Speurders

“Lees de Bijbel bidt elke dag” zongen we aan het eind van het jeugdweekend in drie talen: Spaans, Nederlands en Engels. Het centrale thema van het hele weekend was: “Speuren in de Bibliotheek van God”. Ik kreeg achteraf de vraag: wat voor nieuws hebben jullie ontdekt? Gezien vele van de jongeren die meedoen, niet uit Christelijke gezinnen komen en niet eens een Bijbel in huis hebben, kunnen we wel zeggen dat bijna alles nieuw voor ze is!

Je weet nooit wat er komt

Jongeren uit Jelic

Tijdens de voorbereidingen hebben we altijd contact met de voorganger van de “ontvangende gemeente”, in het dorp waar alles plaats zal vinden. Zoals altijd zeiden we dat het maximum op 60 lag, omdat we nog altijd met z’n tweeën de hele programmering maken en draaien. Voorganger Gilmer zei dat hij niet veel verwachtte, omdat een aantal dorpen al hadden aangegeven niet mee te doen. La Quinua, waar ook een jeugdgroep draait (of draaide), was afgehaakt om diverse redenen, waardoor we hen later dit jaar hopen te bezoeken; daar kwam altijd een groep van 10-15 tieners vandaan. Andere dorpen hebben (nog) geen alternatief programma voor hun jeugd, maar toch kwamen er bijvoorbeeld uit Jelic vijf jongeren: dit betekent 9 uur lopen naar en van Oxamarca, ’s nachts vertrekken, zodat ze niet in de felle zon hoeven te lopen. Dit gold ook voor de groep jongens uit Malat, die jaren niet meer had meegedaan: omdat hun leiders nu weer verzoening zoeken, zijn ze enorm blij mee te doen met het programma.

Jongeren uit Malat

Op de dag dat we begonnen, wisten we nog niet hoeveel er zouden zijn, maar voor de zekerheid hadden we toch materiaal meegenomen voor 65 jongeren. Toen de lijsten vol waren en iedereen binnen zat, bleken er precies 65 te zijn… :) Volle bak, en hard werken om iedereen mee te krijgen, maar ook een grote zegen!

Een andere wereld

In een klein dorp midden in de bergen is het soms moeilijk uit te leggen, dat er landen zijn waar je niet zo makkelijk aan een Bijbel kan komen en het ook strafbaar is om er één te hebben. Je moet bedenken dat, als ze nog op school zitten, ze vaak nog niet eens verder na hun eigen provincie hebben gereisd, of niet eens weten hoe de wereldbol eruit ziet. Als aftrap hebben we BAMBOE IN DE WINTER van Open Doors laten zien. Daarvoor hebben we van te voren een en ander uitgelegd, zodat ze weten wat de waarde is van de geloofsvrijheid waarin we leven in Peru.

Naast thema’s als “De kracht van Het Woord” en “Hoe me te verdiepen in Gods Woord” zijn we creatief bezig gegaan met de symboliek die we in de Bijbel vinden over de betekenis ervan. We konden wel 12 verschillende symbolen voor “Het Woord” vinden!: zaad, goud en zilver, vuur, hamer, zwaard, lamp, melk, brood, honing, spiegel, water, regen. 

Ook dit was een hele uitdaging, omdat er in deze cultuur - vooral in kleine dorpen - niet veel wordt gedaan met dit soort creativiteit en visuele uiting. Elke groep, onderverdeeld in leeftijdsgenoten, kreeg verfmateriaal en een tekst dat ze moesten weergeven op hun papier: ieder op een eigen verschillende manier. Voor sommigen was het heel moeilijk en wilden voorbeelden zien om na te tekenen. Toch was het mooi te zien, hoe ze zich in een relatief korte tijd wisten te ontwikkelen en mooie afbeeldingen op papier wisten te zetten. Toen we de foto maakten van de kunstwerken aan de wand, zagen we dat een aantal al weg was, omdat ze die als aandenken mee naar huis wilden.

