Voorspoedig 2011

Daar sneeuw, hier regen, maar overal warmte

 

Een kijk op onze peruaans-nederlandse versiering: Gezegende Feestdagen

Onderweg en Thuis: Bizarre roeping

Onderweg en Thuis: Bizarre roeping: "Stel je voor, je bent aan het werk op het land en er loopt een gozer langs die z'n jas naar je toegooit. Je kent die man, hij staat bekend a..."

Veel gebeurd, veel gedaan

Na een behoorlijk drukke tijd, kunnen we eindelijk een moment vinden om jullie weer op de hoogte te brengen van ons wel en wee. Na het laatste bericht hebben we een leidersconferentie georganiseerd, een jeugdleiders-trainingsweekend gegeven en een laatste evaluatievergadering bijgewoond.

Leidersconferentie

Uitzwaaien op t vliegveld

Zoals jullie weten, hebben we dit jaar voor het eerst de leidersconferenties van de 18 kerkjes uit he binnenland, hier in Cajamarca gehouden. De drie conferenties van het afgelopen jaar, zijn Wilfredo en ik voornamelijk bij de organisatie betrokken geweest, zoals het regelen van het werkmateriaal, zoeken van sprekers, slaapplaatsen die gelukkig in dezelfde kerk beschikbaar zijn, geluidsinstallatie, muziek, inschrijvingen, enz enz. Bij de laatste conferentie (13-16 september) moesten Ger en Froukje plotseling voor de familie naar Nederland, waardoor we de “zaak” helemaal overnamen. Samen hebben we thema´s verzorgd, workshops uitgewerkt en spelletjes met de broeders gedaan. In deze conferenties werken we verschillende onderwerpen samen met de kerkleiders uit. Er worden dan punten behandeld en bestudeerd als Hermeneutiek, hoe een preek voor te bereiden en te brengen, psychologie en pastoraat, je bediening vinden, enz. Deze thema´s worden eerst in theorie voorgelegd door een spreker, waarna de leiders zelf in workshops praktische vraagstukken moeten oplossen en de oplossing aan de anderen voorleggen. We staan er altijd weer versteld van, hoe intensief ze meedoen en hoe actief ze in de boeken en concordanties gaan zoeken en zelf leren nadenken.

Jeugdleidertraining



Groep Jeugdleiders met Wilfredo (rechtsonder)



De eerste week van oktober hebben we de tweede training verzorgd voor de jeugdleiders van 6 dorpen, terwijl er vorig jaar nog maar twee groepen waren die samenkwamen. Als vruchten van het zondagschoolwerk sinds 2001, zijn het nu de kerkjes zelf, die vragen om werkmateriaal voor hun jongeren. Er werd met de kinderen en met de oudere leiders gewerkt, maar de jeugd viel er vaak buiten, dus zijn we hard gaan zoeken naar materiaal dat geschikt is voor het binnenland: wat betreft thema’s, maar vooral ook het nodige materiaal voor de lessen, dat je daar vaak niet kunt vinden. Zo hebben ze bijvoorbeeld meestal niet de mogelijkheid om kopietjes te maken of gekleurd papier te kopen.

Het eerste seminar kwamen de jeugdleiders van 4 dorpen: Oxamarca, Sucre, Malat en Porvenir. Later kwam ook Tupac Amaru om het werk te beginnen. Dit tweede seminar kwam La Quinua erbij en zo zijn er dus 6 dorpen waar de jeugd nu regelmatig bij elkaar komt. We hebben ook al een aanvraag voor Piobamba, dus hopen we het werk met de jeugd komend jaar meer uit te breiden. Het is belangrijk om de jongeren een alternatief aan te bieden dat gericht is op hen; dat op hun niveau ligt en waar ze thema’s kunnen bespreken in een gezonde omgeving. Er kan veel verschil zijn in cultuur en gewoontes in de wereld, maar de vraagstukken van de jongeren zijn toch vaak vergelijkbaar: wie ben ik, wat is belangrijk in het leven, waar sta ik in relatie tot mijn omgeving/ maatschappij, met wie ga ik trouwen? Veel van de jongeren en ook van de leiders, zijn zelf nog heel erg jong. Van een bepaalde jeugdgroep waren er 3 jongens van rond de 14 jaar gekomen. Zij zullen nu, samen met de leeftijdgenoten in hun dorp, de lessen die ze geleerd hebben, toepassen: een moeilijke, maar waardige taak!

