onze vriend of vriendin altijd wel wat te vertellen hebben.

Vreemd, dat het zo spannend is als de voetbalwedstrijd in de verlenging gaat, en hoe we zuchtend op ons horloge kijken als de kerkdienst langer duurt dan anders.

Vreemd, hoe moeilijk het is om een hoofdstuk uit de HEILIGE BOEK te lezen, maar hoe makkelijk het is om 100 bladzijden van een bestseller te verslinden.

Vreemd, hoe mensen bij een concert dolgraag op de voorste rij willen zitten, en zich in de kerk om een plaats op de achterste rij verdringen.

Vreemd, dat we 2 tot 3 weken nodig hebben om een kerkelijke aangelegenheid in ons drukke schema in te passen, maar een andere aangelegenheid op het laatste moment ingepland kan worden.

Vreemd, hoe moeilijk het is voor de mensen om het Goede Nieuws te vertellen, maar hoe makkelijk het is om de laatste roddels te vertellen

Vreemd dat zich de grappen over internet razendsnel verspreiden, maar als iemand begint nieuws te verzenden waarin God verheerlijkt wordt, denken mensen wel twee keer na of ze het door zullen sturen.

Vreemd, of niet? Lach je? Denk je na?

Verspreidt het goede nieuws en geef God de eer, want Hij is goed!

Vreemd, hoeveel op jouw adreslijst deze mail niet ontvangen omdat jij niet zeker bent of ze dit wel zullen waarderen?

Vreemd?Treurig!

Merkwaardig, dat wij geloven wat er in de krant staat, maar twijfelen aan wat er in de heilige geschriften staan.

Merkwaardig, dat iedereen in de hemel wil komen en dan toch aanneemt, dat men niet hoeft te geloven, te denken, te zeggen en te doen wat er in de HEILIGE BOEK staat. Is dat soms te beangstigend?

Merkwaardig, hoe iemand zeggen kan: 'Ik geloof in God.', maar desondanks de duivel volgt (die zelf trouwens ook in God 'gelooft').

Merkwaardig dat de grappen via mail zich als een lopend vuur verspreiden, maar als men begint over God, krabt men zich wel eventjes op het hoofd eer men het doorstuurt,

Merkwaardig, hoe het obscene, vulgaire, gewelddadige, en occulte vrij de cyberspace passeren kan, maar een openlijke discussie over GOD in de scholen en werkplaatsen onderdrukt wordt.

Merkwaardig, nietwaar? Raar, dat ik me meer bezorgd maak over wat de mensen over mij denken, dan wat God van mij denkt.

Werk, Carnaval en Eetzaal: ¿wat hebben ze gemeen?

Al een tijdje wil ik jullie weer schrijven, maar het kwam er niet van. We hebben op het moment (gelukkig) alles een beetje weer op gang op het werk, dus het zijn volle dagen. Gelukkig, want de eerste maand was best wat frustratie. Het went toch niet bij de gemeente: iedere dag maar kijken hoe ik me nuttig kon maken, want de tijd uitzitten is mij te moeilijk zoals velen gewend zijn. Weer de draad oppakken om te zorgen dat waar je mee bezig was toch door kan gaan. Het is voor mij “onlogisch” maar hier schijnbaar heel normaal om alles van vorig jaar te vergeten en te doen alsof je inderdaad nieuw aan het werk gaat… te denken dat we niet eens kerst- en oudjaarsvakantie hebben gehad… maar goed, nu dus weer in de running en dat bevalt me beter.

Ik zag twee weken geleden een advertentie van de goudmijnen hier bij Cajamarca (50min buiten de stad), ze zochten iemand voor de milieuafdeling, dus natuurlijk meteen geschreven: Graag wat meer uitdaging… en centjes. Meestal zijn die zaken toch al intern geregeld, maar zoals een vriend die daar werkt zei: dan weten ze tenminste dat je bestaat. Nou denk ik dat dat sowieso wel is, want Cajamarca is al niet zo groot, zoveel blonden loper er niet rond en in de “milieuwereld” werken we meestal met dezelfde mensen van de verschillende organisaties en bedrijven. Ik heb daarnaast wel het nadeel dat ik geen ervaring heb op mijngebied en nog altijd geen rijbewijs heb… dat laatste valt hier makkelijk te regelen/ kopen :D

Drie weken geleden was het Carnaval, zoals overal ter wereld. Cajamarca wordt op Nationaal niveau beschouwd als de hoofdstad van het Carnaval… er is zoveel meer om te zien en te beleven zoals de route naar Kuelap en Chachapoyas (Machu Picchu van het noorden), maar helaas wordt dat laatste niet zoveel gepromoot en denken ze hier dat ze het van deze feesten moeten hebben.