Zingend afsluiten

Aan het einde van het programma wilden we afsluiten met het lied “Tu Palabra es una Lampara a mis Pies” (Thy word is a lamp unto my feet - Michael W. Smith & Amy Grant), maar kregen meteen ook verzoeken om samen andere (nieuwe) liederen te zingen. Ook al was het moeilijk dit keer de 65 bloeiende, groeiende en spetterende tieners en jeugd het hele programma erbij te houden en actief mee te doen in alles, was dit een hele mooie afsluiting.

Jongeren Beth El

Zaterdagmiddag komen met onze jongeren samen. Hier wat leuke momenten op foto vastgelegd.

Onderwijs

Zelf onderzoeken

Muziek en zang leren

Kampvuur

Spelletjes

Verjaardag vieren

Modeshow met kranten

Leg uw last op de HEER en Hij zal u steunen

Gezondheidszorgen

Ik wilde net een blog gaan schrijven toen we ernstig nieuws kregen…

We kregen vandaag een verontrustend telefoontje van de voorganger van Oxamarca, Gilmer. De leider van de dochtergemeente van La Quinua lag hier in Cajamarca in een kliniek – dokters van het regionale ziekenhuis zijn namelijk in staking - en Gilmer wist niet of hij nog leefde… ze konden hem of familieleden niet te pakken krijgen. De vraag was of we bij ze langs wilden gaan. Toen we juist hierover bezig waren, belde Gilmer weer terug met het goede nieuws dat hij broeder Teobaldo zelf had gesproken. Ze hadden het idee dat het op het nippertje was geweest, en hij heeft nog veel zorg nodig. We gaan er morgen heen. De kerk van Oxamarca, boeren streek, wil dat we hem hun financiële bijdrage overhandigen namens de kerk, omdat de kosten in een kliniek nogal oplopen. Wat een bewogenheid onder de broeders van de kerken! Wilt U a.u.b. meebidden voor Teobaldo? Hij heeft al jaren maag- darmproblemen, maar ze weten niet goed waar het aan ligt. Daarnaast worden boeren uit de campo regelmatig ook niet goed behandeld of serieus genomen, waardoor ze vaak met een simpele pijnstiller naar huis worden gestuurd.

Voorganger Marciano met zijn vrouw 

Nimia en zijn jongste dochter Judith

Tegelijkertijd vragen we uw gebed voor de gezondheid van de voorganger van Sucre – Marciano – die lange tijd om onbekende reden een gezwollen onderbeen en voet had, waarna hij al weken - ook na bezoek aan dokters, injecties, pillen en röntgenfoto’s - pijn blijft houden aan zijn voet en slecht kan lopen. Hij is voorganger van de hoofdkerk en bezoekt alle 8 dochtergemeentes regelmatig. Nu komt hij moeilijk bij zijn eigen kerk dat op 20 minuten lopen van zijn huis is.

Bezoek aan Sucre

Het is alweer bijna twee weken geleden dat we in Sucre waren. Sinds 2010 is daar een jeugdgroep in de kerk, die wekelijks samenkomt. We hebben in die tijd trainingsweekenden georganiseerd met de leiders (in spe) van alle dorpen en ze materiaal gegeven om met hun jongeren te werken. We hebben toen gezien, dat als voorgangers leiders moeten zoeken voor hun jongeren, ze uit diezelfde groep twee mensen uitkiezen die de kar alleen moeten trekken. Op zich een mooie kans voor groei en ontwikkeling, maar als deze jongeren door studie, werk of onvolwassenheid verdwijnen, kunnen we opnieuw beginnen. Dit is helaas gebeurd in Sucre met drie van de vier jongeren waar we toen mee gewerkt hebben. Rolin is de enige die nog van die tijd overblijft. Hij wordt ook thuis niet gesteund: zijn ouders gaan niet naar de kerk, en hij voelt zich daarom ook best alleen.

Twee keer per jaar hebben we vergaderingen en een conferentie met alle kerkleiders. Twee jaar lang proberen we ze duidelijk te maken dat ze jonge, stabiele stellen uit hun gemeente warm moeten maken voor dit werk en in Sucre is dat nu gebeurd. We zijn enorm blij met Felix, die nu het jeugdwerk samen met Rolin op zich heeft genomen. Eerder ondersteunde hij het kinderwerk, maar zei ons dat hij altijd op zijn hart had met de jeugd te gaan werken. Het kinderwerk gaat nog steeds door onder leiding van de voorgangervrouw Nimia.