Naast lessen over hoe-het-materiaal-te-gebruiken en hun leerlingen actief mee te laten doen, willen we de jeugdleiders ook bemoedigen en toerusten, waar tijd voor wordt genomen in dit soort weekenden. Het thema van het afgelopen jaar is geweest: Terugkeren Nimmer, Opgeven Nooit! Tijdens het laatste seminar kwam heel sterk een nieuw thema naar voren en we denken dat we daar aankomend jaar mee zullen werken: DURF ANDERS TE ZIJN! Deze jongeren zijn anders dan stads-jongeren en worden slecht behandeld als “boerenzonen”; dan worden ze ook nog in hun dorpen vaak raar aangekeken, omdat ze niet meedoen met de drinkpartijen en zich bezatten; maar we willen ze leren dat ze anders mogen zijn, dat het anders-zijn ze speciaal en waardevol maakt voor het specifieke werk dat God voor hen in hun eigen dorp in petto heeft!

Pan de Vida

Vorige week zijn we ook samen naar Huancayo en Yurinaki gereisd (centrun van het land, wij wonen in het noorden, een hele lange reis dus :) ) om het tweede seminar te geven over het verbeteren van het werk van de kinder-eetzalen van Pan de Vida (kijk op: http://www.pandevida.nl/ ). Het werk van Pan de Vida is in de loop der tijd erg gegroeid en naast groeien in hoeveelheid, is het de bedoeling ook de kwaliteit van de eetzalen te verbeteren. Dit betekent niet alleen gericht zijn op voeding, maar ook gezondheid, onderwijs, sociaal werk, etc. Het interessante van het samenkomen van verschillende projecten van Pan de Vida, is dat er een paar al meer dan 10 jaar dit werk doen en anderen net zijn begonnen. Waar sommige groepen, die net beginnen bepaalde problemen tegenkomen, kunnen de ervaren eetzalen delen hoe ze diezelfde problemen hebben opgelost.

Een duidelijk voorbeeld hier in Oxamarca (noorden). De eetzaal is vorig jaar begonnen met 100 kinderen en tieners van de armere families in de hoogvlakten, waarbij de kinderen van Pan de Vida ook verwacht worden mee te doen aan de zondagschool en veel echtparen hebben deelgenomen aan de echtparenconferentie in Juni. De algemene coördinator aldaar is nagegaan of de kinderen door de steun van Pan de Vida met een betere voeding, ook beter zijn gaan presteren op school. Voor velen was dit nog niet het geval, waardoor hij is gaan praten met de directeur, en alle leraren en ouders bij elkaar heeft gehaald. In die vergadering heeft hij de ouders en leraren toegesproken over de ontwikkeling van de kinderen en hun verantwoordelijkheid als ouders en toezichthouders, dat ze nu goed gevoed zijn en ze dus ook beter zouden moeten presteren. De betrokkenheid van de ouders in het geheel is essentieel en heeft in dit geval heel goed gewerkt, waardoor de jongeren ineens betere cijfers halen.

 

Lesgeven

Naast dit werk geef ik, Judith, nog altijd les op de een privé universiteit hier in Cajamarca: afdeling Milieutechnologie natuurlijk :). Ik heb inmiddels twee groepen en dus wat meer uren, maar gelukkig hetzelfde vak, zodat ik niet dubbel zoveel voorbereiding nodig heb. Het interessante vind ik dat ik “gedwongen” wordt actuele informatie te kunnen brengen en dus zelfstudie te doen; ik heb ook veel aan informatie die ik van mijn oude leraar van Saxion Hogescholen krijg, wat ook erg leuk is.

Aankomende tijd zullen we weer druk zijn met de voorbereiding van het Kerstpakket voor alle kerkjes die zondagschool hebben, 13 in totaal. Het is voor hen nog altijd een groot feest, gezien ze voorheen niet op die manier kerst konden vieren, de afstand naar de stad is toch te groot en dus het vervoer van kerstbrood en chocola niet betaalbaar. Daar werken we graag aan mee, zodat ze daarmee ook kunnen getuigen van de geboorte van de Redder.

