Mooie plaatjes

Wat mooie plaatjes op de markt van een dorp waar we werken.

Eetzaal in de Bergen

Hier een kort verslag van de opening van het nieuwe lokaal van de eetzaal van Pan de Vida in Oxamarca:

Burgemeester van Oxamarca

Elsy

Samen met Elsy hebben we het lokaal versierd met rood-wit-blauwe en oranje ballonnen. Elsy knipte het lint door en we mochten allemaal naar binnen. Vooraan zien jullie Pastor Gilmer, de burgemeester en mijn ouders Ger en Froukje, als zendelingen die hier al sinds 2001 werken.

Gilmer ging voor met het vertellen over hoe de wens ontstond om een kinder-eetzaal te beginnen in Oxamarca: “Iedere middag, na school (tussen de middag zouden ze in Nederland zeggen) renden de kinderen door het dorp de berg op, al zwetend kwamen ze thuis aan, hopend iets te vinden om te eten. Soms was het er, soms ook niet. Al snel moesten ze weer naar beneden rennen, door de modder of brandende zon, om weer naar school te gaan. Dit deelde ik met de zendelingen Ger en Froukje. Een paar jaar later was er een mogelijkheid om met kleine fondsen ontbijt te geven, maar gezien ze dat hier op de scholen al kregen, heb ik dat afgewezen en bleef aandringen op middageten (warm eten). Uiteindelijk maakten Ger en Froukje contact met Pan de Vida en konden we ons huis op 8 Juni 2008 open stellen voor 80 kinderen en tieners, die dagelijks warm eten kregen al was het zittend op adobes of stenen, voor ze weer ’s middags naar school gingen. Al snel mochten we 100 kinderen te eten geven en het huis werd veel te klein, ook al hadden we met hulp van de zending wat verbeteringen aangebracht. Toen groeide de droom om een groter lokaal te bouwen voor deze kinderen, zodat ze allemaal kunnen zitten en we een goede keuken hebben om de maaltijden klaar te maken. Vandaag mogen we dit lokaal officieel openen, dankzij een ieder van jullie die hier een steentje heeft bijgedragen. Pan de Vida heeft ongeveer 160.000 soles gegeven voor de bouw. Van de burgerlijke gemeente hebben we meer dan 40.000 soles aan materiaal gekregen en de ouders hebben door hun arbeid bijna 6.000 bijgedragen aan de bouw. Ieder van hen heeft minimaal 5 werkdagen hard gewerkt aan de bouw van dit lokaal. Hartelijk dank daarvoor!”

Verder heeft Froukje verteld hoe de eetzaal in Huancayo begonnen is, Benjamin heeft als president namens Pan de Vida Peru gesproken, samen met Ger hebben ze het ‘bord’ van Pan de Vida onthuld en Elsy heeft weer de ceremonie afgesloten voor we samen met de leiders van de kerkjes van de zone van Oxamarca, de ouders van de kinderen en de burgemeester een heerlijk bord nasi aten.

Er moet nog wel een en ander gebeuren. Elektriciteit naar alle kamers doortrekken, nog een laagje verf, kranen op de buitenplaats voor het slachten van dieren, installatie van WC’s, de stoep voor verhogen wegens wateroverlast in deze tijd. Maar het kan, zoals je ziet, al heel goed gebruikt worden voor de kinderen. De burgemeester heeft aangeboden met de eerste verdieping ook bij te dragen, maar gezien zijn termijn dit jaar afloopt, is dat nog afwachten. Hij heeft al wel 15 matrassen en dekens gegeven voor activiteiten die de 'comedor', en ook wij samen met hen, organiseren, zoals de jeugdweekenden.

Nieuw lokaal eetzaal Oxamarca

Regentijd in de Bergen

Lampionnen

Jeugdkamp van Beth-El

“Onze” jongeren (en wij) wilden niet dat het jeugdkamp afgelopen zou zijn. We hebben een mooie tijd gehad samen. Om ons heen hoorden we het lawaai van de carnavalvieringen; aan de overkant zagen we groepjes jongens helemaal onder de verf, zingend en dronken over straat slenterend. En wij waren samen aan het genieten van Gods aanwezigheid en de vriendschap onderling. De meeste jongeren van onze gemeente hadden zich ingeschreven, twee kwamen van een andere gemeente, maar pasten prima in de groep. Een kleine club waar we intensief mee optrokken en die we op deze manier beter konden leren kennen.

Schijn in Mij

Het centrale thema was: SCHIJN IN MIJ. Alles hebben we hier omheen gepland. Thema’s als “Gods eigendom zijn”, “De noodzaak van Gods kracht” en “Mijn eigen stille tijd” kwamen aan bod, afgewisseld met workshops en spelletjes. Zo  maakten we allemaal lampionnen en spraken over het licht dat van binnen naar buiten schijnt; als het licht uit is, is de lampion niet mooi zichtbaar en vervult het zijn functie niet.