Jeugdbijeenkomst

Bidstond op zaterdag. Links achter: FELIX

We hadden een bijeenkomst gepland voor zaterdag op een tijdstip dat ze normaal gesproken niet samen komen, om vervolgens op zondag bij hen in de jeugddienst te zijn. Maar het liep anders. Mede door de gezondheid van hun voorganger en miscommunicatie, zaten we daar met drie jongeren en wij. Toch wisten we: ‘Want waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben ik in hun midden.’ (Mat. 18:20). We hebben samen met hen gebeden voor de nood van de jongeren, voor de jongeren die niet meer komen en nieuwe kracht en energie voor de jeugdgroep die nog wel samenkomt voor het bereiken van hun leeftijdgenoten.

De volgende dag deelden we in hun eigen bijeenkomst wat God op ons hart had gelegd. Jeremia 15:19,21 ‘Als je bij mij terugkeert en ik je aanneem, zul je mij weer dienen. Ik zal je redden uit de handen van boosdoeners, ik bevrijd je uit de greep van geweldenaars.’ Binnen het jeugdwerk deelt Wilfredo altijd het woord en Judith doet daar workshops en activiteiten over, waarbij ze interactief met het thema aan de gang gaan. Maar voordat we verder konden met dit gedeelde, stond Felix op en zei dat hij een paar weken geleden met vragen liep en erg negatief gestemd was, dat hij in zijn gebed een Stem hoorde, maar niet goed bergreep wat het betekende; nu vielen alle puzzelstukjes op hun plaats! Wat is het toch mooi om te zien dat je als instrument gebruikt kan worden en dat het ook specifiek en doelgericht is, zonder dat je dat van tevoren zo kon bedenken!

Wilfredo spreekt over Jeremia en zijn klagen

We hebben het idee dat dit bezoek erg vruchtbaar is geweest: zowel voor hen als voor ons, want als je weet dat God je als instrument kan gebruiken, weet je dat je op de goede plek zit!

We kijken nu uit naar het jeugdweekend in Oxamarca over twee weken en zullen jullie ook hier weer over op de hoogte houden natuurlijk!

Tot slot

In de herfst van dit jaar zullen we voor twee maanden in Nederland zijn. Als U graag wil dat we U bezoeken, kunt U schrijven naar j.a.prakken@gmail.com. We zijn van 28 september tot 20 november beschikbaar, zondagen zijn al wel vol, maar we komen ook graag voor jeugd-, kring- of gebedsbijeenkomsten.

We ontmoeten jullie graag persoonlijk!

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd

Verjaardag van de kerk

In Peru is het de gewoonte om jaarlijks de verjaardag van het ontstaan van een organisatie te vieren, en dus ook van de kerk. Bet-El werd 23 maart 14 jaar. We een mooie dienst gehad met alle kerkjes van dezelfde organisatie, al regende het buiten pijpenstelen. We stonden met ruim 120 mensen onder een lekkende tent, toen ook nog het licht even wegviel… maar juist toen klonk de lofzang mooier in “a capella”. Wilfredo zei: dit is het begin van een nieuw jaar waar Gods zegen zal regenen :).

Op dit soort dagen geven we vooral extra aandacht aan het Evangeliseren van de buurt en moedigen we gemeenteleden aan om vrienden mee te nemen naar de kerk. Twee avonden ontvingen we nieuwe mensen in de dienst, die Gods woord hoorden terwijl anderen op het plein traktaatjes uitdeelden. Op deze manier kwamen een moeder en twee tieners tot bekering. De twee jongeren komen nu ook regelmatig naar de jeugdbijeenkomsten.