Drie dagen verderweg

Afgelopen weekend hebben we dan het derde jeugdweekend in Malat verzorgd. Malat is één van de dorpen waar we werken, die het verste weg van ons vandaan ligt. Na de reis van ca. 7 uren door een prachtig landschap, kwamen we onder het stof in Malat aan, waar geen douche en ook geen licht is, maar met een emmer water kom je al een heel eind :). Juist doordat het vrij afgelegen ligt en er moeilijk contact met de “stadse cultuur” is, hadden we nu weer met een heel andere groep te maken. Deze jongeren zijn normaal gesproken veel buitenwerk gewend, kunnen vaak niet lang stil zitten te luisteren en vooral niet reflectief bepaalde vraagstukken uitwerken. Dit was en blijft voor ons een grote uitdaging. Toch waren er meer deelnemers dan we verwacht hadden: 34 in totaal, ook tieners en jeugd die uit niet-christelijke gezinnen komen. We hadden een groep van 8 jongelui die iedere dag 45 min. heen en weer 45 min. terug moesten naar Aushuconga om deel te nemen aan het programma; een andere groep van 6 jongeren kwam vier uur lopend vanaf Jelic naar Malat. Die bleven natuurlijk wel slapen.

Zoals al gezegd, moeten we de activiteiten en werktijden aan de doelgroep aanpassen en dat valt niet altijd mee, gezien we met een zeer gevarieerde groep te maken hadden wat betreft christelijke achtergrond, maar ook opleidingsniveau.

Over het algemeen wordt er niet veel geïnvesteerd in de opleiding van de meiden, gezien de hoop op de jongens is gevestigd, voornamelijk voor het later onderhouden van de familie in de brede zin van het woord. Daarom hebben meisjes en vrouwen nauwelijks twee jaar basisschool, kunnen ze net lezen en mogen ze zich verder wijden aan koken en kinderen krijgen. Als jongens het niet direct goed doen op school, worden ze ook niet aangemoedigd te studeren of worden er ook geen alternatieve leermethodes bedacht, maar worden ze vaak door de leraren voor “ezels” uitgemaakt en door de ouders van school gehaald. Onder andere om dit soort situaties, hebben we in het binnenland, in deze streken te maken met een heel laag zelfbeeld.

Nieuwe Testamenten voor tieners
 uit niet-Christelijke gezinnen

We kunnen merken dat het simpele feit dat we er zijn, dat iemand de moeite doet om bij ze te komen, ze al wel stimuleert en opkrikt. Toch is het voor ons moeilijk een geschikt programma voor ze te maken, enkel twee dagen lang, waarvan we hopen dat er toch wat bij blijft. Hun wereld is erg klein en daarin is weinig stimulans om verder te groeien. Wij willen graag daar verandering in brengen. Met de hulp voor schoolmateriaal en studiebeurzen via de fondsen van Ger en Froukje, dus de kerken uit Nederland, zijn er nu velen, ook meisjes, die doorstromen naar de middelbare school! Juist vanuit de kerk moet het voorbeeld komen van duurzame ontwikkeling, dus hebben we, Wilfredo en Judith, ook weer alle jeugdleiders - of potentiële jeugdleiders - aangespoord om van 7-10 oktober deel te nemen aan het Jeugdleiders-Opleidingsweekend dat we hier in Cajamarca zullen geven. Daarin willen we ze bemoedigen, om in hun eigen dorpen met hun eigen jongeren te werken, en ze daarvoor ook praktisch werkmateriaal geven.

Één van de leiders die in de eerste jeugdleiders-conferentie was, was Ruben uit Malat. Hij is afgelopen zondag getrouwd met Gladis, na 3 jaar verkering te hebben gehad, beide 19 jaar. Voor deze streek is dat zo jong nog niet, gezien velen op hun 14de al een partner hebben; tja veel andere afleiding heb je niet... de gewoonte in de dorpen is dat het meisje “geroofd” wordt en na een week (of langer), vaak al zwanger, terugkomt en de ouders pas inlicht over de relatie. Rubén en Gladis zijn hierin een gezond voorbeeld voor de andere tieners en jeugd in het dorp, omdat ze mét toestemming van de ouders en de zegen van God het huwelijk intreden en daardoor een goed begin maken. We hebben nu Gladis uitgenodigd ook deel te nemen aan de workshops in oktober. Bid voor hen en de andere jeugdleiders van het binnenland: “De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig; vraag dus de eigenaar van de oogst of hij arbeiders wil sturen om de oogst binnen te halen.” (Lc. 10,2)

Aan het werk!... nóg meer :)

Een maand geleden hadden we een jeugdweekend in Sucre en nu staat er weer een weekend met de jongeren van Malat voor de deur. Maar daarvóór hebben we nog wat andere nieuwtjes om te delen.