Cajamarca is het één na ARMSTE departement van PERÚ, ook al heeft het zoveel rijkdom aan mineraal, land- en veeteelt! De CHRONISCHE ONDERVOEDING is op vele plaatsen boven de 80%. Mensen hebben “geen geld” voor de eerste levensbehoeften zoals goed eten en kleding, een woning en wateraansluiting, maar op de een of andere manier is er ineens genoeg voor de dorpsfeesten en voor Carnaval… het moet uit de lengte of de breedte zullen we maar zeggen…

Hier in Cajamarca-stad beginnen de voorbereidingen al maanden van te voren en krijgt iedere wijk een flinke som geld van de Gemeente om mee te doen aan alle vieringen en kostuums. Je zou zeggen dat ze beter kunnen investeren in ontwikkelingsprojecten. Persoonlijk denk ik dat sommige aspecten zoals een kostuum-corso en culturele avonden nog wel interessant zou kunnen zijn, maar het staat nooit los van overmatig drankgebruik en vandalisme. Meer dan een maand voor Carnaval is het al een gestress om op straat te lopen want overal, OVERAL gooien ze met waterballonnen die best hard aankomen… in ieder geval vervelend als je op weg bent naar t werk en daar met vochtige kleren op een koud kantoor zit. Dat is nog te overzien, maar rond Carnaval zelf wordt het water vervangen door verf en afgedankte olie; alles moet eraan geloven: auto’s, mensen, huizen. De geuren naar urine op het hoofdplein na iedere avond “spreken” voor zich…

Maar goed, om die hele negativiteit te ontlopen zijn we met een groep tieners van Elsy´s kerk drie daagjes naar Trujillo gegaan, 6 uur rijden naar de kust. Met z’n 15-en op een bovenverdieping van vrienden van familie van Elsy. s Ochtends samen stille tijd en zingen: dat was verantwoordelijkheid van Wilfredo en mij. Daarna naar t strand of zwembad en s avonds naar een park. Gewoon even lekker weg. Ik merk dat ik vooral tieners leuk vind om mee te werken; zowel in mijn werk in workshops als bijvoorbeeld op jeugdweekenden. Je kunt naast ze staan, naar ze luisteren, met ze beredeneren en hopelijk soms ook wat leren. Voor velen van die meiden was het de eerste keer dat ze de zee zagen, terwijl het eerste strand vanaf Cajamarca al op 4 uur met de bus is.

Elsy, hulp voor mijn ouders en in het kinderwerk, heeft zo´n 6 jaar geleden een dochterkerk opgericht in een van de armere wijken van Cajamarca, waardoor de leden van haar kerk ook erg arm zijn. Vanaf dat ze daar begonnen is, heeft ze gezien hoeveel nood er is en is ze beetje bij beetje ook sociaal werk gaan opzetten. Elsy heeft met steun uit Nederland, Pan de Vida een eetzaal opgezet om de kinderen in iedere geval goed te laten ontbijten voor ze naar school gaan en drie keer een goede middagmaaltijd. Want het is echt zo, en hier is dat ook meteen merkbaar, dat kinderen met een lege maag zich niet goed kunnen concentreren. Ze worden ook vaak eerder de straat op gestuurd om te bedelen of snoepjes te verkopen dan naar school, want dat KOST alleen maar geld. Door de kinderen heen komt ze tot de ouders, meestal alleen moeders natuurlijk, want in deze landen en streken weten velen niet waar hun vader is. Met de moeders heeft ze workshops waar ze leren truien, tassen, versiersels te maken en te verkopen. Daar heb ik ook een workshop recycling mogen geven, voor het maken van kerstversiering.

Het is geweldig te zien hoe het werk en de steun groeit als iemand als Elsy zich zonder interessen en er iets voor terug te vragen zich zo inzet. Vorig jaar hebben ze een terreintje gekocht waarop de eetzaal, de kerk en de workshops functioneren. Het Evangelie van Jezus is INTEGRAAL in woord en daad!