Conexion Juvenil

Zoals jullie weten zijn we na het jeugdweekend in maart begonnen met de jeugdbijeenkomsten op zaterdagavond: CONEXION JUVENIL (jeugd contact/aansluiting). We hebben een gemiddelde van 12 jongeren, die regelmatig samenkomen en leren over films, muziek, mode, drugs en alcohol. In dit opzicht zijn de Nederlandse tieners niet zo verschillend van de Peruaanse stadstieners, denk ik. Het is heel leuk om deze thema’s met ze te bespreken. Juist omdat het een kleine groep is, is er meer mogelijkheid om iedereen actief in de workshops te betrekken en dat doen ze ook. We hebben heel leuk materiaal waar interactieve spelletjes in staan over een specifiek thema, waar ze mee aan het denken worden gezet. Wat ook leuk is, is dat ze elkaar beetje bij beetje ook buiten de kerk opzoeken en bijvoorbeeld laatst op een vrije dag samen een lange wandeling hebben georganiseerd.

Drie van onze jongeren volgen nu een doopcursus en zullen binnenkort in de rivier hun keuze, om voor God te gaan, openlijk verkondigen door zich te laten dopen. Alex D. (19 jr.) is een jongen uit een niet Christelijk gezin, die met het muziekproject van vorig jaar, gitaar begon te spelen en nu ook in de dienst meedoet (op de foto links met blauwe pet op). Eduar (16 jr.) is een jongen die sinds een half jaar met zijn moeder en broer in de kerk komt. Hij is een enthousiaste, sociale jongen, maar de laatste tijd bezorgd om zijn zieke vader die (nog niet) naar de kerk komt (op de foto rechts achter met zwart T-shirt). Diana D. (15 jr.) is opgegroeid in de kerk, haar moeder is diaken van de kerk, maar haar oudere broers en vooral haar vader wil niets van het Evangelie weten. Wilt u voor deze drie jongeren bidden; voor kracht en standvastigheid in hun besluit? We zullen jullie snel foto’s sturen van dit grote feest!

Zomaar binnenvallen

Twee weken geleden waren we bijna klaar op onze zaterdagavond, toen een jongen in de deur stond en vroeg of hij verder mocht komen: Natuurlijk! We legden hem het thema uit en na afloop praatten we nog een beetje na. Alex woont sinds een maand hier in Cajamarca. Hij is komen spelen bij de reserve van de lokale voetbalbond. Hij is 18 en komt uit Lima; de eerste keer dat hij ver van huis is. Zijn vader is Colombiaan, waar hij tot zijn 8ste woonde en zijn moeder is Peruaanse. We nodigden hem natuurlijk uit voor de jeugdbijeenkomsten en de zondagsdienst. Hij wilde graag komen. Hij kwam de zondag niet, maar de zaterdag erop wel. We hebben na de samenkomst anderhalf uur doorgepraat. Hij wilde zijn hart luchten. Hij woont alleen in Cajamarca, hij is weggegaan uit het hotel waar de andere voetbal jongens wonen, omdat ze te veel feestten, en hij heeft (nog) geen vrienden. Naar Lima reizen is vaak moeilijk, want dat is 14 uur met de bus heen en daarna weer 14 uur terug. Met Moederdag was hij niet bij zijn familie, wat hier groots wordt gevierd. Hij zocht ons op, omdat hij in de buurt woont. Hij wilde eerder naar binnen, maar durfde niet. In Lima nam een vriend hem mee naar een jeugdgroep en hij voelt nu de nood om God weer te zoeken. We willen er voor hem zijn en “familie” voor hem zijn. Zondag kwam hij weer in de dienst en we bidden dat hij aansluiting vindt bij “onze” groep jongeren. Wilt u ook aan Alex denken?

Kinderdienst

We hebben een klein lokaal waar we samenkomen. Nog altijd zoeken we Gods leiding voor het vinden van een betaalbaar terrein, terwijl we activiteiten doen om beetje bij beetje te sparen. Daarom komen de kinderen ook op andere tijden samen. De zaterdagmiddag komt nu een club van 10-15 kinderen samen die door Rosa, Marcela en Yessenia wordt geleid. We hopen dat deze groep ook zal groeien, zodat we steeds meer kinderen zullen bereiken met Gods liefde.

Tot slot

Volgende week zullen we weer het binnenland ingaan om één van de jeugdgroepen te bezoeken. We merken dat ze het nodig hebben om versterkt en bemoedigd te worden, waarvoor we een heel weekend gaan om met hen te werken en ook met hun voorganger. Hierover zullen we de volgende keer schrijven. 