Interactief

Het valt altijd weer op dat het even duurt voordat ze wat opener zijn en wat meer durven te delen. Daarom was het goed dat we nu 4 i.p.v 2 dagen samen waren. In groepjes bespraken we bepaalde thema’s en er ontstonden leuke gesprekken over het delen van je persoonlijke geloof met anderen: vreemden of juist vrienden? Bv. “Nou ja, bij vreemden heb je niets te verliezen, bij vrienden heb je meer verantwoordelijkheid om het ook voor te leven”. “Nee, bij vrienden is het makkelijker, want daar heb je al direct contact mee”.

Sommigen zijn wat introverter en anderen wat expressiever, waardoor de laatst genoemden beter meegaan in de groep. Eén van de jongens, die we kennen van het binnenland en naar Cajamarca is komen studeren, proberen we mee te krijgen in de kerk. Hij was gelukkig ook naar het jeugdkamp gekomen. De andere jongens en wij probeerden hem in de groep te laten integreren, maar dat ging heel moeizaam, vonden wij. Toch is het zoals er staat in 1 Samuel 16:7 “…de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de Heer kijkt naar het hart”. Vandeweek spraken we zijn moeder, die ons enthousiast vertelde dat hij het heel erg naar zijn zin heeft gehad. We bidden dat hij binnen de gemeente zijn draai zal vinden.

Afsluiting

Zondagavond hadden we de officiële afsluiting in onze gemeente. Met de groep jongeren zongen we vooraan het lied van het kamp, waarna de gemeente ieder van hen zegende. Een paar van hen getuigden van wat ze hadden meegemaakt deze dagen. Een mooi moment. De gemeente heeft ook praktisch bijgedragen: zowel met levensmiddelen als door te koken. Fijn dat ze meer betrokken raken, ook bij hun eigen jongeren.

De laatste avond hoorden we van één van hen: “Nee, niet leuk, morgen is het al afgelopen!”, waarna er een heel gesprek begon over een uitje op maandag na het jeugdkamp. Maandag gingen we dus nog een dagje gezellig samen naar een dorp een uurtje van Cajamarca. Zon, water (erg koud zwembad weliswaar), spelen en samen zijn.

Esther (net 2 jaar) heeft in alles meegedaan. We zijn enorm dankbaar voor een kind dat het mogelijk maakt dat we dit soort activiteiten kunnen blijven doen zonder enig probleem. Lekker meezingen, achterin spelen tijdens de preken en met de meiden mee in de pauzes alsof ze één van de tieners is. Geweldig.

Carnaval is voorbij en de scholen zijn weer begonnen. Bid u mee voor deze mooie mensen? Dat God hen vasthoudt en zij zich aan Hem vastklampen. 

Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, opdat ze jullie goede daden zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel. Matteüs 5:16

Van start gegaan met de kids

Vakantiebijbelschool

De wijk in om kinderen uit te nodigen

We zijn het jaar begonnen met het versterken van het kinderwerk in Bethel. Gezien de kinderwerkers iedere zondag van het afgelopen jaar naar Tantachual gingen, is het hier in de stad verzwakt. Er kwamen vaak niet meer dan vijf kinderen. Door de vakantiebijbelschool van een week, willen we dit weer oppeppen en herstructureren.

We zijn aan het begin februari met de kinderen van de kerk en ouders de wijk in gegaan om andere kinderen uit te nodigen. We hadden niet verwacht zulke positieve reacties te krijgen in deze middenklasse-buurt, omdat er altijd interessante alternatieven zijn, maar we gingen van start met 18 kinderen en hadden verder rond de 25 per dag.

 

We hebben de kinderen in drie verschillende leeftijdgroepen verdeeld, maar allemaal werkten ze aan hetzelfde thema: “Het Woord naar mijn Hart”. Binnen dit thema kregen ze spelletjes, handwerkjes, liedjes en Bijbelteksten. Gezien we nog steeds maar één ruimte hebben waar we zowel diensten als andere bijeenkomsten in doen, hebben we de groepen in verschillende hoeken van de kerk verdeeld. Het was best mooi om er middenin te staan en de kinderen zo bezig te zien en te horen, ieder op hun eigen manier. Hier een filmpje met een indruk. Zaterdag hebben we de afsluiting gehad en hebben we alle kinderen een boekje met kleurplaten van het leven van Jezus meegegeven; daarbij een uitnodiging voor de zondagschool, die meteen 9 februari van start gaat.