Begin dit jaar, toen de scholen en Universiteiten van start gingen met de lessen, dat is in maart en april, werd ik opgebeld door een privé-universiteit hier in Cajamarca, of ik alsjeblieft les wilde gaan geven voor de faculteit van Milieutechnologie: mijn vak dus! Ik vond het een mooie uitdaging, maar kon er niet direct op ingaan, gezien we juist dit jaar het werk met de kerkjes van het binnenland helemaal zouden vernieuwen en we allerlei nieuwe evenementen en materiaal moesten gaan ontwikkelen. Achteraf gezien, was dit inderdaad goed ingeschat.

Nu, in augustus, zijn de “oudste” leerlingen de 7de periode ingegaan, van 10 lesperioden van vier maanden in totaal. Ze moeten onderhand meer specialistische vakken krijgen en daar is in Cajamarca veel vraag naar en weinig aanbod voor. Dus werd er weer gevraagd of ik a.u.b. een paar vakken zou kunnen doen. Het inkomen voor een paar uur in de week is niet erg interessant, maar de uitdaging voor mij natuurlijk wel! Dus, na wikken en wegen, de tijd efficiënt in te delen, toch op de vraag ingegaan en vorige week van start gegaan met de cursus “Water-kwaliteit”.

Water is voor mij altijd een erg interessant onderwerp geweest, het is een element dat leven brengt, of juist door de mens dood gemaakt kan worden. Overal vind je water en overal zijn er problemen die met goed management voorkomen en opgelost moeten worden. Afvalwaterzuivering is bijvoorbeeld hier iets wat nog niet genoeg aandacht krijgt. Waar nog aan gewerkt moet worden vanuit de Universiteit is het inrichten van een Lab: in dit vak toch echt noodzakelijk. Voor nu moeten we het doen met bezoeken aan andere instellingen die dit wel hebben. De leerlingen zijn niet erg veel gewend, merk ik wel, vooral betreft begrijpend lezen en opdrachten uitwerken door analytisch na te denken: dus dáár werken we nu hard aan :).

Verder heb ik ook begin dit jaar een soort werkboek mogen schrijven voor het openen, functioneren en verder ontwikkelen van Kindereetzalen van Pan de Vida (http://www.pandevida.nl/). Door de connectie tussen de twee “werelden” en culturen: Nederland en Peru, kon ik in gesprek met de lokale coördinators van deze eetzalen een goed verslag maken. Te beginnen met hen uit te leggen hoe een basis-diagnose te doen, om de grote nood van de streek te bepalen, armere kinderen en families de prioriteit te geven, waar mee gewerkt zal worden, regels vast te stellen, maar ook nazorg te kunnen geven aan de hand van wat je gaandeweg tegenkomt. Armoede betekent namelijk niet alleen geen eten of geld hebben, maar ook milieuvervuiling, zwakke gezondheid, laag onderwijs, sociaal en geestelijk leven.

 

Als opvolging op dit werkboek, hebben we nu praktische workshops georganiseerd zodat het boek ook daadwerkelijk gebruikt zal worden, zowel in de bestaande eetzalen (comedores) als de nieuwe aanvragen die er kunnen zijn. Hierin vind ik het erg belangrijk dat ze zelf leren aanwijzen wat de sterke en zwakke kanten zijn van hun eigen organisatie, en tegelijkertijd de mogelijkheden benutten om deze te versterken (een SWOT-analyses: Strengths, Weaknesses, Opportunities and Threats).

Hieruit kunnen ze dan ook zelf strategieën en nieuwe projecten ontwikkelen om alle kanten van de armoede te kunnen bestrijden: integraal en duurzaam. Dit betekent dat er nu bijvoorbeeld een nieuwe aanvraag is voor het openen van een eetzaal in Piura, een andere aanvraag voor stoelen en tafels in Sucre en wie weet in de toekomst een eetzaal zich verder ontwikkelt en aanvraag doet voor kleine bedrijfjes met inkomsten voor de arme hardwerkende ouders.

Iemand vroeg mij laatst: wat doe jij in je vrije tijd? Wat is je hobby?

Uuuuh, vrije tijd: heb ik dat? :) Maar wat is mijn hobby, waar geniet ik van? Van sociaal-geestelijk-praktisch werk, vóór en mét mensen die het meer dan waard zijn, die vaak weinig kansen krijgen; helpen aan de Geestelijke, Sociale en Economische ontwikkeling van “onze mensen”, voor mij vooral de jongeren: ja dáár kan ik echt warm van worden!

Liefs, Judith

Geef, als je kunt, ieder wat hem toekomt. Zeg niet tegen je naaste: "Kom morgen maar terug", als je hem het gevraagde ook direct kunt geven. Spreuken 3:27-28