In de herfst van dit jaar zullen we voor twee maanden in Nederland zijn. Als U graag wil dat we U bezoeken, kunt U schrijven naar j.a.prakken@gmail.com. We zijn van 28 september tot 20 november beschikbaar, zondagen zijn al wel vol, maar we komen ook graag voor jeugd-, kring- of gebedsbijeenkomsten. We ontmoeten jullie graag persoonlijk!

“Zo, zeg ik u, heerst er ook vreugde onder de engelen van God over één zondaar die tot inkeer komt.” (Lucas 15:10).

Mooie plaatjes

Wat mooie plaatjes op de markt van een dorp waar we werken.

Eetzaal in de Bergen

Hier een kort verslag van de opening van het nieuwe lokaal van de eetzaal van Pan de Vida in Oxamarca:

Burgemeester van Oxamarca

Elsy

Samen met Elsy hebben we het lokaal versierd met rood-wit-blauwe en oranje ballonnen. Elsy knipte het lint door en we mochten allemaal naar binnen. Vooraan zien jullie Pastor Gilmer, de burgemeester en mijn ouders Ger en Froukje, als zendelingen die hier al sinds 2001 werken.

Gilmer ging voor met het vertellen over hoe de wens ontstond om een kinder-eetzaal te beginnen in Oxamarca: “Iedere middag, na school (tussen de middag zouden ze in Nederland zeggen) renden de kinderen door het dorp de berg op, al zwetend kwamen ze thuis aan, hopend iets te vinden om te eten. Soms was het er, soms ook niet. Al snel moesten ze weer naar beneden rennen, door de modder of brandende zon, om weer naar school te gaan. Dit deelde ik met de zendelingen Ger en Froukje. Een paar jaar later was er een mogelijkheid om met kleine fondsen ontbijt te geven, maar gezien ze dat hier op de scholen al kregen, heb ik dat afgewezen en bleef aandringen op middageten (warm eten). Uiteindelijk maakten Ger en Froukje contact met Pan de Vida en konden we ons huis op 8 Juni 2008 open stellen voor 80 kinderen en tieners, die dagelijks warm eten kregen al was het zittend op adobes of stenen, voor ze weer ’s middags naar school gingen. Al snel mochten we 100 kinderen te eten geven en het huis werd veel te klein, ook al hadden we met hulp van de zending wat verbeteringen aangebracht. Toen groeide de droom om een groter lokaal te bouwen voor deze kinderen, zodat ze allemaal kunnen zitten en we een goede keuken hebben om de maaltijden klaar te maken. Vandaag mogen we dit lokaal officieel openen, dankzij een ieder van jullie die hier een steentje heeft bijgedragen. Pan de Vida heeft ongeveer 160.000 soles gegeven voor de bouw. Van de burgerlijke gemeente hebben we meer dan 40.000 soles aan materiaal gekregen en de ouders hebben door hun arbeid bijna 6.000 bijgedragen aan de bouw. Ieder van hen heeft minimaal 5 werkdagen hard gewerkt aan de bouw van dit lokaal. Hartelijk dank daarvoor!”

Verder heeft Froukje verteld hoe de eetzaal in Huancayo begonnen is, Benjamin heeft als president namens Pan de Vida Peru gesproken, samen met Ger hebben ze het ‘bord’ van Pan de Vida onthuld en Elsy heeft weer de ceremonie afgesloten voor we samen met de leiders van de kerkjes van de zone van Oxamarca, de ouders van de kinderen en de burgemeester een heerlijk bord nasi aten.

Er moet nog wel een en ander gebeuren. Elektriciteit naar alle kamers doortrekken, nog een laagje verf, kranen op de buitenplaats voor het slachten van dieren, installatie van WC’s, de stoep voor verhogen wegens wateroverlast in deze tijd. Maar het kan, zoals je ziet, al heel goed gebruikt worden voor de kinderen. De burgemeester heeft aangeboden met de eerste verdieping ook bij te dragen, maar gezien zijn termijn dit jaar afloopt, is dat nog afwachten. Hij heeft al wel 15 matrassen en dekens gegeven voor activiteiten die de 'comedor', en ook wij samen met hen, organiseren, zoals de jeugdweekenden.