Zondagsschool

Esther deelt ballonnen uit

Wilt u bidden voor de nieuwe kinderwerkers? Voor Gods wijsheid, liefde en doorzettingsvermogen in dit werk. Veel ouders waren gewend dat hun kinderen werden opgehaald en er zijn zelfs geweest die kwamen reclameren waarom dat niet meer gebeurde. We willen zo werken dat de ouders actiever zijn, hun kinderen sturen en ook via de kinderen de ouders bereiken. Afgelopen jaar is een moeder zo bij de kerk gekomen en doet nu altijd actief mee in activiteiten voor het fondsenwerven voor een stuk grond voor de kerk. Dit blijft ook een groot gebedspunt, gezien de grondprijzen niet omlaag gaan. We hebben een Godswonder nodig!

Jongeren in Bethel

Eind februari zullen we weer een jeugdweekend organiseren voor de jongeren van onze gemeente en andere gemeentes daarvoor uitnodigen. Het valt net in de tijd van Carnaval. Dat is in Cajamarca een zeer gevierd feest, dat al maanden van tevoren begint, waar mensen een jaar voor sparen (ineens kunnen ze dat wel), sommigen komen er speciaal voor terug naar huis, maar anderen gaan er juist voor weg. Het gaat namelijk altijd gepaard met respectloos omgaan met mensen op straat: of je mee wil doen of niet, worden die dagen huizen, mensen en voertuigen ingesmeerd met verf of oud vet. Tieners en jongeren struinen dag en nacht de straten af met hun trommels en zingen dronken. Vaak komen ze hier letterlijk en figuurlijk niet zonder kleerscheuren vanaf, omdat alles mag en alles kan, ook seksueel. Het was niet eens direct om dit “feest” dat we het jeugdweekend op die data organiseren, maar het is een mooie kans om ze goed toe te rusten, zowel voor nu als voor het nieuwe schooljaar, dat in maart begint.

Tienerweekend vorig jaar

We zijn enorm dankbaar dat we er afgelopen jaar een paar jongeren bij hebben gekregen in Bethel. Lange tijd kwamen we voornamelijk samen met moeders en hun jonge kinderen. De vaders zijn er vaak niet of willen niets te maken hebben met de kerk. Sommige kinderen zijn nu tiener en jongeren, en komen nog altijd in de gemeente, maar sommige zijn ook "via via" meegekomen en dat is een grote zegen, maar ook een grote uitdaging. Wat gaan we nu met hen doen? We hebben geprobeerd zaterdags met hen samen te komen, maar dit werkte soms wel en soms niet. Andere dagen, andere activiteiten… we weten het nog niet goed. We zullen in ieder geval beginnen met deze vierdaagse retraite en bidden dat God ons zal leiden om deze jongeren een interessant en goed alternatief te bieden om te groeien in geloof. Het centrale thema zal zijn: “Schijn in Mij”.



Een indruk van afgelopen week:

Vanuit Perú wensen we jullie 

hele fijne Kerstdagen en een Gezegend 2014!

Trek heel de wereld rond en maak aan ieder schepsel het goede nieuws bekend

We hebben een kerstviering gehad met de kinderclub in het binnenland: Tantachual Bajo. Hier een kleine fotorapportage van gisteren. 37 kinderen kwamen, waarvan 25 altijd in de zondagsschool aanwezig zijn en daar zijn we heel dankbaar voor!

Danken en bidden

Bezoek aan de jeugd van Oxamarca

Bezoek aan jeugdgroep van Oxamarca

Het bezoek aan de jongeren van Oxamarca erg indrukwekkend geweest. We zijn expres een dag eerder gegaan en een dag later vertrokken uit het dorp, om tijd te nemen met de voorganger en zijn vrouw als jeugdleidster.

We hoorden het verhaal van drie verschillende jonge meiden. Mooie, indrukwekkende en ook verschrikkelijke verhalen…

Maria (zo zullen we haar maar noemen), zat nog op de middelbare school en werd door een jongen van haar zelfde school verkracht. Als gevolg daarvan werd ze zwanger. Haar ouders, niet wetend wat ze moesten doen en door gebrek aan onderwijs en informatie, vonden dat ze dan maar het beste met de jongen kon trouwen. Waarom? De beredenering is: “anders blijft het kind alleen, zonder vader en hun dochter wordt door niemand anders meer aangenomen als ze al een kind heeft.” In een klein dorp is dit helaas geen vreemd verhaal.

Ana komt uit Oxamarca, we kennen haar, omdat ze vanaf haar tienerjaren in de jeugdweekenden kwam. Dit jaar zagen we haar weer, maar weggetrokken en apathisch. We spraken met haar moeder, die een lang verhaal vertelde over dat ze met haar zus naar een stad aan de kust was geweest, dat ze “raar” terug kwam en na een tijdje wegliep en naar Lima vertrok. Ana had in het begin nog wel contact met haar moeder, maar toen ze een paar weken niet meer belde, maakte haar moeder zich zorgen. Een familielid belde op een dag, dat ze haar moesten gaan halen, want het ging niet goed. Wat er nu precies is gebeurd, weet niemand, of niemand wil het zeggen, maar ze denken dat het met drugs of zelfs prostitutie te maken kan hebben. Ana is weer terug thuis en beetje bij beetje, met de hulp van de kerk en gebed, komt ze uit haar schulp en begint ze te praten.

Teresa, is een jonge meid van La Quinua, een kleiner dorp. Ze had haar basisschool afgemaakt en zag ernaar uit dat ze naar de middelbare school mocht. Dit is op zich al heel bijzonder, gezien het niet als noodzaak wordt gezien, dat meisjes meer weten dan lezen en schrijven zodat ze zich verder bezighouden het huis runnen. Maar hoe graag Teresa ook wilde, ze werd ziek en kon niet meer naar school. Haar benen verlamden door een onbekende reden. Haar ouders namen haar mee naar dokters en gaven veel geld uit aan zogenaamde heelmeesters die hekserij uitoefenen, maar ook zij konden haar niet helpen. Zo kwamen ze terecht in een evangelische kerk, eigenlijk ten einde raad, en Teresa werd genezen. Ze vertelt zelf haar getuigenis: “God is zo goed voor mij geweest, Hij heeft mij genezen en een nieuw leven gegeven. Wat kan ik nog méér doen dan dankbaar zijn en Hem altijd volgen?!”

Deze drie meiden, alle drie met een heel eigen verhaal, hebben jullie gebed nodig. Vergeet hen aub niet!

Herstel van de kinderclub in het binnenland

Cinthya links en haar moeder Rosa rechts

We vroegen jullie ook gebed voor de kinderclub in Tantachual. Een arm dorpje in de bergen waar ik, Wilfredo, iedere zondag naar toe ga met een team kinderwerkers om daar de kinderen van Gods liefde te vertellen en vooral te laten ZIEN.

We hebben in de tijd dat we daar zijn, sinds mei 2011, verschillende tegenslagen gehad, vooral van mensen die geruchten verspreidden, waardoor ouders hun kinderen liever thuis hielden. We vroegen gebed en God heeft gehoord. We hebben nu weer iedere zondag rond de 20 kinderen die samen komen en middels spel, zang en verhalen leren wie Jezus voor hen kan zijn - en is. Ik ben ook begonnen met het geven van basis Bijbelstudies voor het echtpaar, dat eigenaar is van het huis. Ze waren al Christen maar kwamen nergens samen, omdat er geen kerkjes dichtbij zijn.

We blijven uw gebed nodig hebben, vooral voor beide vrouwen die met deze kinderen werken: Rosa en Marcela. Ze zijn lid van onze gemeente, maar hun echtgenoten willen er niets van hebben en begrijpen vaak niet waarom ze nou toch iedere week de hele zondag weg moeten. Toch komt het soms ineens voor dat de man van Marcela aanbiedt ons met zijn 4x4 pick-up mee te nemen. We bidden dat God zijn hart van steen weer zal aanraken, misschien door de gesprekken onderweg, zodat hij terugkomt bij de Heer en zijn gezin zal herstellen.

Marcela met de tieners van Tantachual

Bethel heeft dit project als zendingswerk van de gemeente; we willen zo ook de lokale kerk leren om zowel in het geestelijke als het materiële betrokken te zijn met Christenen in andere streken.

Zondagschool in de stad

Vreemd genoeg is het werk in de bergen met de kinderen nu sterker dan in onze kerk in de stad. Omdat Rosa met ons meegaat, blijft haar dochter Cinthya in de stad om zondagschool te doen. Het is een jonge meid, die praktisch in Bethel is opgegroeid en hart heeft voor de Heer en de kinderen. Ieder jaar, voor het schooljaar begint, doen we een week vakantie-Bijbelschool, waar veel kinderen op afkomen. Maar na die week, moeten de kinderwerkers vaak de buurt weer in om de ouders te overtuigen dat ze hun kinderen naar de zondagschool sturen. Beetje bij beetje wordt het steeds minder en dat baadt ons best zorgen. We hebben wijsheid nodig om dit werk te herstructureren en ook nieuwe/ meer kinderwerkers nodig zodat de levens van de kinderen uit de buurt ook gezegend worden en ze niet opgroeien om in de voetsporen te treden van de jongeren die hun heil zoeken in drugs en alcohol. Dit is helaas de werkelijkheid in de middenklasse van onze buurt. De jongeren willen van alles experimenteren en we zien ze vaak op het plein voor de kerk hangen.

We willen voor de kinderen van de stad en vooral van Tantachual iets speciaals doen met kerst. Niet alleen cadeautjes brengen, maar vooral hen laten proeven van het ware feest dat we mogen vieren: de geboorte van de Verlosser, de komst van Hoop.