Nieuw lokaal eetzaal Oxamarca

Regentijd in de Bergen

Lampionnen

Jeugdkamp van Beth-El

“Onze” jongeren (en wij) wilden niet dat het jeugdkamp afgelopen zou zijn. We hebben een mooie tijd gehad samen. Om ons heen hoorden we het lawaai van de carnavalvieringen; aan de overkant zagen we groepjes jongens helemaal onder de verf, zingend en dronken over straat slenterend. En wij waren samen aan het genieten van Gods aanwezigheid en de vriendschap onderling. De meeste jongeren van onze gemeente hadden zich ingeschreven, twee kwamen van een andere gemeente, maar pasten prima in de groep. Een kleine club waar we intensief mee optrokken en die we op deze manier beter konden leren kennen.

Schijn in Mij

Het centrale thema was: SCHIJN IN MIJ. Alles hebben we hier omheen gepland. Thema’s als “Gods eigendom zijn”, “De noodzaak van Gods kracht” en “Mijn eigen stille tijd” kwamen aan bod, afgewisseld met workshops en spelletjes. Zo  maakten we allemaal lampionnen en spraken over het licht dat van binnen naar buiten schijnt; als het licht uit is, is de lampion niet mooi zichtbaar en vervult het zijn functie niet.

Interactief

Het valt altijd weer op dat het even duurt voordat ze wat opener zijn en wat meer durven te delen. Daarom was het goed dat we nu 4 i.p.v 2 dagen samen waren. In groepjes bespraken we bepaalde thema’s en er ontstonden leuke gesprekken over het delen van je persoonlijke geloof met anderen: vreemden of juist vrienden? Bv. “Nou ja, bij vreemden heb je niets te verliezen, bij vrienden heb je meer verantwoordelijkheid om het ook voor te leven”. “Nee, bij vrienden is het makkelijker, want daar heb je al direct contact mee”.

Sommigen zijn wat introverter en anderen wat expressiever, waardoor de laatst genoemden beter meegaan in de groep. Eén van de jongens, die we kennen van het binnenland en naar Cajamarca is komen studeren, proberen we mee te krijgen in de kerk. Hij was gelukkig ook naar het jeugdkamp gekomen. De andere jongens en wij probeerden hem in de groep te laten integreren, maar dat ging heel moeizaam, vonden wij. Toch is het zoals er staat in 1 Samuel 16:7 “…de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de Heer kijkt naar het hart”. Vandeweek spraken we zijn moeder, die ons enthousiast vertelde dat hij het heel erg naar zijn zin heeft gehad. We bidden dat hij binnen de gemeente zijn draai zal vinden.

Afsluiting

Zondagavond hadden we de officiële afsluiting in onze gemeente. Met de groep jongeren zongen we vooraan het lied van het kamp, waarna de gemeente ieder van hen zegende. Een paar van hen getuigden van wat ze hadden meegemaakt deze dagen. Een mooi moment. De gemeente heeft ook praktisch bijgedragen: zowel met levensmiddelen als door te koken. Fijn dat ze meer betrokken raken, ook bij hun eigen jongeren.

De laatste avond hoorden we van één van hen: “Nee, niet leuk, morgen is het al afgelopen!”, waarna er een heel gesprek begon over een uitje op maandag na het jeugdkamp. Maandag gingen we dus nog een dagje gezellig samen naar een dorp een uurtje van Cajamarca. Zon, water (erg koud zwembad weliswaar), spelen en samen zijn.

Esther (net 2 jaar) heeft in alles meegedaan. We zijn enorm dankbaar voor een kind dat het mogelijk maakt dat we dit soort activiteiten kunnen blijven doen zonder enig probleem. Lekker meezingen, achterin spelen tijdens de preken en met de meiden mee in de pauzes alsof ze één van de tieners is. Geweldig.

Carnaval is voorbij en de scholen zijn weer begonnen. Bid u mee voor deze mooie mensen? Dat God hen vasthoudt en zij zich aan Hem vastklampen. 

Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, opdat ze jullie goede daden zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel. Matteüs 5:16